Vrijdagochtend

De ochtendstond heeft ook hier goud in de mond en dus togen we op de vrije Vrijdagochtend al vroeg richting de desert. Althans, dat is als je zeven uur vroeg vind. We hebben met vrienden afgesproken bij de Polo club, vanwaar we gezamenlijk naar een nieuwe wandelplek voor de hondjes gaan in de desert. Omdat wij, met de gasten meegeteld, met zeven honden en vier personen zijn, besluiten we met twee auto's te gaan. Iedereen is op tijd op de afgesproken plek en dus togen we fluks richting het binnenland en richting desert hotel Bab el Shams. Onderweg passeren we het nieuw aangelegde fietspad; een strook asfalt die zo'n vijfendertig kilometer oostwaarts voert en weer terug. Het is hier al een drukte van belang; prof-fietsers (althans zo zien ze er uit) en amateurs die lekker een baantje trekken. Over doping heb ik hier nog niet zoveel gehoord, maar we hebben hier dan ook geen messcherpe Mart Smeets die ter zake kundig commentaar kan leveren.

Even voor Bab el Shams verlaten we bij een rotonde de hoofdweg en vervolgen onze koers over een sort grindpad. Het pad meandert over een terrein met bomen en struiken; er wordt hier duidelijk iets aangelegd, al is niet meteen duidelijk wat. Bomen en struiken worden uiteraard kunstmatig geirrigeerd. Links ligt een meertje waar wat watervogels vertier vinden. Na nog een paar bochten en een kilometer of twee wordt het pad wat zachter en waait er flink wat stof op, waardoor het vervolg van de weg lastig te zien is. En dan besef ik dat ik over een zachte zandweg rijd, waar ik eigenlijk helemaal niet hoor te zijn met mijn tweewiel aangedreven personenauto. En voor ik 'shazbat' kan zeggen mindert de auto vanzelf vaart en sta ik vervolgens stil. Oh nee, ik zit vast! Achteruit dan...maar nee, dat lukt dertig centimeter en dan draaien de banden door en stuift er alleen maar meer zand op en graaft de auto zich verder vast. En dat terwijl de eindbestemming maar een paar honderd meter verderop is. De bestuurder van de auto achter mij is bijzonder opmerkzaam, draait haar raampje open en roept van een afstand; 'zit je vast?' 'Nee, ik neem even pauze om de vogels te bestuderen' wil ik eigenlijk zeggen, maar besluit toch maar voor de waarheid te kiezen.

Enfin, ik besluit de honden uit de auto te laten en lopend verder te gaan. We zien wel hoe het verder afloopt; eerst maar even lekker wandelen. Ogenschijnlijk midden in de woestijn ligt hier een meer met een aantal eilanden waarop palmen en andere bomen staan. Het water is ongeveer kniediep en lekker koel en er wordt vers water aangevoerd door een buis die in het midden van het meertje bubbelt. De honden weten niet wat ze zien en buitelen over elkaar in en door het water. Zelfs Jino, ook wel 'dobbelsteentje' genoemd vanwege z'n vierkante voorkomen, gaat te water en waagt de oversteek naar een eiland. Het is heerlijk om hier te zijn en honden, kinderen en volwassenen genieten van het weer, het water en de zon. Vrijdagochtend acht uur; het is vijfentwintig graden of zo, en je waant je hier in het paradijs.

 Na een uur of twee moeten we toch weer aan de terugkeer denken en oh ja, mijn auto die nog steeds vaststaat. Gelukkig heeft een iemand een auto met een lier voorop en uiteindelijk blijkt het een eitje om weer vlot te komen en kunnen de we terugweg aanvangen. Wij houden niet zo van verassingen en gaan graag goed voorbereid van huis, maar helaas was echtgenote J. vergeten te tanken en rijdt inmiddels sinds de heenweg op reserve. En we zitten toch echt een eindje buiten de bewoonde wereld. Dus gaat het, met de airco maar een klein beetje aan en niet harder dan tachtig kilometer per uur, op zoek naar de dichtstbijzijnde benzinepomp. Met de wijzer op dieprood halen we nog net de pomp en vervolgens thuis. Het is elf uur in de ochtend op vrijdag en voor mijn gevoel hebben we al een dag vol belevenissen achter de  rug. De honden denken er ook zo over en liggen allemaal voor pampus.

