Het BBQ seizoen is weer geopend...

Waar in Nederland steeds meer mensen op televisie een jas aan lijken te hebben, daar wordt het hier in Dubai steeds aangenamer vertoeven tegen het einde van de zomer. 's Ochtends vroeg is het "nog maar" zo'n 27 graden en gedurende de dag loopt het kwik nog wel op tot ongeveer 38 graden, maar het is niet meer zo heel drukkend en dus kunnen we er gelukkig weer op uit.

Deze vrijdag zijn we uitgenodigd door Cora, de moeder van Rick, een vriendje van Tim op school. De vader van Rick werkt bij baggerbedrijf Van Oord en met een klubje collega's en nederlanders spreken ze 1 a 2 keer per maand af. Dit keer staat er een BBQ op het programma op het strand tussen de Palm Jumeirah en de Madinat en je rijd hier gewoon met de auto het strand op, zoekt een leuk plekje en ploft neer. We zijn met zo'n 12 volwassenen en 14 kinderen en volgens oud-hollands gebruik nemen we allemaal wat mee. "Going dutch" is niet voor niets een bekende uitdrukking. De kinderen variëren in leeftijd van 1,5 tot ongeveer 11; dus ze vinden allemaal wel een maatje. Ik ben van de vaders de enige zonder verstand van baggeren, maar dat mag de pret niet drukken.

Na een voorstelrondje laden we tafel, stoelen, koelbox en Eva uit en nemen een duik in zee. Het water is rond de 30 graden en volgens mij een stuk zouter dan de zee in Nederland, maar kraakhelder. Na het zwemmen nemen we een glaasje wijn, discreet geschonken uit een druivensap-flacon. Het blijft een islamitisch land en, onder andere, alcohol drinken in het openbaar is verboden. Zo is er recent en stel opgepakt en in de gevangenis beland wegens het in het openbaar plegen van "ontuchtige handelingen"...maar een glaasje wijn is dan lijkt me een klein vergrijp...

Het wordt al met al een gezellige boel; leuke mensen, lekker eten, héérlijke malse biefstukjes van de BBQ en de kinderen rennen heen en weer tussen zee en zand. Het hoogtepunt is voor hen ongetwijfeld het moment dat de marshmellows boven het vuur gehouden mogen worden; in een mum van tijd zijn ze verorberd. De blaadjes vallen van de bomen in Nederland; maar in Dubai is het BBQ seizoen 2008 - 2009 geopend! Wat mij betreft mag er nog veel vlees opgediend worden, halal geen bezwaar...;o)

Een servicebeurt? Zo gebeurd...!

Dubai is een pittig land voor de gemiddelde auto...en die moet dan ook vaker voor controle naar de garage. Iedere 5000 kilometer welterverstaan. De Al Tayer Ford-garage aan Sheikh zayed road is spic en span; je zou er van de vloer kunnen eten. Er staat een tiental bruggen waar de autos worden geïnspecteerd en naast iedere brug staat een bureau met zitje waar de klanten door de service coördinator te woord worden gestaan terwijl de auto een meter of 2 hoger naast je op de brug zweeft. De auto wordt vóór én na een grote beurt op de brug gehesen en bekeken. Er lopen meer medewerkers, autoverplaatsers en mechaniciens in de garage rond dan vandaag de dag op beursplein 5...denk ik.

Onderweg naar de afspraak was me al te binnen geschoten dat ik mijn auto deze maand een jaar heb. En dus is de verzekering en registratie (RDW) aan vernieuwing toe...oeps de registratie is al verlopen. Gelukkig geldt voor de verzekering een maand overlap om een eventuele overstap mogelijk te maken, dus ik kan de weg nog op. Terwijl ik de auto achterlaat voor service en met een taxi naar HP kar, probeer ik de verzekeringsman te bellen. Ik weet niet eens hoe de verzekeringsmaatschappij heet, maar de verzekering werd er bij aankoop gratis bijgeleverd, dus mijn vriend Elie van Al Tayer weet ongetwijfeld waar ik moet zijn. Na 2 telefoontjes begrijp ik dat je eerst de verzekering moet verlengen en dan pas de registratie bij de Road & Transport Authority (RTA) kunt vernieuwen. Zowel de verzekeraar als de RTA houden kantoor bij de dealer Al Tayer, dus da's lekker makkelijk.

