India

Het is vijf uur in de ochtend en ik ben nu precies vierentwintig uur in India. Ik ben in Delhi om precies te zijn en zit alweer in het vliegtuig op weg naar Bangalore. Afgelopen nacht kwam ik aan vanuit Abu Dhabi en bereikte het hotel om half vijf ‘s ochtends na een taxirit van drie kwartier door een slapend Delhi. Alleen vrachtwagens en taxichauffeurs zijn wakker. Langs de kant liggen hier en daar bundles dekens met mensen erin, neem ik aan. Het Indira Ghandi vliegveld is een modern vliegveld en zou net zo goed London, Dubai of Madrid kunnen zijn. Behalve dan dat er vooral Indiers in alle soorten en maten lopen.

Het Lalit hotel is in het centrum van Delhi en een betonnen kolos uit de jaren tachtig dat niet zo lang geleden opnieuw van een laagje verf is voorzien. Voor het hotel zijn strenge veiligheidsmaatregelen; de taxi moet worden doorzocht voordat we uberhaupt het terrein op mogen en bij de ingang van het hotel moet de bagage door een scanmachine heen en ik door een detectie-poortje. Ook in het hotel voordat je de liften bereikt, moet je opnieuw door een detective-poortje. Al die poortjes piepen en gillen, maar dat schijnt verder zo te horen, want er is niemand die daar notie van neemt.

Als ik van het hotel naar ons kantoor wandel op de Barakhamba Road, word ik zes keer aangesproken; “waar ik heen ga, waar ik vandaan kom, of ik wil winkelen, of ik een riksjah wil, of ik een taxi wil en of ik wel weet waar ik naar toe ga”. Het antwoord op alle vragen is een vriendelijk nee, tot en met de laatste aan toe. Maar uiteindelijk weet ik ons kantoor te vinden en lukt het ook nog om bij de ING bank een stapeltje rupees uit de muur  te trekken. Kan ik de volgende keer misschien wel een taxi of riksjah nemen.

Het sales-kantoor zit in een behoorlijk uitgewoond complex, wat nog nog niet eens zo heel oud is. In iedere ruimte zitten stevige vochtplekken en hier en daar hebben fauna en flora bezit genomen van een groot deel van de ruimte. Gelukkig gaan we over niet al te lange tijd verhuizen, dus alles wordt beter. Ik ben hier om interviews te houden voor de rol van sales-manager. Nadat we een paar maanden geleden een sales-manager verloren net nadat hij in dienst was gekomen, had ik beloofd bij de interviews aanwezig t e zijn, om zo mijn steentje bij te dragen aan de selectie en tevens een blik op India te kunnen werpen, want ik was hier nog niet eerder geweest. Na vijf interviews hebben we in ieder geval twee mogelijke kandidaten over die we serieus zouden kunnen overwegen voor de rol. Het team in India is zeer behulpzaam en gemotiveerd en iedere keer als ik naar buiten ga voor een sigaret houdt de veiligheidsfunctionaris gedienstig de deur open. Tja, een electrische schuifdeur zou wellicht efficienter zijn, maar sinds de terroristische aanslagen van een aantal jaren geleden zijn de maatregelen overal ernstig verscherpt. Of het echt iets uitmaakt is maar de vraag, maar het levert in ieder geval extra werkgelegenheid op.

Enfin, we gaan over tien minuten opstijgen; “will all ground staff please leave the plane, this aircraft is bound for Bangallore”. De lapop moet zo uit. Wordt vervolgd vanuit Bangalore.