Arabische toestanden

We schreven er op deze blog al eerder over, maar de zogeheten Arabische lente heeft natuurlijk ook hier zijn invloed, al merk je daar aan de oppervlakte weinig van. Er gold sowieso al een visum-verplichting voor iedereen die het land in wil. Drieendertig nationaliteiten (waaronder Nederland en vele europese landen) krijgen dat visum bij aankomst kostenloos en ter plekke. Bezoekers uit alle overige landen moeten een visum vantevoren tegen betaling aanvragen. En dat geldt ook voor de Arabisch wereld; Libanezen, Syriers, Iraniers etc, allemaal aanvragen graag. Een visum kost hen al gauw een paar honderd Euro en waar Europeanen als ze na een maand het land verlaten meteen weer terug mogen komen, geldt voor de anderen dat ze pas weer na een maand het land in mogen.

In de Emiraten worden de regels verschillend toegepast. In Abu Dhabi bijvoorbeeld is voor de aanvraag van een residence visum een veiligheidsonderzoek vereist, dat wordt uitgevoerd door de overheid. Tegen inlevering van een batterij gelegaliseerde documenten (ben je wel die je zegt dat je bent?) voert de veiligheidsdienst het onderzoek uit. Dat kan een week duren, maar ook een aantal weken en de uitkomst is onzeker. Regelmatig wordt een verzoek afgewezen, of er wordt extra informatie gevraagd. Steeds vaker merken we dat bepaalde nationaliteiten worden afgewezen. Op dit moment is het voor Syriers en Egyptenaren bijna onmogelijk om een visum te krijgen. Je zou bijna denken dat er een quotum per nationaliteit geldt en moet er eerst iemand uit voordat er weer iemand bij kan.

Soms ook heeft de afwijzing een politieke oorzaak; in de Arabische landen zijn de meeste moslims soennieten. Sjiieten vormen de tweede grote groep binnen de islam en de stromingen verhouden zich tot elkaar als zeg maar, katholieken en protestanten. Net als tijdens de verzuiling in Nederland in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, mixen die stromingen niet of nauwelijks. En dus worden sjiieten, zonder dat het woord ooit valt, regelmatig afgewezen voor security clearance. Vergeet het dan maar en zoek iemand anders, want het gaat niet lukken.

In Dubai bekijkt men de zaak wat pragmatischer. Jazeker een visum is noodzakelijk, maar een veiligheidsonderzoek niet. Hier is het criterium eerder; 'hoeveel denkt u te komen besteden?'. Russen, Irakezen, Syriers; iedereen is van harte welkom. Eigenlijk is de Arabische lente op dit moment de redding van de onroerend goed sector in Dubai. Die lag sinds 2008 ongeveer op z'n gat, maar met alle onrust in de omliggende landen is Dubai weer investeringsveilig verklaard en pompen Saudi's, Bahraini's enzovoort hun cash liever in de UAE dan in hun thuisland. Evenals in de jaren voor de financiele crisis gaat onroerend goed weer als warme broodjes over de toonbank; een paar huizen hier, een paar verdiepingen van een flatgebouw daar. 'Wilt u een kwitantie of betaalt u cash?'

Tja, zo blijft er hier altijd wat te beleven. Geen idee hoeveel veiligheidsdiensten er op de achtergrond over ons waken, maar in het hele Midden Oosten is dit ongetwijfeld de veiligste plek om te verblijven. Als ik dan hoor dat in Nederland de AIVD vijfentwintig procent minder budget krijgt, dan vraag ik me weleens af of het hier zelfs niet veiliger is dan in Europa? Enfin, laat ik niet te veel afdwalen. Pragmatisch of strikt in de leer liggen hier een uur rijden bij elkaar vandaan, maar leven samen in harmonie. Het is dan wel geen democratie, maar nog altijd goed vertoeven. Lente of geen lente.

Vooruitgang?