Als ik 's middags volgens afspraak de auto ga halen en eerst de verzekering wil verlengen komt de eerste kink in de kabel; Athar van de verzekering is in geen velden of wegen te bekennen. Hij neemt de telefoon niet op en ook collega's kunnen hem niet bereiken. Net als ik wil opgeven en van plan ben de auto op te halen en de papierwinkel op te schorten tot morgen belt hij op; sorry, sorry, sorry; vergadering blabla. De auto is klaar, maar ik besluit toch de verlenging liever nu te regelen, dus zoek Athar weer op. Een formulier verder en 700 Euro lichter, is de verzekering voor opnieuw een jaar een feit, inclusief de dekking voor "bloodmoney", voor 't geval je iemand dodelijk aanrijdt.

De RTA houdt kantoor naast Athar en hier komt tegenvaller 2; om de registratie te kunnen verlengen moet je eerst eventuele openstaande boetes &/or overtredingen cash afrekenen. En hoewel ik op de hoogte was van 2 parkeerovertredingen blijken er meer in het systeem van de RTA te staan. Aangezien ik buiten de datum en het bedrag de overtreding het Arabisch niet verder kan ontcijferen, zit er niks anders op dan in het naastgelegen winkelcentum 200 euro te pinnen en maar gewoon te betalen. Ik ontdek nog wel dat ik 4 "slechts" en J 3 overtredingen hebben begaan, dus het kan de beste overkomen...

Een half uur verder zijn de boetes betaald en heb ik een fraaie kwitantie met stempel als bewijs. Tegenvaller 3 volgt; aangezien mijn auto 2 jaar oud is moet hij getest worden voor de registratie. Een soort APK. Dat kan nog vandaag, maar dan moet ik wel even naar het teststation in Barshaa. Inmiddels is het donker en ik zoek mijn weg op onbekend terrein, waar het 's avonds om 8 uur een drukte van belang is en bij het loket maak ik kenbaar dat de auto moet worden getest voor de verlenging van de registratie. Ik krijg een volgnummer en mag verderrijden naar het testgedeelte; 10 rijen breed, volop auto's in verschillende fases van testen. Een monteur gebaart dat ik de auto moet achterlaten en wijst naar het nabijgelegen gebouw voor ongetwijfeld meer formulieren en wat verder nog?

Er zijn weer veel loketten en wachtenden en ik probeer uit tevinden wat ik moet doen. Na navraag bij een loket of 3 is de uitkomst dat ik gewoon moet wachten op mijn beurt. Na een kwartier klingelt de bel en nummer 449 licht op. De auto is goedgekeurd volgens het formulier dat slechts 10 euro kost. Als ik vraag naar het nieuw registratiebewijs blijkt dat ik toch nog in een andere rij moet plaatsnemen. Na nog een half uur en ongeveer 75 euro, loop ik uiteindelijk met het felbegeerde pasje naar buiten. Mission accomplished; verzekering en registratie; check! Begonnen om 4 uur 's middags, thuis om 9 uur 's avonds. Maar ja, dan kan ik wel weer 5000 kilometer scheuren voor de volgende grote beurt...

Al Ain - het vervolg

Ramadan is bijna voorbij en dat wordt gevierd met het Eid al Fitr feest. Als gevolg daarvan zijn we een week vrij en willen we van de gelegenheid gebruik maken om er een paar dagen op uit te trekken. Uiteraard hebben we dit ruim vantevoren gepland (lees; niet!), dus moeten we het van beschikbare last-minutes hebben. Aangezien Al Ain vorige week goed is bevallen bellen we het Mercure hotel, bovenop de Jebel Hafeet, in de hoop op een vrije kamer. We kunnen nog net de 3 nachten vóór Eid 2 kamers boeken; daarna is het hotel nokkie vol...

Waar het zicht vanaf de Jebel bij ons vorige bezoek nauwelijks iets herkenbaars opleverde, nu hebben we meer geluk. De kamers zijn eveneens prima; Jasper en Tim delen een kingsize bed van ongeveer 2 meter bij 2.40 meter. Eva slaapt in een babykot bij ons op de kamer en met behulp van het meubilair ter plaatse, 2 kleerhangers met broekknijpers, een deken en de kledingkast creëren we een semi-privé vertrek.