Suikertante

Vroeger had ik een suikertante. Ik was een jaar of zes, zeven en we woonden in de Cort Heyligersstraat in Den Haag,op nummer 37. Cort Heyligers was een bekende infanteriegeneraal, zo lees ik net op Wikipedia. Dat wist ik eigenlijk niet, maar ja toen hadden we ook nog geen internet. In het appartement beneden ons woonde de familie Bosman. Tante Molly, oom Jo en ook nog een oom Gerard of zo. Ze woonden in een driekamerflat en tot op de dag van vandaag weet ik niet of tante Molly nou met oom Jo was of met oom Gerard. Of misschien allebei? Alhoewel, in de jaren zeventig heerste er weliswaar een vrije moraal, maar ze leken me toch te degelijk voor zoiets. Ze waren ook al in mijn herinnering op middelbare leeftijd.
Het huis stond vol antieke meubels en ik werd vaak uitgenodigd om te komen eten. Spinazie herinner ik me nog. Op tafel lagen tafellinnen en messenleggers. Die had ik nog niet eerder gezien, die messenleggers dan. Ook gingen we met de BMW, een lichtgroene 2002 die de meeste tijd in de garage geparkeerd, stond naar Artis in Amsterdam en naar de watermolens van Kinderdijk. De Bosmannetjes hadden zelf geen kinderen en dus was ik als een soort rent-a-kid op bestelling verkrijgbaar. Een paar jaar later zijn we verhuisd naar een straat verderop en ben ik de Bosmannetjes uit het oog verloren.

Onze kinderen hebben nu ook een soort suikertante. Kelly is vaste gast met haar vier hondjes, een mengelmoesje van poedels en bichons frisee. Toen Kelly de eerste keer de dubai Dog Academy bezocht had ze allerlei problemen met dehondjes die elkaar om de haverklap tot bloedens toe in de haren vlogen. Ook Kelly zelf kwam regelmatig gewond uit de strijd als ze probeerde de hondjes uit elkaar te halen. Om een lang verhaal kort te maken; dankzij de interventie van dogwhisperer echtgenote J. zijn de hondjes nu welgemanierd en vormen een keurige roedel die iedere week langskomen voor dagopvang. En daarmee is ook een gestage stroom aan kadootjes voor de kinderen begonnen. wat begon met een doos donuts en muffins veranderde in heuse kerstkado's varierend van kleding tot horloges, boeken en megazakken chocolade. Tot groot genoegen van ons olijke drietal uiteraard, die allemaal Kelly en haar hondjes erg aardig vinden. Anno 2012 zou ik waarschijnlijk Eva niet snel aan oom Jo meegeven voor een ritje in de BMW, maar ach, een donut hier en een chocolaatje daar...zo'n beetje verwennen moet kunnen.

Zaterdagochtend

Zaterdagochtend begint deze week om kwart voor zes als de logees vertrekken. De taxi was de avond ervoor besteld, een "ladies-taxi" die alleen voor vrouwen &/of families beschikbaar zijn en als bijkomend voordeel hebben dat ze kinderstoeltjes in de auto hebben. Ze zijn te herkennen aan een roze dak. Oh ja, de chauffeur is altijd een vrouw. Na een kwartier wachten gaan we maar eens bellen, we weten inmiddels dat ons adres niet voor iedereen makkelijk te vinden is. Met de nodige aanwijzingen moet het hopelijk lukken, maar ik ga toch voor de deur staan op de uitkijk. Na een minuut of vijf komt er inderdaad een ladies-taxi voorbij rijden. Ja, voor bij rijden. Ze stopt niet ondanks mijn geroep en gezwaai. Het is nou ook niet zo dat er op zaterdagochtend om kwart over zes in Dubai bosjes mensen buiten staan naast een stapel tassen en koffers, maar deze chauffeur ziet niets. Nog maar eens bellen;geen gehoor. Na nog eens vijf minuten hebben we contact: "ja hoor, ze is onderweg en in de buurt, don't worry". Nou dat doen we dus wel, de logees hebben een vliegtuig te halen. Even daarna stopt er spontaan een toevallig passerende lege taxi en vertrekken de logees alsnog richting vliegveld. Bijna op tijd. Onze ladies-taxi-chauffeuse is waarschijnlijk, as we speak, bijna op de plaats van bestemming. Je hoort mij niet over vrouwen en richtingsgevoel of een andere flauwe opmerking maken, maar ja, het schiet toch even door je heen.

Daarna is er tijd voor een kopje koffie en beginnen de voorbereidingen voor drie uur groepstraining voor honden; het parcours met obstakels moet worden opgezet, drankjes klaargezet en de tuin nog even geveegd. Dan is het tijd om met Eva naar zwemles te gaan. 't Is haar tweede les van juf G, een klassieke nederlandse zwemonderwijzeres, met een stemgeluid waarmee je rustig Lowlands zonder microfoon kunt presenteren. En een aanpak die rustig doortastend en recht-door-zee kan worden genoemd. Op de een of andere manier slaat dat bij Eva niet aan en ze protesteert luidruchtig, huilt en weigert het zwembad in te gaan. Volgens de andere aanwezige vader is juf G tegenwoordig een stuk milder. gelukkig komt het uiteindelijk allemaal goed, het gaat me wel een ijsje kosten later op de dag.