Kort nadat we in Dubai aankwamen werd er een nieuw identiteitsbewijs geintroduceerd; de Emirates Identity Card ofwel EID. Deze kaart is verplicht voor iedereen en zou in de toekomst andere kaarten en pasjes overbodig maken. Rijbewijs? Niet meer nodig met de EID! Om de implementatie te vergemakkelijken werden in de Emirates tientallen centra gebouwd en geopend. Gewapend met een door een typing center ingevuld formulier en de nodige paspoort-, visa-kopieen en tegen afgifte van je vingerafdrukken, werd een ID-card binnen een paar weken thuisbezorgd. De deadline voor het verkrijgen van een ID-card zorgde wekenlang voor volle centra en letterlijk mandagen wachttijd. Totdat de deadline werd opgeschort, en dat nog een paar keer. Dat die kaart alles ging vervangen is helaas nog altijd toekomstmuziek, maar zo af en toe heb je 'em wel nodig. Bij de inschrijving van een nieuwe school bijvoorbeeld. En laat mijn huidige kaart nou net sinds Oktober verlopen zijn...

tientallen nieuwe centra

mooie zonnebril, man

Gelukkig staan de ontwikkelingen niet stil en is er sinds vorige week een online formulier waarmee je de kaart kunt aanvragen. Eerst een account aanmaken, password aanvragen en hup aan de slag. Pagina 1 tot en met 4 zijn gemakkelijk in  te vullen; naam, voornaam enzovoort. Pagina 5 genereert automatisch de gegevens in het Arabisch. "Het is van belang de juistheid van de gegevens te controleren voordat u verder gaat". Ehh, da's een beetje lastig, gelet op mijn kennis van 't Arabisch. Klik, het zal wel goed zijn. Pagina 6; visum-nummer en geldigheid, klik. Pagina 7 en 8; adres gegevens en postbus-nummer enzo. Dan op pagina 9 moeten er kopieen van mijn huidige ID card, m'n paspoort en visum worden geladen alsook een pasfoto.

Shazbat...een pdf file accepteert het system niet. Alleen maar images zegt 'ie. Okee, dan maar een foto maken van mijn paspoort met m'n Blackberry. Opsturen naar m'n gmail adres en opslaan als image in folder pictures. Terug naar de website en uploaden maar. Oh nee, nu zijn de bestanden te groot. Nog een keer; foto, nu in lagere resolutie, opsturen, opslaan en daar gaan we weer; uploaden. Ja, dat ging goed. Nog maar drie documenten te gaan. Ondertussen ben ik al ruim anderhalf uur bezig. Ik had inmiddels ook naar het EIDA center kunnen gaan...

Nu nog slechts online betalen en we zijn klaar. Gretverrrdrrrie...duizend dirham boete omdat mijn oude pasje al ruim zes maanden verlopen is. Duizend dirham, da's tweehonderd euro! Lekker is dat; we hebben hier dan wel geen belastingen, maar de 'service fees' en 'fines' vliegen je om de oren. Nou ja, een troost is dat ze voor dat geld het nieuwe pasje wel thuis komen bezorgen. Al met al wordt het hier toch ook steeds moderner, zij het met een geheel eigen Arabisch, soms wel soms niet klantvriendelijk, randje.

Kogel door de kerk

De kogel is door de kerk; na weeral ruim twee jaar op hetzelfde adres te hebben gewoond, gaan we verhuizen. Rust roest, tenslotte. Er zijn twee redenen voor de verhuizing; werk en bouwwerk. Het eerste heeft betrekking op Etihad die, op verzoek van de federale overheid van het emiraat, medewerkers vriendelijk verzocht heeft om in Abu Dhabi te komen wonen. Nou is het dagelijks heen en weer rijden bepaald geen feest, dus is dichterbij wonen eigenlijk wel een verbetering voor mij.

Het tweede komt door de bouwwerkzaamheden op het perceel naast ons. Na twee jaar braak te hebben gelegen, is het perceel verkocht waarop de bouw een paar maanden geleden van start is gegaan. Enerzijds interessant om te zien hoe er hier gebouwd wordt. Met maar een paar bouwvak-mannetjes die 24/7 op de bouwplaats wonen, slapen, douchen en eten. Je graaft een kuil van een meter diep en vervolgens heb je genoeg stevige grond om de fundering te storten. Alles in 't werk bekist en gestort. Maar jongens, wat een takken-herrie de hele dag! En ze mogen hier werken van 's ochtends vroeg  tot 's avonds laat. Ook in het weekend. Dus, da's geen uitslapen op vrijdag ochtend.

De familie die er komt te wonen,  een Emirati gezin met twee kinderen, bouwen werkelijk een paleis, al zijn het alleen maar de afmetingen die op dit moment aan een paleis doen denken. Of het mooi wordt moeten we nog afwachten. Oh nee, daar gaan we dus niet op wachten...;o)

Nu dus een nieuw huis zoeken en wel in Abu Dhabi, en ook nog een paar scholen. Voor de kinderen is het geen feest alhoewel Jasper het eigenlijk overal wel naar z'n zin heeft en Eva is nog te jong om echt diepgaande vriendschappen te hebben. Maar Tim is wel op een leeftijd dat hij z'n maatjes wel zal missen. Tja, sorry jongen, het is even niet anders.