De grote attracties van het hotel zijn het uitzicht en zwembad met maar liefst 3 glijbanen en nadat de koffers zijn uitgepakt moet er natuurlijk eerst geplonst worden! Helaas kun je tijdens Ramadan overdag bij het zwembad &/of in het hotel geen drankje kunt drinken, maar een voordeel is dat het lekker rustig is zo.

De volgende dag trekken we er 's middags op uit om voor Eva nieuwe Crocs to kopen; het arme kind heeft op beide voeten een blaar omdat haar eerste paar te klein zijn geworden. Fijne oplettende ouders! Ook in Al Ain is een mall, naar Dubai's voorbeeld, maar uiteraard een beetje kleiner. Ze hebben er wel ter verkoeling een ijsbaantje aangelegd. En waar je in Dubai wordt doodgegooid met Crocs, is er in heel Al Ain geen paar te vinden. Dus kopen we uiteindelijk een paar witte sandalen met klittenband, ook leuk.

Het volgende programmapunt is de Al Ain Zoo die bezienswaardig moet zijn. Hoewel al later op de middag is het er zo'n 39 graden, dus lekker warm. We slenteren weinig energiek langs de - overigens bijzonder mooie - dierenverblijven en slepen ons van bankje naar bankje in de schaduw. Gelukkig staan er regelmatig drinkwater-automaten en is er hier en daar een sproei-installatie die water vernevelt, ook voor de dieren geen overbodige luxe.

Die avond eten we bij de tent die permanent bij het hotel staat; ze hebben een beperkt kaart en serveren vooral shisha (waterpijp) aan de vele vaak lokale bezoekers. De meegebrachte kinderen vermake zich in de tent waar 2 televisies staan en je heerlijk kunt ronderennen en met de kussens lekker kunt ravotten. Als ouder is je beoordelingsvermogen natuurlijk danig beïnvloed, maar soms zou je willen dat er een flinke rol behang was om deze of gene achter te kunnen plakken. Eva heeft het vanavond aan de stok met een iets ouder kereltje die het op haar Barney-knuffel heef gemunt. Nadat hij hem verschillende keren eeder al van Eva heeft afgepakt en ze middels bemiddeling van oudere broers en zussen haar Barney weer heeft teruggekregen, neemt ze nu het heft in eigen handen. Eva roept "no" grijpt Barney uit de handen van het ventje en zet het op een lopen met het mannetje in haar kielzog. Met een nipte voorsprong bereikt ze Tim en duikt letterlijk op zijn schoot op zoek naar bescherming. Het mannetje werpt een blik op Tim en druipt af. Lang leve mijn grote broer!

Het uitzicht van de berg is magnifiek en op deze hoogte is het 's avonds heerlijk om buiten te zitten. Hoewel een vakantie zonder zee bij ons nooit een echte vakantie is, kun je bij zo'n weids blik ook lekker wegdromen. De rondkringelende geur van de verschilende smaken shisha roept om het hardst om aandacht; appel, ananas...etc.

De dag erop zijn we met meerderheid van stemmen overeen gekomen dat we alleen maar bij het zwembad rondhangen. Tim en Jasper hebben inmiddels wat vriendjes opgeduikeld en gaan overmoeibaar voor 496e keer van de glijbaan. Ikzelf kijk wat weemoedig om mij heen; morgen word ik 44! Ik maak nog snel even een zelfportret van toen het er allemaal nog acceptabel uitzag...of?

De lunch gebruiken we op Tim's verzoek op de kamer via roomservice, een fenomeen waar hij bij ieder hotel het eerste naar vraagt: "mam, gaan we dan roomservice bestellen?". Ja hoor, dat doen we.

De dag erop begint met een prettige verrassing; taart en kado's voor papa. Ze hadden helaas niet genoeg kaarsjes, ja wrijf het er maar in. Het is Eid en het hotel stroomt vol. Na nog een heerlijke dag bij het zwembad, gaan we om een uur om 5 huiswaarts. Al Ain verlaten is nog niet eenvoudig zo was ons de vorige keer al gebleken. Wie hier de bewegwijzering heeft ontworpen mag wat ons betreft gerust een andere baan zoeken!

