Weekend

Het is vrijdagochtend acht uur en stil in huis. De kinderen zijn de afgelopen week weer allemaal naar school geweest en slapen vandaag uit. Na tien weken vakantie en laat naar bed, moest iedereen weer vroeg op en aan de bak. Tim en Eva gaan nu naar Raha International School, vlak bij mijn werk. Er was nog even commotie, want ik had ze voor het verkeerde jaar opgegeven. Vorig jaar zaten ze in respectievelijk year 9 en year 1, dus leken 10 en 2 voor de hand liggend. Dat ze het in Abu Dhabi 'grade' noemen in plaats van 'year' leek me geen bezwaar. Totdat een klasgenootje van Tim uit Dubai ook bleek te verhuizen en hij bleek ingeschreven in grade 9. Dat leek ons een foutje van de ouders, maar niets bleek minder waar. Kennelijk kent het 'international baccalaureat' een twaalf en een dertien jaar systeem en dat verschil bleek hier aan de orde. Gelukkig kwamen we er nog op tijd achter. En wij maar zeggen dat de ouders van Abhay een fout maakten...sukkels. Eh, dat was ik!

Bij Raha gaan de deuren 's ochtend pas open nadat het volkslied van de UAE over het schoolplein heft geschald.  Voor iedere schoolgeldt dat als een verplichting, maar meestal gebeurt dat in de klas. Wel grappig; je word ook geacht te blijven staan uit respect voor de natie. En iedereen doet dat ook braaf. Gelukkig had Eva meteen op de eerste dag al een  vriendinnetje, Cara. Twee assertieve blonde Pippi Langkous meisjes. Ik wens meester Lee veel sterkte toe.

Ook Jasper is op z'n nieuwe school begonnen; de Future Center for Special Needs. Hij zit in groep 'senior boys' van de 'vocational' afdeling. Dat betekent meer aandacht voor praktische vaardigheden, dan lezen en schrijven. Het komt vast goed, Jasper altijd zeer geliefd op elke school. Afgelopen week is 'ie al naar de Lulu geweest om boodschappen te doen; croissants, noedels en jelly-beans. Volgende week paardrijden en zwemmen, wat wil je nog meer? Regelmatig belt hij met Jonathan, zijn beste vriend uit Dubai. Jonathan heeft in de vakantie een paar dagen bij ons  gelogeerd, samen met broer Josh. Josh en Tim kunnen het inmiddels ook goed vinden.

Vrijdagochtend dus. Echtgenote J. is met haar nieuwe wandelvriendin uit Abu Dhabi in de woestijn aan het rondstruinen. Gelet op het jaargetij,moet dat nog vroeg in de ochtend. En ik? Ik zit in mijn nieuwe 'ball chair' van ontwerper Eero Aarnio dit stukje te tikken. Heb ik altijd al gewild, zo'n stoel, kun je je lekker even in je eigen bubble terugtrekken. Nou ja, 't is er een die gemaakt is in China, maar dat mag de pret niet drukken. Oh ja, we hebben inmiddels ook gordijnen, ook nieuw. Zo zijn er weer allemaal nieuwe spullen, belevenissen, vriendjes en vriendinnetjes op ons pad gekomen. Ik ben benieuwd wat ons verder nog te wachten staat,de komende tijd.

Online

Zo, we zijn weer online. De verhuizing zit erop, dat wil zeggen alle spullen zijn van A naar B verplaatst, door onze vrienden van Ocean Movers. Drie en een halve dag hadden ze ervoor nodig. Hebben we echt zoveel troep of werken ze nou zo langzaam? Ze waren met zes man en bezig van half negen 's ochtends tot zeven uur 's avonds, dus daar ligt het niet aan. Enfin, alles staat weer min of meer op z'n plek, de dozen zijn weg en iedereen kan zijn / haar kleren weer vinden. 't Zou wel fijn zijn als we gordijnen hadden...maar ja, als je moe genoeg bent slaap je overal doorheen.

Met de verhuizing van ons internet ging het helaas minder vlot. De vrienden van Etisalat begonnen met tegenstrijdige berichten; verhuizen tegenover afsluiten en opnieuw beginnen. Uiteindelijk het eerste gedaan. De nieuwe aanvraag en installatie duurde uiteindelijk meer dan een week. Stel je voor, het is zomervakantie en boven de veertig graden Celsius buiten. Binnen zitten twee tieners en een zesjarige dochter klaar me hun iPad en laptop en dan is er geen internet...niet geweldig. Maar goed, gezamenlijk dozen uitpakken is ook een leuke activiteit. En alle legpuzzels, bordspellen en het damspel kwamen hierbij tevoorschijn en deden meteen goed dienst. En dan natuurlijk het nieuwe zwembad. Met het gekoelde water is het zelfs bij hoge temperature nog goed uit te houden. Geweldig!

