Sinterklaas

Ook dit jaar komt de Sint naar Dubai. Hoewel er best wat mensen verhuisd zijn bestemming Nederland of elders, komt Sinterklaas natuurlijk gewoon op bezoek en arriveert hij dit jaar op 20 November bij het Crown Plaza Hotel in Festival City. De Sint komt aan bij het Belgisch biercafee aldaar; ik altijd al geweten dat de goedheiligman niet roomser is dan de Paus en een leuke locatie met bijbehorende voorzieningen wel kan waarderen...
Terwijl echtgenote J even bijtankt na 2 uur Dubai Dog Training op de vrijdagochtend (sinds de verrhuizing naar Meadows klopt "Springs Dog Academy" niet meer) toog ik met 4 kinderen richting Festival City.

De vierde is buurjongen Patrick uit Australie, die "Sinterklaas Kapoentje" vloeiend en vrijwel accentloos kan zingen. Onderweg moet ik tanken en ontdek tot mijn schrik dat ik geen sou bij me heb en geen telefoon ook trouwens. Op reserve door dan maar en ter plekke maar zien hoe we dat oplossen.

Bij het Crown Plaza lijkt het rustig, maar eenmaal aangekomen bij de waterkant aan de achterkant van het gebouw blijkt het wemelen van de nederlandse kinderen, ouders, buggy's etc. Het is elf uur 's ochtends, maar al flink warm en er staat geen zuchtje wind. Gelukkig komt de Sint met zijn gevolg aan snel aanvaren op 2 sleepbootjes. Het biercafee staat op een soort pier en de bootjes cirkelen er een paar keer omheen terwijl de pieten handen met strooigoed op de kade gooien. Vervolgens verdwijnen de bootjes achter de  andere jachten die er aangemeerd liggen en na een paar minuten komt de Sint op een kameel aanschommelen. Hij zit volgens mij niet zo lekker en twee witte blote benen steken vanaf het dijbeen onder de tabberd(?) uit. Kennelijk was een lange onderbroek niet nodig.

Voor de Sint is een bescheiden podium opgezet met een stoel een een staande ventilator, maar er is geen spatje schaduw en het wordt warmer en warmer.

Uiteindelijk wordt de zitting geschorst en verhuist alles naar binnen waar het in ieder geval een paar graden koeler is. Qua logistiek had men bedacht dat vantevoren ouders een kado konden inleveren en de Sint zou kind voor kind een praatje houden, een liedje zingen, een fotootje maken en wat dies meer. En dat maal 300...heb je even? Enfin, het loopt allemaal goed af en iedereen gaat tevreden naar huis. Dank u Sinterklaasje!

Teruglopend blijkt het hotel wel een heel bijzonder zwembad te hebben; met een leuk uitkijkje voor de zwemmers op zo'n 15 meter hoogte. Had ik nog niet eerder gezien...

Hiermee is de tijd van het Sinterklaasjournaal ('s avonds om 9.15 uur) en schoenen zetten weer begonnen. Bij gebrek aan import maken we tegenwoordig zelf pepernoten. En vanwege de grote vraag en het arbeidsintensieve karakter wordt de hele familie inclusief de kinderen ingezet om de noten te draaien, met 1 bijkomend voordeel; er is hier niemand die het in z'n hoofd haalt om een hand perpernoten achteloos weg te gooien...

Daar was laatst een meisje loos...

In mijn nieuwe werkomgeving heb ik uiteraard veel nieuwe collega's en een nieuw team. Het geheel brengt ook nieuwe werkgewoontes met zich mee...en daar moet je best even aan wennen. Zo ben ik nu bijvoorbeeld ook uitgerust met een Blackberry (BB). En daar hoort kennelijk bij dat je mailtjes meteen beantwoord; je bent immers 24x7 bereikbaar en ingelogd als het ware. Ik wil niet als een oude man klinken, maar een beetje work-life balance en een weekend zonder al teveel werk kan ik nog altijd wel waarderen. Maar goed; 't is even wennen...

