Off road

Als je stukjes over de woestijn zo langzamerhand een beetje zat bent, dan raad ik aan om deze over te slaan. Zie maar. Maar na een avondje grootspraak vorige weekend (die keer dat ik zo'n hoofdpijn had), hebben we vandaag afgesproken om de woestijn in te gaan en wel ditmaal per crossmotor...ja CROSSMOTOR. Ik heb afgesproken samen met PW en JK, een Australisch / Nederlands evenement. Het is een jaar of twintig (!) geleden dat ik voor het laatst motor heb gereden. Ik heb toen mijn rijbewijs gehaald en ook een jaar of twee een eigen motor bezeten. Die motor, een onooglijke blauwe Suzuki met 250 cc inhoud, was gelet op het beschikbare budget toen het enig haalbare. Doordat `íe destijds twee jaar lang min of meer ongebruikt in de garage heeft gestaan, kun je wel stellen dat het een van mijn mindere investeringen was. Een van de vele, helaas. PW heeft ongeveer even lang geleden voor het laatst op de motor gezeten. JK is zonder meer de meest ervaren rijder van het stel en heeft al eerder in Dubai de woestijn verkent op twee wielen.

Via de Emirates Road rijden we richting Oman-Hatta langs de Dragon Market. Bij de tweede rotonde linksaf en na een beetje zoeken vinden we verhuurlocatie. De drie KTM`s staan al klaar, indrukwekkende crossmachines met 450 cc inhoud. PW en ik werpen elkaar een blik van verstandhouding toe; oh, oh, dit is menens! JK gaat meteen aan de slag met de uitrusting; broek uitzoeken, laarzen, helm, handschoenen en een soort plastic harnas ter bescherming tegen valpartijen...valpartijen?? Op de rug een zogeheten "camelback", hoe toepasselijk; een rugzak met twee liter water en een extra large rietje richting mond.

Na een half uurtje zijn we startklaar en klimmen op ons gemotoriseerde ros; het is alsof je een paard bestijgt. Ik kan nog net met de punten van mijn laarzen bij de grond. Even een proefrondje schakelen en daar gaan we. De instructeur heeft gemaand vooral van de voorrem af te blijven en zoveel mogelijk op de motor te remmen om glijders te voorkomen. Als dat maar goed gaat. Hij rijdt voor ons uit naar het einde van de weg en wenst ons veel plezier. Met een rustig gangetje over de weg ging nog wel, maar in het mulle zand is een heel ander verhaal! Mijn hemel; voor- en achterwiel hebben een geheel eigen mening over de te volgen koers en met dat gehobbel en gedein is schakelen ook niet echt een makkie. Na een meter of achthonderd stop ik even om adem te halen en merk dat JK en PW niet in zicht zijn...okee, dat begint lekker. Ik draai om en vind ze een stukje terug; PW was uitgegleden en moest zichzelf en de motor ophijsen en weer opstijgen. Man (op z'n engels); dit wordt een lange middag...

Uiteindelijk begint het gevoel voor de motor zich een beetje te ontwikkelen en maken we hier en daar een uitstapje van het veelbereden zandpad naar een duintje links en rechts. Aanvankelijk nog erg voorzichtig, maar gaandeweg met meer souplesse en schwung. Ook ik glij nog een keer elegant naast de motor en JK probeert op enig moment langs de kortste weg via het stuur af te stappen. Conclusie; gaat niet, auw!

De tocht voert richting Sharjah en Ajman en na een kilometer of 10-15 steken we een asfaltweg over. Hierna verandert het landschap aanzienlijk; meer en hogere duinen waardoor je niet ziet wat erachter zit en dus niet weet of je fluks moet doorrijden of juist heel voorzichtig de top moet aansnijden. Aan de andere kant kan het immers zomaar een meter of 10 stijl naar beneden gaan. We besluiten ook weer heel terug te willen komen en doen het rustig aan. Het is zwaar bewolkt en al valt er tot nu toe slechts af en toe een spetter regen, het ziet er echter behoorlijk dreigend uit en we besluiten om op ons gemakje de terugweg aan te vangen. Het moet gezegd; het gaat steeds beter en vooral; het is geweldig leuk om te doen. Ik ben bijna geneigd te zeggen dat het leuker is dan met de auto door de woestijn te karren. Als je eemaal de pk's goed kunt doseren en in de juiste versnelling de heuvels benadert, is alles mogelijk. De grootste beperking is de chauffeur; zodra je twijfelt gaat het meestal fout.

We stoppen nog een keer om wat actiefoto's te maken en rossen steeds nonchalanter de duinen over. Zelfs een steile klim van een meter of twaalf recht omhoog kan ons niet meer imponeren; 't gas erop en gaan. Het lastigste stukje is nog om de KTM shop terug te vinden nadat we weg weer zijn opgereden. De instructeur had wel een gele moskee aangegeven als "landmark", maar ja daar staan er meerdere van...maar na een minuut of tien arriveren we veilig en heel op de vertrekplek. Al met al een ongelofelijke ervaring en een adrenaline overdosis. Ik hoop dat ik daar morgen ook nog wat van kan aanspreken, want ik voel de spierpijn nu al opkomen. Gelukkig morgen, zondag, weer lekker werken en (relatief) rustig achter mijn bureautje zitten...