Onze nieuwe wijk Mohammed bin Zayed City is vergelijkbaar met Barsha waar we eerst woonden. Ruim opgezet en met hier en daar plukjes bebouwing of bouwplaatsen. Geen straatnummers of -namen en nauwelijks lantarenpalen. De eerste keer naar de Mazyad mall voor boodschappen lukt alleen met behulp van het navigatiesysteem. Inmiddels weet ik het op eigen kracht te vinden, hoewel het 's avonds in het donker een uitdaging blijft. Gelukkig zitten we dicht bij de snelweg, dus normal gesproken snelonderweg naar ergens.

En dan mijn nieuwe woon-werkafstand...tussen de 15 en 18 minute. Dat is helemaal niks. Drie keer gasgeven en remmen en ik ben er. Wat een genot. Dat we daar nou niet eerder opgekomen zijn? Inmiddels hangen de eerste schilderijtjes alweer aan de muur. Helaas nog steeds geen gordijnen. Misschien kunnen we een nieuwe nederlandse trend introduceren; doorzonwoning. Nou ja, eerst lekker even met vakantie en chillaxen.

Gekkenhuis

Vandaag was de laatste dag van het schooljaar, 20 Juni. De afgelopen week bestond uit film kijken en class-parties waarvoor iedereen wat te eten mee moest nemen. En dus zaten  we als vanouds de avond ervoor aan de keukentafel om vijfendertig spiesjes te bouwen met halal knakworstjes, watermeloen, anans en kaas. Of een party waarop je als je 'favorite character'  verkleed mag komen. Of we even voor en met Tim de benodigde kleren kunnen kopen zodat hij als Harry Potter naar school kan? Oh ja, de party is morgen. Ook moet er nog even een oudergesprek plaatsvinden met Eva's teacher en komen de rapporten op de valreep binnen. Gelukkig is iedereen toegelaten tot het volgende schooljaar, hoewel het me zou verbazen als er in het commerciele systeem iemand blijft zitten.

In September hoeven de kinderen pas weer terug naar school. Wat moeten we in hemelsnaam met ze doen al die tijd? Als ik dit schrijf stuiteren er boven vier tieners rond. Het is middernacht en Tim heeft bij wijze van afscheid een paar vrienden te logeren. Ze zijn eindelijk van de Minecraft af en de computers zijn uit, maar nu steekt de bewegingsarmoede de kop op en breken ze de tent half af. Nog een uurtje dollen en dan vallen ze wel in slaap, inshallah. Gegarandeerd dat de meesten morgenochtend om half acht al weer achter het toetsenbord zitten.

Tim zijn klasgenoten hebben een schooloverhemd volgeschreven met afscheidswensen, wat een traditie is op Dubai International Academy. Op de laatste schooldag lopen er zo tientallen kinderen met beschreven shirts door het gebouw. Dubai blijft een stad waar mensen komen en gaan en het is bijzonder om te zien hoe ze allemaal omgaan met al die veranderingen. Het wordt ze zo in ieder geval met de paplepel ingegoten en dat maakt ze wel weerbaar volgens mij. Bij Eva en Jasper is het afscheid wat minder prominent, maar ze kijken allemaal uit naar hun nieuwe school.

Vandaag heb ik het huurcontract van ons nieuwe huis getekend. Tien dagen voor we ons huidige huis moeten verlaten, dus net op tijd zeg maar. Ons nieuwe domicilie is gelegen in Mohamed Bin Zayed City in Abu Dhabi. Met het tekenen van het contract heb ik ook de nieuwe huisbaas ontmoet, Mohammed. Een UAE national die, onderweg naar een uitstapje, even langskwam om een heel jaar huur in ontvangst te nemen. De plaats van handeling was 'zijn kantoor', een administratiekantoortje ook wel typing office genaamd waar je allerlei formulieren kunt laten invullen en vertalen.

De huisbaas is een energieke kerel, nog net niet hyperactief schat ik in. Hij was met gezin en al op weg naar een restaurant om uit eten te gaan. Eigenlijk was 'ie een beetje verbolgen, want wie moet er nou zo nodig om vier uur op Donderdag een contract tekenen? Het weekend is dan allang begonnen. Van buiten klinkt regelmatig een claxon. Even later blijkt dat zijn echtgenote te zijn die met een housemaid en twee kinderen in de auto en in de brandende zon zit te wachten. Kennelijk duurt het te lang en de huisbaas moet een paar keer heen en weer lopen om orde op zaken te stellen. Ter plekke belt hij de watchman van onze nieuwe compound en geeft de instruktie om het zwembad te vullen en het huis schoon te maken, zodat we er volgende week in kunnen. Ook moet ik nog even kennismaken met zijn kinderen en echtgenote en worden we alvast uitgenodigd om bij hem thuis te komen dineren. Er wordt me een lekker Marokkaanse maaltijd beloofd. Als er iets is met het huis kan ik altijd bellen, maakt niet uit wanneer. Oh ja, zijn zoon heeft  pas bij Etihad gesolliciteerd als piloot, of ik daar wat in kan betekenen? Het lijkt me wel een toffe peer, in ieder geval vriendelijker dan onze huidige huisbaas die alleen maar uit is om zoveel mogelijk geld te toucheren.