Een van de collega's uit mijn team, S, is een jonge vrouw uit Namibie; enthousiast, extravert en daadkrachtig. Ze is volledig Blackberry-verslaafd, houdt er daarnaast nog een prive-mobiel op na en stort zich regelmatig ook 's avonds nog op haar werk vanuit huis. De volgende dag is ze dan vaak wat later op kantoor, maar dat kan en mag allemaal. Als ze in het weekend plotseling denkt "mijn haar zit niet goed", dan stapt ze op het vliegtuig om de kapper in Namibie(!) met een bezoek te vereren...in Dubai zijn natuurlijk geen goede kappers te vinden. Zo'n type is het...

's Anderendaags is S wel erg laat op kantoor; sterker nog ze komt de hele dag niet opdagen. Zonder bericht, dus niets voor haar. Haar BB en mobiel staan uitgeschakeld...vreemd.

Bevriende collega's brengen 's avonds een bezoek aan haar huis; het kappersverhaal was een keer eerder voorgekomen, maar dan hadden we toch na een vlucht van ongeveer 9 uur een SMS verwacht in de trand van: "Sorry, had a bad hair day...went home", of zoiets. Niets. Stilte. Ook de bewakers aan de receptie van haar appartement hebben haar niet gezien en haar auto is niet in de garage. De volgende dag; geen nieuws. Allerlei wilde verhalen over gekidnapte maagden en carjacken doen de ronde in het kantoor en de sfeer begint toch een beetje onrustig te worden.

Uiteindelijk brengt een telefoontje van de poltie uitkomst, nou ja in ieder geval duidelijkheid. S is betrokken  geweest bij een (klein) auto ongeluk. Maar omdat er geconstateerd was dat ze alcohol had gedronken, is ze naar de gevangenis overgebracht! En in Dubai heb je geen recht op een advocaat, of een telefoontje of zoiets. Haar mobieltjes waren afgenomen en uitgeschakeld. Maar goed, na bijna 48 uur is ze in ieder geval weer "terecht" of althans veilig.

Het duurt uiteindelijk 10 dagen voordat ze voor de rechter verschijnt; bij een eerdere dagvaarding vergeet de politie haar op tijd naar de rechtbank te transporteren waardoor de rechter de zaak verdaagt. Rechtszaken wordt uitsluitend in het Arabisch behandeld, waarbij je mag worden bijgestaan door een tolk. Na ondertekening van een schuldigverklaring in het Arabisch wordt S uiteindelijk tegen betaling van een boete van Euro 5000,- vrijgelaten. Oh ja, ze is ook 3 maanden haar rijbewijs kwijt. Maar het had al met al slechter kunnen aflopen; de rechter had haar ook kunnen deporteren en levenslang de toegang tot Dubai kunnen ontzeggen...dat gebeurt vrijwel dagelijks mensen voor een soortgelijk vergrijp. Wellicht houdt men rekening met of je first-offender bent?

Uiteindelijk is S gelukkig behoorlijk weerbaar en is de gevangenistijdtijd meegevallen, maar een pretje is het niet; geen televisie, telefoon, boek &/of krant. Pure verveling is je dagbesteding. Het eten schijnt okee te zijn, maar dan heb je het wel gehad. En heur haar? Ze mag weleens naar de kapper...

Rust roest

Tja, daar gaan de goede voornemens van vaker schrijven op het weblog...maar als een rollercoaster zijn de maanden September en Oktober over ons heen gerold. Niet alleen wordt het weer weer wat aangenamer en is het 's morgens een prettige 25 graden bij het verlaten van het huis, zo ook ben ik van baan veranderd en zijn we verhuisd. Stel je voor dat we niks te doen zouden hebben...