Bij de lunch heb ik een sandwich gegeten met kaas, tomaat en ansjovis en gedurende de terugreis lijkt het of de steen op mijn maag langzaam maar gestaag een weg terug omhoog zoekt. Thuis aangekomen plof ik als een nu echte oude man in bed om te wachten op verlossende moment. Laat op de avond, met het koortszweet nu op mijn voorhoofd, herbegin ik de dag met bakje yoghurt; lekker licht op een lege maag...

Dagje uit; Al Ain

Op Zaterdag was het weer eens tijd om Dubai te verruilen voor een andere omgeving. Al Ain is een emiraat ten zuid-oosten van Dubai, naast Abu Dhabi. De attracties van Al Ain zijn niet gering; een berg en natuurlijke, geneeskrachtige, warme bronnen...hmm lekker warm!

't is ongeveer anderhalf uur rijden naar het emiraat van bestemming, maar met een gezellige cd vol oud-hollandse liedjes vliegt de tijd voorbij. Onderweg kopen we nog een broodje dat we enigzins besmuikt en in 't geniep tijdens het rijden verorberen...als je tijdens de Ramadan in het openbaar eet, rookt of drinkt kun je een flinke boete oplopen. Na de sandwich ontvang ik nota bene een SMS-bericht van de RTA (Road & Transport Authority). Het bericht bevat, naast mijn kenteken in het Gregoriaans, alleen arabische tekens, dus is niet te ontcijferen. Zouden we geflitst zijn met een hap kip-sandwich half uit de mond en is dit een bekeuring?

In Al Ain bezoeken we eerst het Palace Museum of National Museum. Zoals vele culturele bezienswaardigheden is het gratis toegankelijk. Het museum geeft een inkijkje in het leven aan het hof enige tijd geleden. Een verzameling gebouwen met gastenverblijven, salons, slaapkamers & keukens, allen spaarzaam maar functioneel gemeubileerd. Ook hangen er veel portretten van oude en nieuwe vorsten. Eigenlijk herkennen we allen Sheikh Zayed (van de snelweg SZ Road...). Naast andere westerse toeristen loopt er zowaar ook een aantal locals rond.

Na het museum gaan we richting Jebel Hafeet. Jebel betekent berg en deze is maar liefst 1000 meter hoog, met een 10 kilometer lange weg die omhoog leidt. Vlak onder de top is een Mercure hotel, maar wegens Ramadan kan ook hier helaas niets worden genuttigd. Wel een goedkoop dagje zo... Op de top is een restaurant (ook gesloten), maar er kan wel een blikje fris aangeschaft worden. Een arabisch echtpaar met baby nuttigt een zak chips, waarop Janke en ik in discussie raken over wat wel en niet mag tijdens Ramadan. Vrouwen die borstvoeding geven hoeven niet te vasten; maar mag je dan in het openbaar eten...we weten het niet. Tot hoelang geeft borstvoeden eigenlijk recht op "ontvasten"?

Het uitzicht vanaf de Jebel is normaliter spectaculair; helaas is het vandaag dusdanig stoffig of zanderig dat we zelfs de grond 1000 meter lager niet kunnen onderscheiden. Een reden om nog eens terug te keren? De berg zelf is totaal onbegroeid en lijkt meer een omgekeerde steengroeve of een flinke stapel kruiwagens met puin die in het landschap zijn neergegooid. Oftewel, hoe je van een kale stapel rotsen een bezienswaardigheid maakt. Een voordeel van het landklimaat van El Ain is dat de temperatuur er gemiddeld lager ligt dan in Dubai en ook de vochtigheid ligt lager. En als je écht wilt lijkt het net wat koeler, of is dat gezichtsbedrog?

Onder aan de voet van de Jebel bezoeken we nog de natuurlijke bronnen die er ontspruiten. Een groepje mensen zit ontspannen aan en met de voeten ín een soort gekanaliseerd beekje. Het water zou een zuiverende en geneeskrachtige werking hebben. AUW! Het is een warme (lees; hete) bron en geschrokken trek ik mijn voeten weer op; hoe houden die mensen het uit? Als je hier een kwartiertje met de voeten inbungelt, onstaat er een soort snelstromende bouillon. Het is inmiddels tijd voor Iftar dus links en rechts zitten groepjes mensen te picknicken met hun meegebrachte etenswaren...Eid Mubarak. Nu nog uitvinden wat de SMS van de RTA nou precies aankondigt...
(door P.S)

Help...de tafel schudt.

