Kerstvakantie

Een week voordat we op vakantie gaan komen we er achter dat je voor Kenia vaccinaties nodig hebt die je minstens een maand van tevoren moet halen, dus wordt de bestemming toch maar Indonesie. Het lukt nog net om een Lonely Planet reisgids aan te schaffen en voor de eerste paar nachten in Jakarta een hotel te boeken alsook voor de kerstdagen in Bandung. De rest moet maar ter plaatse worden geregeld.

Als we in Jakarta aankomen staan we al even in de rij voor het benodigde visum, als blijkt dat je alleen met cash kunt betalen. Gelukkig mag ik van de beveiliging, tegen inlevering van mijn paspoort, naar de aankomsthal om te pinnen. Tja, een visum is 25 dollar, hoe vertaalt zich dat in lokale rupiah? Voor de zekerheid neem ik anderhalf miljoen op, het maximale bedrag. Terug in de rij blijkt dat net genoeg voor de vijf benodigde visa. Nog maar een keer pinnen zodat we ook de taxi kunnen betalen.

Buiten de aankomsthal checken we in de gids hoeveel een taxi zou moeten kosten. Naast namaak-rolexen en Chanel No. 5 worden we ook aangeklampt door verschillende officiele en officieuze vervoerders. Uiteindelijk na wat heen en weer gepraat kiezen we een taxi uit en proberen bijhet instappen de druppels te vermijden. Oh ja, het is regentijd...niet aan gedacht. Nou ja, van een paar druppels is nog nooit iemand gesmolten. Onderweg richting binnenstad gaan de regendruppels over in een gestage stroom en zeg maar, stevige bui. Verschillende kruispunten staan blank, maar de vele brommer rijders lijken zich er niet veel van aan te trekken. Poncho aan en het leven gaat gewoon door. Na ongeveer tweenenhalf uur komen we eindelijk in de buurt van het hotel, tja Jakarta is een flinke stad en best druk met zo'n twintig miljoen inwoners.

volop scooters

Taman Mini is een openluchtmuseum zoals bijvoorbeeld het Zuiderzeemuseum of Global Village in Dubai, met paviljoens die de verschillende eilanden en provincies vertegenwoordigen en lokale cultuur en specialiteiten vertegenwoordigen. Door het park loopt een rondweg en vreemd genoeg kun je met je auto het park in, wat resulteert in een bumper-aan-bumper file van de ingang tot aan de uitgang. Lekker handig. Hoewel, als het begint to stortregenen, zitten de automobilisten tenminste droog. Al gauw lijkt het er overigens op dat wij een grotere bezienswaardigheid zijn dan de rest van het park; iedereen wil met ons op de foto. Na een stuk of tien foto's is Eva het echter zat en weigert verder mee te werken. Als de buien wegtrekken houden wij het ook weer voor gezien, iedereen is nog moe van de lange reisdag gisteren.

Voor de reis naar Bandung boeken we opnieuw een auto met chauffeur. Onderweg in Bogor, als we de botanische tuin willen bezoeken, komen we nog even met panne te staan; de motor is oververhit en de auto scheidt ermee uit. De chauffeur wordt er niet warm of koud van en gaat gewoon rustig een paar flessen water halen om de radiateur weer bij te vullen.

restaurantje in Taman Mini

regenbuitje

Hoewel Indonesie de grootste populatie moslims kent, wordt kerst hier ook gevierd. Dat uit zich vooral in volgeboekte treinen en taxi-chauffeurs die niet twee dagen van huis willen zijn om ons naar Jogjakarta te vervoeren. Uiteindelijk besluiten we om de reis om te gooien en boeken een vliegticket naar Bali. In Nusa Dua vinden we een resort dat ons relaxt het nieuwe jaar in kan voeren; kamers direct gelegen aan het zwembad. Vier zwembaden in totaal, een glijbaan en het strand op kruipafstand. Da's vakantie in het woordenboek van de familie Spaans; beetje zwemmen,  een pizza uit de hand en weer effe zwemmen. s' Middags spelen we nog zwembad-volleybal met een Rus en zijn zoon. Zij spreken geen engels, wij geen russisch, maar met gebaren kom je een heel eind. Oudejaarsavond vindt plaats onder de sterrenhemel en onder het genot van een zevengangen menu. 't kost wat,maar dan heb je ook wat. Eva is vooral druk bezig om met haar nieuwe zweedse en engels vrienden krabben te vangen. Helaas kent de live-band niet het nummer Happy New Year van Abba, maar ja zonder lukt 't ook wel.

oudejaarsavond onder de sterren

Wellness

Bij Etihad geven we om het welzijn van onze medewerkers en dus wordt er regelmatig iets georganiseerd rondom thema's als borstkanker-preventie, gezond leven enzo. Gisteren was er voor het eerst een dag speciaal voor mannen rondom wellness. Ik heb hier meestal geen tijd voor, maar kreeg de suggestie om als lid van het HR management team toch ook mijn neus even te laten zien. Voor de interne PR welteverstaan. Dus toog ik met mijn collega Osman naar het auditorium van onze training academy. Aldaar waren collega's van onze medical department; artsen en zusters om ons te begeleiden en de instructeurs van ons Fit2Fly fitness team heetten iedereen van harte welkom. Bij het zien van deze buitengewoon fitte dames, hielden we meteen de buik in om toch vooral zo fit mogelijk over te komen. Onze wellness ging meteen met sprongen omhoog.