Na bijna 12 jaar heb ik mijn vroegere werkgever; een van de grootste IT bedrijven beginnend met de letter H en eindigend op de letter P en in totaal twee letters, ingeruild voor wederom een multinationaal IT bedrijf. Dit keer in softwareontwikkleing en -verkoop; niet dat ik daar verstand van heb, maar dat heeft me eerder ook niet in weg gezeten. Een lokale overstap dus, waarbij mijn visum moest worden omgezet en ik maar liefst voor de familie, die onder mijn sponsorship vallen een borgsom moest neertellen van maar liefst 1000 Euro. Na een succesvolle transfer van het visum kreeg ik het geld per cheque retour, dat dan weer wel. Een en ander moest geregeld worden terwijl ik voor 't nieuwe werk op reis was naar Griekenland en Turkije, dus dat vergde een zorgvuldige planning.

Mijn nieuwe werkplek is in Emirates Towers waar ook sheikh Mohammed kantoor houdt, als hij op kantoor is tenminste. Tot nu toe heb ik nog geen glimp van hem mogen opvangen, maar het kantoor kijkt uit op de prive-renbaan van de sheikh en een van zijn huizen / paleizen. Best een leuk optrekje. Bij mooi weer heb je ook uitzicht op de "world"; een van de beroemde projecten voor de kust van Dubai, waarbij een serie eilandjes is opgespoten die samen een kaart van de wereld vormen. Helaas is er door de recessie wat vertraging onstaan; de eilanden liggen er wel, maar er is nog geen enkele bebouwing te bekennen en dat kan nog wel een paar jaar duren voordat de "world" wordt afgebouwd. Ook de twee ander eilanden in de vorm van een palmboom, zijn voorlopig van de baan. Na 12 jaar in een kantoortuin te hebben gebivakkeerd beschik ik nu over een heus kantoor met privacy...en dat is best fijn. Leuke mensen en leuk werk ook, tot nu toe.

Zoals vermeld zijn we prive verhuisd; van Springs 14 naar Meadows 9. Street 7, villa 16, om precies te zijn. Hemelsbreed ongeveer een kilometer van het oude huis, maar een wereld van verschil qua ruimte. De inhoud van het huis is meer a la Koewacht, maar dan in de vorm van een betonnen bunker. Vier slaapkamers en beneden (hoera!) een heuse speelkamer voor de kinderen. Zo kunnen de decibels wat makkelijlker hun weg vinden terwijl pa en ma in de aangrenzende woonkamer toch rustig kunnen zitten. Dat hebben we overigens nog niet gedaan; rustig zitten. Want verhuizen is best hard werken. Het begint met een huis zoeken; dat beschikbaar is, van het juiste type en liefst natuurlijk weer met een eigen zwembadje omdat deze wijk geen gemeenschappelijk zwembad kent. Vervolgens moet er onderhandeld worden met de huisbaas en het contract getekend. Oh ja, het huis moest ook nog even geschilderd van boven tot benden en we mochten ook weer een jaar vooruit betalen...dankuwel!

Via Expatwoman had echtgenote J een verhuizer opgeduikeld met goede referenties; na 3 offertes te hebben opgevraagd kwam hij ook het goedkoopste uit de bus. De beste man klonk terzake kundig en zou met groot en gepast materieel uitrukken, waaronder 6 verhuizers. Op de dag zelf begon het ermee dat hij pas om 10 uur 's morgens ter plaatse was; voor een huis dat nog helemaal ingepakt moet worden, is dat best laat. Gelukkig had ik inmiddels zelf de televisie en andere electronica afgekoppeld en ingepakt, want de verhuizers bleken slechts te beschikken over oude gordijnen en een beperkt aantal dozen. Dus die dozen moesten optimaal worden benut; kortom vol zonder al te kritisch te zijn op de inhoud.

Enfin, de Pakistaanse verhuizers deden best hun best om alles snel in te pakken. Dat daarbij een doos waspoeder op z'n kop in de verhuisdoos terechtkomt tussen allerlei ander materieel, is voor hun geen probleem. De verhuisbaas zelf was alleen de eerste 15 muniten aanwezig en vertrok vervolgens; de zaak was onder controle. Het grote materieel bleek helaas een open vrachtwagentje te zijn. Je ziet ze hier regelmatig rondrijden met van alles en nog wat en altijd weer denk ik; je zal toch zo je inboedel voorbij zien rijden. Ja, dus!