Daarmee valt weer een puzzelstuk op zijn plaats na de scholen voor de kinderen. Nu nog een verhuizer organiseren en dan nog de hassle van telefoon afsluiten en weer aansluiten enzovoorts. Nou ja, effe een paar weken buffelen en dan zijn we weer gesetteld. In ons nieuwe optrekje hebben we deluxe van een 'chiller' voor het zwembad. Ik verheug me nu al op een verkoelende duik...

Verhuizen

Met nog vier weken voor de geplande verhuisdatum moeten we zo langzamerhand een keus gaan maken ten aanzien van ons nieuwe adres. De driehoek waarin we zoeken is werk Peter, school Eva & Tim en school Jasper. Respectievelijk gelegen in Khalifa City and Sheikh Mohammed bin Zayed City. Allebei 'off-island' zoals dat heet, want het centrum van Abu Dhabi is op een eiland gelegen en gebouwd. Het eiland is echter vol en dus vind je de meeste keus erbuiten.

Een huis vinden doe je hier op de lokale Marktplaats, www.dubizzle.com geheten. Alle makelaars adverteren erop en naast de beschrijvingen vind je er foto's en een link naar Google maps,zodat je de locatie gemakkelijk kunt vinden. De foto's laten veelal toiletten, kastdeuren en garages zien, maar soms heb je geluk en kun je een glimp opvangen van de keuken of woonkamer. Als huurder moet je de makelaar 5% van de huursom als courtage betalen, wat een groot bedrag is voor weinig werk. Een huurcontract sluit je af voor een jaar en kun je vervolgens jaarlijks verlengen. Als de huisbaas echter andere plannen heeft of het huis wil verkopen, dan heb je als huurder pech en begint de zoektocht opnieuw. 

We hebben al een paar wijken en compounds bekeken, maar nog niet gevonden wat we zoeken. 'T is ofwel te klein, of te oud, of te lelijk, of te duur, of een combinatie van eerdergenoemde factoren. Er wordt best veel gebouwd in Abu Dhabi en gelukkig ook steeds meer in 'europese stijl'. Na bijna drie jaar in een huis met pilaren, krullerige trapleuningen, een dames majlis en een buitenkeuken, willen we weleens iets met modern comfort en als 't effe meezit een nieuwer huis.

Compound Mangrove Village ligt aan 't water en heeft een eigen strandje, binnen- en buitenzwembad en gym voor de fanatiekelingen, maar de huizen zijn geschakeld in een rij van acht woningen. De wijk heet 'between de bridges' en ligt net naast het eerdergenoemde eiland. We meldden ons bij de security en gewapend met een bos sleutels mogen we vervolgens zelf de verschillende types zoeken en bekijken; deur in, deur uit. 4-slaapkamers, 5 slaapkamers, met of zonder eigen zwembad. Hier en daar wordt geschilderd en geklust. De huizen zijn okee, maar de keukens oubollig bruin en afgekloven. Wat alle huizen hier gemeen hebben zijn dode kakkerlakken op de vloer en niet van die kleintjes ook. Getver! Wel handig is een Spinney's supermarket op het terrein; kan Jasper om een boodschap, 'Jasper,ga nog eens een ei halen?'. En weg is 'ie weer gedurende vijftien minuten. Voordeel.

Een andere compound in MBZ city (Mohammed bin Zayed) is gloednieuw; flinke bruingekleurde villa's met grote keuken, 6 slaapkamers en een fraai zwembad met een soort mini-zwembadje ernaast. Op zoek naar de zwembadpomp blijkt 'ie verstopt in een keldertje naast het zwembad dat half op en in een soort talud ligt. Het deurtje om erin te komen, wat dagelijks moet gebeuren is ongeveer 50 centimeter hoog. Lekker handig; moeten we op zoeken naar een zwembad-man die niet langer is dan 80 centimeter. Het lijkt soms wel alsof de meeste architecten hier een schriftelijke cursus bouwkunde hebben gevolgd, gelet op de indeling van veel van de huizen. Kamers die alleen via andere kamers bereikbaar zijn, ramen waarachter een muur blijkt te staan, enzovoort. Populair zijn tegels en straatstenen. Toegegeven, water is kostbaar in de woestijn, maar om nou voor-, zij- en achtertuin volledig te bestraten is ook weer een beetje overdreven en ongezellig.