Eva terug thuis afgezet, kopje koffie, en nu met Tim naar schermles die plaatsvindt in de Raffles school in Jumairah. Na een warming-up met rondjes lopen gaan de schermkostuums aan (of noem je zoiets een uitrusting?) en worden er potjes geschermd. Electrisch, dat wil zeggen met een sensor in de punt van de degen/sabel, die middels een snoertje door de mouw via een stekkertje op de heup is verbonden aan een kastje dat een piepsignaal afgeeft als er een geldige "touche" wordt gemaakt. Via een rood of groen lampje weet je dan wie er een punt heeft gescoord en zo voorts. Tim wint uiteindelijk drie van de vier potjes die hij speelt. Schermen is een behoorlijke technische en ook tactische sport waarbij snelheid van groot belang is.

Tim weer thuis, kopje koffie en sigaretje en daar gaan we weer, nu met Jasper naar voetbal. De groep met kinderen en jong-volwassenen lijkt wel iedere week te groeien en er zijnook steeds meer vrijwillige begeleiders bij. Coach James weet nog altijd op weergaloze wijze iedereen te bewegen tot meedoen. Zelfs de moeder van Omar staat, gekleed in abaya, op een gegeven moment in het doel om het team van haar zoon te steunen en doelpogingen te vereffenen. Op een gegeven moment wil James dat ook Maggie, een mongool met enig overgewicht, die het liefst gewoon stilstaat in het veld en geen bal aanraakt, ook een poging onderneemt om een goal te scoren. Daartoe moet het hele spel worden stilgelegd en alle spelers wijken als de Rode Zee voor Mozes uiteen om haar ruim baan te verschaffen. En uiteindelijk, ja hoor, geeft Maggie een trap tegen de bal. Helaas, geen doelpunt. Jasper rent van hot naar haar als een soort langpoot-mug tussen iedereen door. Hij is een voortreffelijke sprinter, maar heeft helaas nog niet al te veel balgevoel. Net zoveel als z'n vader, zeg maar. Maar goed, hij beweegt en sport en is na afloop moe maar voldaan. En zo voel ik me eigenlijk ook, morgen gelukkig lekker weer werken; een beetje computeren, praatje maken en tenminste een half uurtje tijd voor de lunch.

Huwelijksbootje

Afgelopen weekend waren we uitgenodigd op een bruiloft van een bevriende collega. Een Emirati-collega welteverstaan, dus waren we best nieuwsgierig naar hoe dat in z'n werk zou gaan. De locatie verklapte al een beetje hoe de sfeer zou zijn; het prestigieuze Atlantis hotel op de Palm Jumairah. U weet wel, dat door de Nederlandse baggermaatschappij Van Oord opgespoten stuk land in de vorm van een palm voor de kust van Dubai. Van tevoren werd verklapt dat het feest buiten zou plaatsvinden, dus een wolletje werd aangeraden.

Als na drie kwartier eindelijk de taxi arriveert, vrezen we te laat op de bruiloft te komen. Eenmaal bij het hotel aangekomen blijkt de plechtigheid op een afgesloten prive-strand plaats te vinden en de exacte locatie is nog een tien minuten lopen. Maar gelukkig zijn er golfkarretjes die af een aan rijden zodat de hoge hakken gespaard blijven. Eenmaal aangekomen blijkt op het strand een complete vloer te zijn aangelegd, met dansvloer, verlichting en een stuk of vijtien forse tafels voor alle gasten. Het blijkt ook een echt arabisch feest, want hoewel we ruim een uur te laat zijn, is het nog best rustig en kunnen we op ons gemak een rondje kennismaken en een geschikte tafel uitkiezen.