Om 3 uur s'middags ging de eerste gedeeltelijke boedel van A naar Beter; een ritje van 5 minuten. Uitladen, verdelen en weer terug. Het koste in total 4 ritten en om half acht 's avonds was het vrachtwagentje voor de laaste keer leeg. Toen moesten nog de bedden in elkaar geschroefd, enzovoort. Ach, uiteindelijk kan je alleen maar besluiten alles over je heen te laten komen; maar we hebben wel geleerd dat niet altijd de goedkoopste aanbieding de beste is!

Inmiddels zijn we een week verder en is alles redelijk op z'n plaats. Met alle extra ruimte was er ook weer behoefte aan extra huisraad en zo houden we onszelf lekker bezig. Als er nog 1 pakket van Ikea met schroeven, bouten of het beroemde sleuteltje voorbijkomt, ga ik gillen! Gelukkig kunnen ook mijn decibels in het nieuwe huis zonder vele overlast te veroorzaken het pand verlaten. Morgen gelukkig weer rustig op mijn kantoor een beetje achter mijn computer zitten...om een beetje uit te rusten!

Bovenop het nieuws

In de Gulf News van gisteren stonden maar liefst twee Nederlandse nieuwsberichten; het eerste van ruim een kwart pagina ging over de 13-jarige Laura Dekker die solo de wereld rond wil zeilen, maar niet mag van de rechter. Het artikel is ook online te lezen via:

http://archive.gulfnews.com/articles/09/08/29/10344306.html

Lezers werd de mogelijkheid geboden om online een reactie te geven; tot op heden heeft er niemand zich positief danwel negatief hierover uitgesproken. Ik ben er zelf nog niet uit wat ik vind; enerzijds is het Nederland op z'n smalst met een rechter die zich moet uitspreken over zo'n affaire en wat weten we over twee maanden dat we nu niet kunnen beslissen? Anderzijds is 13 wel erg jong om zo'n avontuur aan te gaan en dan op een bootje van 8 meter...ik vond de golven op het Grevelingenmeer al best ruig toen we in een 7,50 meter lange sloep gingen varen met windkracht drie. Gelukkig was er een fuik dat met boomlange stokken aan de bodem was vastgepind, waar we even tegen aan konden leunen om uit te rusten (met dank aan B uit K en Tini en Lau voor het treffend verwoorden van de emoties).

Het tweede artikel ging over de zogenaamde maansteen in het Rijksmuseum dat nu een stuk houtskool blijkt te zijn...al met al is dus de aandacht voor Nederlands nieuws in de regio is best uitgebreid. Of zou het komkommertijd zijn?

Het buurtnieuws dat we vernamen is zeker niet minder spectaculair; regelmatig worden er algen geconstateerd de aangelegde meren en meertjes in onze wijk. In het woongebied Springs en Lakes (de namen zeggen het al) zijn tientallen kunstmatige meertjes gegraven en aangelegd; het zijn gegraven kuilen die veelal niet veel meer dan een meter diep zijn, met plastic folie bekleed en rondom afgezet met stenen. De meeste meren zijn voorzien van 1 of meerdere fontijnen die middels een tijdklok regelmatig aan- en uitgaan. Goed voor de broodnodige verversing en tegelijk een aardig gezicht. Rondom ieder meer staat een robuust aluminium hekwerk van een meter hoog, waardoor het absoluut kindveilig is. Zwemmen en bootje varen zijn uiteraard verboden.