Enfin, nog enkele weken te gaan; ik ben benieuwd waar we uiteindelijk zullen belanden. We zullen er verder verslag van doen.

Vrijdagochtend

De ochtendstond heeft ook hier goud in de mond en dus togen we op de vrije Vrijdagochtend al vroeg richting de desert. Althans, dat is als je zeven uur vroeg vind. We hebben met vrienden afgesproken bij de Polo club, vanwaar we gezamenlijk naar een nieuwe wandelplek voor de hondjes gaan in de desert. Omdat wij, met de gasten meegeteld, met zeven honden en vier personen zijn, besluiten we met twee auto's te gaan. Iedereen is op tijd op de afgesproken plek en dus togen we fluks richting het binnenland en richting desert hotel Bab el Shams. Onderweg passeren we het nieuw aangelegde fietspad; een strook asfalt die zo'n vijfendertig kilometer oostwaarts voert en weer terug. Het is hier al een drukte van belang; prof-fietsers (althans zo zien ze er uit) en amateurs die lekker een baantje trekken. Over doping heb ik hier nog niet zoveel gehoord, maar we hebben hier dan ook geen messcherpe Mart Smeets die ter zake kundig commentaar kan leveren.

Even voor Bab el Shams verlaten we bij een rotonde de hoofdweg en vervolgen onze koers over een sort grindpad. Het pad meandert over een terrein met bomen en struiken; er wordt hier duidelijk iets aangelegd, al is niet meteen duidelijk wat. Bomen en struiken worden uiteraard kunstmatig geirrigeerd. Links ligt een meertje waar wat watervogels vertier vinden. Na nog een paar bochten en een kilometer of twee wordt het pad wat zachter en waait er flink wat stof op, waardoor het vervolg van de weg lastig te zien is. En dan besef ik dat ik over een zachte zandweg rijd, waar ik eigenlijk helemaal niet hoor te zijn met mijn tweewiel aangedreven personenauto. En voor ik 'shazbat' kan zeggen mindert de auto vanzelf vaart en sta ik vervolgens stil. Oh nee, ik zit vast! Achteruit dan...maar nee, dat lukt dertig centimeter en dan draaien de banden door en stuift er alleen maar meer zand op en graaft de auto zich verder vast. En dat terwijl de eindbestemming maar een paar honderd meter verderop is. De bestuurder van de auto achter mij is bijzonder opmerkzaam, draait haar raampje open en roept van een afstand; 'zit je vast?' 'Nee, ik neem even pauze om de vogels te bestuderen' wil ik eigenlijk zeggen, maar besluit toch maar voor de waarheid te kiezen.

Enfin, ik besluit de honden uit de auto te laten en lopend verder te gaan. We zien wel hoe het verder afloopt; eerst maar even lekker wandelen. Ogenschijnlijk midden in de woestijn ligt hier een meer met een aantal eilanden waarop palmen en andere bomen staan. Het water is ongeveer kniediep en lekker koel en er wordt vers water aangevoerd door een buis die in het midden van het meertje bubbelt. De honden weten niet wat ze zien en buitelen over elkaar in en door het water. Zelfs Jino, ook wel 'dobbelsteentje' genoemd vanwege z'n vierkante voorkomen, gaat te water en waagt de oversteek naar een eiland. Het is heerlijk om hier te zijn en honden, kinderen en volwassenen genieten van het weer, het water en de zon. Vrijdagochtend acht uur; het is vijfentwintig graden of zo, en je waant je hier in het paradijs.

 Na een uur of twee moeten we toch weer aan de terugkeer denken en oh ja, mijn auto die nog steeds vaststaat. Gelukkig heeft een iemand een auto met een lier voorop en uiteindelijk blijkt het een eitje om weer vlot te komen en kunnen de we terugweg aanvangen. Wij houden niet zo van verassingen en gaan graag goed voorbereid van huis, maar helaas was echtgenote J. vergeten te tanken en rijdt inmiddels sinds de heenweg op reserve. En we zitten toch echt een eindje buiten de bewoonde wereld. Dus gaat het, met de airco maar een klein beetje aan en niet harder dan tachtig kilometer per uur, op zoek naar de dichtstbijzijnde benzinepomp. Met de wijzer op dieprood halen we nog net de pomp en vervolgens thuis. Het is elf uur in de ochtend op vrijdag en voor mijn gevoel hebben we al een dag vol belevenissen achter de  rug. De honden denken er ook zo over en liggen allemaal voor pampus.