Eerst werden we naar een stand gedirigeerd waar bloeddruk en hartslag werden gemeten. En daar ging het meteen fout; mijn bloeddruk bleek te hoog en dus moest ik mee naar dokter Nadia voor een verder consult. Dat bleek vooral te bestaan uit een formulier dat door de dokter werd ingevuld voor een bloedtest. Geen idee wat ze allemaal aankruiste; al die termen in het engels zijn toch was lastiger te volgen. Maar goed, voor een bloedtest moet ik nuchter naar de kliniek, dus dat kan pas volgende week een keer....als het er uberhaupt van komt. Maar, erg gersustellende klonken de termen allemaal niet. Daarna volgde een bloedsuiker-test; prik in de vinger en met een glucose metertje word je ter plekke geanalyseerd. De zuster zei eerst nog opwekkend voorafgaand aan de prik: "it's all in the mind and does not hurt". Na de prik zei ze: "this is real...sorry'.

De volgende stap was longinhoud meten; zo'n soort kaleidoscoop waar je zo hard mogelijk in moet blazen. Gelet op mijn leeftijd en het feit dat ik een ex-roker ben, kwam ik er nog redelijk vanaf. De beste man vertelde opgewekt dat verloren gegane long-capaciteit nooit meer terug komt. Fijn, bedankt; ik voel me meteen een stuk beter. Osma, kwam er echer slechter vanaf. Bij het aflezen van zijn score zei de man: "oh my god, this is not good". Hij had nog een reserve-testapparaatje liggen en gaf die spontaan aan Osman met de mededeling: "test every day and record the score, but make a doctor's apppointment as soon as possible". Enigzins ontdaan verliet Osman de stand en ging eerst maar eens een sigaretje roken om een beetje bij te komen.

Als laaste test was er de BMI-index. Met je sokken schoenen uit op de weegschaal en met gestrekt armen moest je een soort handvat voor je houden. Vooraf waren leeftijd en lengte in het handvatje getoetst. De uitslga werd op een papiertje geschreven met een overzicht van scores and lengtes and je persoonlijke resultaten. Haar korte uitleg was: "your muscles are good,but you have too much fat". De dokter van uitleg herhaalde dat en gaf de tips gezonder te eten en meer te bewegen.

Ik weet het niet, maar van al die wellness werd ik tot nu toe niet echt vrolijker en Osman had ik al een half uur niet gezien. Toen vervolgens mijn telefoon ging had ik gelukkig een excuus om de bijeenkomst te verlaten. Ha, een spoedoverleg over een escalatie met betrekking tot een medewerker...even iemand ontslaan om de zinnen te verzetten. Wat ik aan de wellness heb overgehouden is een goede indruk van hoet je eruit kunt zien als je fit bent, maar mijn hemel; het is hard werk.

Kapot

Na twee jaar in hetzelfde huis in Dubai is alles kapot, kapot geweest of bijna kapot. De "stijl" van bouwen, dingen maken en dingen fixen is ietwat anders dan in Nederland dus alles is op enig moment....... kapot.
Het is enigszins verontrustend om te zien/horen dat kids hier aan gewend zijn geraakt...."kapot, weggooien dan maar?"
Van de 18 lampen op de 18 palen rondom het huis zijn er minstens 8 kapot.... gloeilamp werkt niet meer, sierbol is eraf gevallen, stroom-doorvoer werkt niet optimaal, etcetera!
Het is elke dag weer spannend welke airco in welke slaapkamer nog werkt of welke niet of minder werkt; kapot!
De garage deur is een lang slepend probleem; een fijne afstandbediening in de auto, een soort knipperend lampje vlak bij de deur maar een motor die minder dan optimaal draait....kapot! Iedere dag moet de vol-automatische garage deur handmatig worden geopend. (soms 4 keer per dag...!)
Sprinkler-dingetje in de tuin...natuurlijk waren we te zuinig om een adequaat sprinkler syseem aan te leggen in een huurhuis... Een handige "hand-sprinkler" doet het werk....kapot! Iedere dag sta ik nu met de tuinslang indivuele grassprieten te voorzien van water.
Handige rolgordijnen opgehangen om de heftige middag-zon buiten te sluiten....prima matjes maar helaas ophang-systeem; kapot.
Het is een beetje gek maar toch maar een wasdroger aangeschaft om handig de was met name de handdoeken adequaat te drogen.....dagelijks gerammel, gepiep en een hoop stof wat wordt uitgespuugd terwijl handdoeken drijfnat ronddraaien in de trommel...kapot!
Elke drie maanden moet ik een nieuw strijkijzer aanschaffen....heel raar maar schijnt hier normal te zijn....kapot!
En dan heb ik het nog niet over niet werkende douche-koppen, boilers, zwembadpompen, sloten van hekjes, grasmaaiers, vaatwassers, airco auto, koffie zet apparaat, gasfornuis....alles gaat kapot maar hier wel een beetje eerder dan je zou verwachten!
(door J.v.K)