Dubai is weer uit de zomer-slaap ontwaakt en helaas betekent dat 's morgens vroeg op om Jasper en Tim op school af te leveren ook al zitten we 's avonds nog niet in een vroeg-naar-bed schema. De weg die naar de school van Tim leidt - DIA - wordt juist nu aangepast en verbreed en dat gaat natuurlijk gepaard met de nodige chaos. De rotonde vlak voor de school is afgesloten en her en der neergesmeten stroken vers asfalt zigzaggen links en rechts naast de oude weg heen en weer. Het lijkt wel een kruising tussen een doolhof en een kartbaan.

Ter plaaste aangekomen wuiven de beveiligingsmannen van de school weinig enthousiast naar de vele auto's die allemaal vinden dat ze voorrgang hebben, in een poging het verkeer nog enigzins in goede banen te leiden. Tot nu toe is het ons nog niet gelukt om op tijd te komen.

Na Tim is Jasper aan de beurt en de combinatie van een nieuw schooljaar en Ramadan heeft de ultieme constipatie tot gevolg. Van Tim's school rijden we min of meer weer terug naar huis via woonwijk de Lakes (sinds we lid zijn van de Hayaa! sportclub kunnen we met ons pasje de salgboom voorbij) om vervolgens de Lakes weer uit te gaan en aan te schuiven in de 3de file van de ochtend naar de Sheikh Zayed snelweg. Eenmaal onder hoede van de postume Sheikh schiet het een beetje op, totdat we de snelweg weer verlaten. Anderhalf uur na vertrek van huis kom ik op mijn werk aan. Wat dóen we hier eigenlijk...?

De werkdag is een dag als vele: emailtjes stromen lustig binnen, de ene na de andere telefonische vergadering passeert terwijl ondertussen de mobiele telefoon afgaat, die vervolgens na een missed call de zoveelste voicemail aflevert. Kortom, business as usual.

Om half drie ga ik nog snel even lunchen; een tosti kalkoen met 3 soorten kaas bij Costa. Je bent óf een Costa-fan óf voor Starbucks en geef mij de eerste maar. Verse jus erbij, heerlijk!

Om drie uur beint de volgende vergadering en terwijl ik het telefoonnummer draai voel ik me plotseling een beetje vreemd; ik word duizelig en mijn benen beginnen te trillen. Ik probeer het te negeren en focus me op het telefoongesprek. Maar dat lukt niet want het gevoel houdt aan en om mij heen ontstaat een algemene commotie; het normale geroezemoes van stemmen neemt aanmerkelijk in volume toe. Plots word me duidelijk dat ik niet zit te trillen, maar dat het gebouw trilt. Het zal toch geen aarbeving zijn...of zoiets? Vreemd genoeg blijvn we allemaal, als kikkers in een pan op het fornuis, zitten of staan en kijken elkaar verbaasd aan.

Inmiddels gaat de telefonische vergadering ook nergens anders over en mensen uit Nederland, Belgie, Saudi Arabie & Bahrain willen allemaal het naadje van de kous weten. Al met al duurt de beving zo'n 15 seconden en dan zijn de trillingen verdwenen. Het rumoer op kantoor heeft langer nodig om tot bedaren te komen.

Een paar minuten later komt er een bericht binnen; er is inderdaad een aardbeving geweest in Pakistan van zo'n 6.1 op de schaal van Richter. Waarschijnlijk zijn er ter plaaste helaas ook slachtoffers gevallen. De beving was te voelen in Dubai en Abu Dhabi en omstreken, maar heeft bij ons geen schade aangericht. Stel je voor dat je bovenin de Burj Dubai, 's werelds hoogste gebouw, zit en de boel begint te schudden...ik moet er niet aan denken.

http://earthquake.usgs.gov/eqcenter/recenteqsww/Quakes/us2008wua9.php#maps

Eenmaal thuis blijkt desgevraagd dat het langs iedereen heen is gegaan; nix van gemerkt. Maar ja, 3 kinderen en spelende buurkinderen leveren dagelijks een locale aardbeving op...morgen weer een gewone dag die begint in de file...