Maar goed, een en ander is niet door het Waterloopkundig Laboratorium ontworpen en goedgekeurd en dus zijn er regelmatig problemen en probleempjes met de waterkwaliteit die in Dubai bestreden worden met de alhier beschikbare middelen; regelmatig zie je een meertje leegstaan en is er een batterij tuinmannen met scheppen en bezems in de weer om de algen of wieren handmatig bij elkaar te vegen en in plastic zakken te scheppen. Er ligt dan een berg van honderden vuilniszakken die met vrachtwagentjes worden afgevoerd. Dan weer is de fontijn defect en wordt deze met een bootje opgehaald en aan de kant gedemonteerd en gerepareerd. In "ons" meer werd deze zomer ook overmatig algenvorming geconstateerd. Omdat het een van de grotere meren is had men waarschijnlijk niet zo'n zin in scheppen en dus werd het probleem met chemische middelen aangepakt; de volgende dag waren alle 30-40 eenden die het meer bewoonden eveneens chemisch "geruimd"...samen met de algen. Oeps, foutje. De hele community stond op z'n kop en projectontwikkelaar Emaar ontving vele klachten. In zo'n geval is de zucht naar openheid en de behoefte aan nieuwsgaring en meningsuiting in Dubai wat minder prominent...de reactie van Emaar? "no comment!" (door PS)

Weer thuis

We zijn weer thuis. Althans in thuis 2. Nederland blijft altijd thuis 1 en op dit moment is Dubai thuis 2. Het leuke is dat thuis altijd als thuis voelt en je er naar uitkijkt, mensen en dingen mist enzo. Wie weet komt er nog eens een thuis 3 of 4...

Na een aantal weken Nederland is het weer leuk om in Dubai aan te komen. Het is wel inmiddels Ramadan en dus moeten we weer even wennen aan de spelregels; niet roken, eten en drinken in het openbaar tussen zonsopgang en zonsondergang om ongeveer 7 uur 's avonds. Voor ons, als niet vastenden, is dergelijk ongemak minimaal; althans leg Eva maar eens uit dat ze even moet wachten met drinken...maar als je echt meedoet is het best een opgave.

De vlucht naar Dubai verliep probleemloos; we werden gelukkig door de KLM "gematst" met de bagage, want we hadden een flink aantal kilo's overgewicht met de spliterwten, drop, een gietijzeren poffertjespan en boeken. Ook mochten we, hoewel ik inmiddels ben ge-downgraded bij de gate via de business class rij instappen dankzij een oud lidmaatschapspasje. In Dubai aangekomen kwam niet alleen de bagage fluks aanrollen, maar werden we snel door de immigratie geloodst; families krijgen in het Midden Oosten altijd en overal voorrang, een goed gebruik.

Vandaag zijn we, om een beetje met het klimaat te om te gaan, twee keer naar het zwembad gegaan om af te koelen. Het is hier nog steeds overdag 40 graden plus, maar 's avonds koelt het af naar een "aangename" 37 graden. De Ramadan heeft overigens nog voor veel onzekerheid gezorgd; gaan de scholen nu wel of niet van start op 1 September? Voor Tim is dat op een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het geval, van Jasper weten we het nog niet zeker...de komende dagen hopen we hier duidlijkheid over te krijgen, Maar in 't kort gesproken starten overheidsscholen pas na de Ramadam midden September en particuliere scholen vanaf begin September. Enfin, we zullen zien.

Afgelopen week schreef Aaf Brandt Corstius in haar column in NRC Next dat de meestgelezen thriller dit jaar van Stieg Nillsson is; "Mannen die vrouwen haten". Ze maakte daarin korte metten met het genre van thriller en veegde de vloer aan met de plot, terwijl ik nog de 2 volgende delen moet lezen...snik. Helaas maakte juist die trilogie deel uit van het overgewicht dat we meetorsten vanuit Nederland. Ik schat dat de 3 boeken ongeveer 4,5 kilo vertegenwoordigden van het totaal. ik heb net deel 1 uitgelezen, maar heb alleen prettige uren beleefd met het lezen. Ik denk dat Aaf, wanneer haar zwangerschap verleden tijd is, nog wel eens met weemoed zal terugdenken aan de momenten waarop je uberhaupt rustig kunt lezen...

Goed het zomerreces is voorbij, dus naar verwachting zullen er weer frequentere berichten verschijnen op dit weblog. Tot binnenkort! (door PS)