Na ongeveer drie kwartier beginnen de festiviteiten met traditionele arabische dans onder begeleiding van trommels en stevige muziek. Daarop volgt een optreden van een buikdanseres, tot groot vermaak van met name sommige van de Emirati gasten die nauwelijks nog rustig op hun stoel kunnen blijven zitten. Het echtpaar is gemengd in de zin van hij is een Emirati en zij van Russische afkomst. Ook is hij een moderne Emirati, want hij gaat op 't werk niet gekleed in een kandoora, maar gewoon in pak. Het is dus ook een modern huwelijk met veelal gasten in westerse kleding en maar een tafel in zwart - wit.

Het is een bijzondere locatie zo midden op het strand met uitzicht over de Arabische golf en onder een prachtige sterrenhemel. Het eten is overvloedig en er volgen speeches van een paar nauwe verwanten en vrienden. Toegegeven, een glaasje wijn zou de feestvreugde nog verder hebben verhoogd, maar in die zin was het dus toch wel een traditioneel feest. Na nog een keer te hebben genoten van de buikdanseres, waarbij de echte fans klappen fluiten als de danseres haar weelderige boezem schudt, begint de disco. De dansvloer is een kopie van die in Saturday Night Fever en licht op in een gekleurd patroon van blokken. De hakken kunnen uit en de stropdassen los en zo gaat het feest nog door tot in de vroege uurtjes. Een bijzondere ervaring op een bijzondere locatie. Voor komende tien jaar heeft mijn collega zijn vakantiegeld al uitgegeven schat ik, maar ja dan heb je ook wat...als het bootje maar niet strandt.

Weer thuis

Na een paar hectische en emotionele weken zijn we weer terug in het ritme van werk, school en het Dubaise weer. De Elfstedentocht in Nederland is van de baan, ook al houdt kruiend ijs in Urk de gemoederen nog bezig. In Dubai is na tijdens een tweedaagse zandstorm alweer rond de dertig graden en lijkt de winter definitief voorbij.

Daags na de begrafenis van mijn moeder krijgen we het bericht dat Georgie, de dochter van vrienden van ons, een einde aan haar leven heeft gemaakt. Ze tobde al een tijd, was met school gestopt en vond het moeilijk om om te gaan met haar chronische diabetes. Na een paar ernstige incidenten was haar moeder inmiddels met de kinderen, een maand of acht geleden terug naar Australie verhuisd, terwijl de echtgenoot in Dubai bleef. Hij heeft hier zijn werk en kon niet zomaar mee terug. Ze waren genoodzaakt om terug te gaan omdat Georgie regelmatig in contact met de politie kwam en uiteindelijk had zelfs de hele familie in de problemen kunnen komen. In Dubai is zelfmoord plegen illegaal en als je een poging overleeft, beland je in de gevangenis. Achttien jaar was ze en een overdosis insuline maakte een einde aan haar leven. Tjemig, wat is erger? Het nuanceert in ieder geval wel weer je eigen verdriet...

Van mijn werkgever kreeg ik alle steun; "blijf zolang weg als nodig is". Een collega pakte mij letterlijk beet, stopte m'n laptop in mijn tas en werkte me met zachte dwang het kantoor uit. "Ga naar huis en doe wat je moet doen. Denk niet aan werk, wij regelen dat wel". Onze tickets werden geboekt en transport naar het vliegveld geregeld. Wegwezen. Het zijn misschien geen wereldschokkende acties, maar het was hartverwarmend om te ervaren. Bij terugkomst wachtte mij meteen een lange werkweek. Jaarlijks is er een wereldwijde bijeenkomst voor alle managers en dat was meteen het eerstvolgende weekeinde. En meteen ook het hele weekend, dus zeven dagen achter elkaar aan de bak. Nou ja, dan zit je er maar meteen weer goed in.

Het aantal condoleances dat ik heb mogen ontvangen was indrukwekkend. Soms op z'n Europees en met een bescheiden persoonlijke boodschap. Vaak ook op z'n Arabisch waar mensen je bij de hand nemen en die pas weer na alles wat ze je toewensen loslaten, een minuut of zo later. Eerst is het wat ongemakkelijk als je zo hand in hand staat met een andere volwassen man, maar eenmaal gewend aan het ritueel zijn het welgemeende steuntjes in de rug die je helpen om om te gaan met je verdriet. Al met al kun je alleen maar concluderen; pluk de dag, geniet van je vrienden, familie, collega's en naasten en leef!