Van de week heb ik het huis bekeken van een collega die de komende jaren woonachtig is in de Verenigde Staten. Een echte arabische villa, nog niet af, maar met potentieel. Aan de kust gelegen met tussen het strand alleen een onbebouwde zandvlakte en een kanaal richting de haven. Of je dan gemakkelijk op het strand komt, is nog niet duidelijk, maar je kunt wel iedere dag vanuit de tuin de zon in de zee zien zakken. Da's ook wat waard. 'T is wel een heel rustige wijk met op het eerste gezicht bijna alleen locals als buren. Of dat ideaal is, moet ook nog blijken.

Kortom, de kogel is door de kerk en we kunnen weer lekker aan de slag om alles te plannen, regelen en te organiseren. Ach, het houdt ons van de straat en fruitig. Als er nog iemand een goede verhuistip heeft...laat 't effe weten.

Ergerlijke Expats

Eigenlijk zijn expats niet om te harden; ze zijn luidruchtig, veeleisend, eigenwijs, betweterig en het tegenovergestelde van bescheiden. Tja, ik ben bang dat dat tot op zekere hoogte ook voor mij geldt. Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken en ik neem dan ook afstand van een ieder die zich in het onderstaande herkent; iedere gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

Het favoriete weekend-tijdverdrijf op vrijdag is brunchen, we schreven er al eerder over. Liefst met een groepje, vage kennissen zijn van harte welkom. Je weet tenslotte nooit  wie er wellicht wanneer Dubai weer verlaat, dus een beetje vers bloed is altijd welkom in de gelederen. Het afgelopen weekeinde brunchten we bij Bubblicious in het Westin hotel. Een bevriend stel, die een maand of zes geleden naar Singapore verhuisden zijn in 't land, dus een goede gelegenheid om weer eens bij elkaar te komen. Met een aantal ons bekende Britten en Ozzies en een stel Fransen, die we nog niet eerder ontmoet hebben, schuiven we aan aan het overvloedige buffet. Met overvloedige wijn, of bubbels, wat je wilt. Nou ja, het moet natuurlijk wel Moet & Chandon zijn, anders is 't te min voor ons. De kreeftenschillen vliegen je om de oren en ook de oesterschelpen stapelen zich op. Volgende gang; een flinke plak foie gras...met een lekkere geroosterde brioche. Vindt u dit overdreven...nee hoor,gewoon een vrijdagse lunch.

Het liefst brunchen we op een voucher uit de Entertainer, een dikke gids die jaarlijks uitkomt met honderden kortingsbonnen voor restaurants, pretparken en wat dies meer zij. Ook populair zijn de online aanbiedingen van Cobone deals, die je dan weer vooraf moet aankopen. Want ja, iedere week brunchen kost een "arm and a leg", en als expats zijn we niet vies van een beetje karting. Onze kinderen blijven voor eeuwig vier en twaalf jaar, want respectievelijk gratis en voor half geld. Vervolgens beginnen we 't liefst met een stevige cocktail vooraf, daarna flink wat wijn en eindigen we weer met een cocktail. Zo krijg je maximal waar voor je geld. Oh ja, schenk mijn wijnglas ook nog even vol want straks is wellicht de laatste ronde en voordien moeten er nog minstens een aantal volle glazen voor me staan. Onbescheiden, hoe komt u erbij?

Het mooiste is het tenslotte als er iets misgaat; want dan hebben we kans om er nog meer korting of een volgende gratis lunch uit te marchanderen. Zo bleek dit keer dat de kinder-entertainment was verdwenen. De X-box en de Playstation; ze waren vast door een stel vervelende expatkinderen gesloopt. Maar ja, ons wat entertainment beloofd, dus klagen we en zijn de kinderen vervolgens gratis. Niet dat ze uberhaupt veel eten, maar goed het gaat om het principe.

Enfin, expats dus, gruwelijk vervelend, maar we hebben er behoorlijk goede vrienden bij zitten. En ach, alsNederlanders houden we ook wel van waar voor ons geld of een beetje korting. 'T zijn net mensen...