Zorg

Een van mijn collega's, ik noem hem even Osman, komt uit Libanon. Libanezen zijn in mijn ervaring veelal opgewekte en positief ingestelde mensen. Ze houden van  mooie kleren, mooie auto's, een beetje blingbling, lekker eten en drinken, kortom van het goede leven. De Libanese keuken is ook de meeste diverse en kent bijzonder lekkere gerechten. Libanezen zijn gastvrij en ruimhartig en als je naar de recente geschiedenis van het land kijkt, dan is dat best bijzonder. Gelukkig is het al een aantal jaren politiek stabieler en gaat het economisch redelijk goed. Beiroet staat bekend als "het Parijs van het midden Oosten" en is een bezoek zeker waard.

Osman komt uit een goed nest. Zijn vader was diplomaat en hij is liberaal opgevoed. Hij was vrij in zijn studie- en werkkeuze en werkt al acht jaar in Abu Dhabi. Ook Osman's broer woont en werkt er en hun moeder komt regelmatig op bezoek om te kijken of de kinderen het goed maken. Vader blijft dan in Libanon; hij is inmiddels enkele jaren gepensioneerd, heeft genoeg gereisd in zijn leven en volgt het nieuws liever via de zes kranten die hij dagelijks leest.

Recent werden de dagelijkse beslommeringen overschaduwd doordat Osman's oom ziek werd. Leukemie en een buitengewoon agressieve variant. Het is de jongste broer van Osman's vader en een van acht broers en zussen. Onmiddellijk kwam de familie in aktie om de broer te steunen, want delen doe je in goede en ook slechte tijden. Het plaatselijke ziekenhuis werd vanaf dat moment wekelijks bezocht door een busje vol met familie, vrienden en bekenden, allemaal om bloed te doneren. Ook voor de medische voorzieningen en medicijnen springt de familie bij en sprokkelt in drie maanden tijd ruim honderduizend dollar bij elkaar voor de benodigde chemotherapie en ziekenhuisopnames. Want hoewel er wel zorgverzekeringen zijn, hebben de meeste mensen er geen; en trouwens dit soort behandelingen wordt dan sowieso niet gedekt. En als je het je dan niet kunt veroorloven, trek je dus bij voorbaat aan het kortste eind.

Het mag uiteindelijk allemaal helaas niet baten; na iets meer dan drie maanden strijd komt Osman's oom te overlijden. Achtenveertig jaar was hij en hij laat een vrouw en twee jonge kinderen achter. In het Midden Oosten worden overledenen veelal binnen vierentwintig uur begraven. Dit wordt mede door het klimaat en de religie voorgeschreven. En dus is zijn oom al begraven voordat Osman in Libanon arriveert.

In de afgelopen dagen moest  ik aan dit verhaal denken, toen ik de commotie zag in Nederland naar aanleiding van het nieuwe regeerakkoord. Ik weet het, ik weet het, het is niet aan mij om vanuit het verre Dubai een beetje kritiek te hebben op de huidige nederlandse situatie. Natuurlijk zit niemand te wachten op hogere maandelijkse uitgaven voor de zorgverzekering. Aan de andere kant, een paar honderd Euro voor gegarandeerd goede zorg door de overheid inclusief medicijnen; het kan nog altijd slechter. Is zo toch misschien het glas weer een beetje halfvol...?

Boeken

Ooit was ik op weg naar een mooie carriere als boekhandelaar. Na jarenlang een zaterdagbaantje te hebben gehad bij boekhandel Paagman, werkte ik voor de wetenschappelijke Boekhandel A. Houtschildt in Den Haag en volgde de parttime opleiding tot boekverkoper. Houtschildt leverde boeken en publicaties aan nationale en internationale (universiteits)bibliotheken, maar waren daarnaast gespecialiseerd in militaria en zeer gerenommeerd op dat gebied. Vier keer per jaar bracht Houtschild een knipselcatalogus uit die naar een behoorlijk grote verzendlijst werd gestuurd. Dat weet ik nog, want het in de enveloppen stoppen van die catalogus was mijn bijdrage aan het geheel. Vervolgens kwamen de klanten de boeken bekijken en kopen of bestellen. De doelgroep voor militaria bestaat uit een bijzonder publiek, van legerbibliotheken en officieren tot rechts-radicale types waarvan je vermoed dat ze stiekum een hakenkruis op hun rug hebben staan. Ik had zelf in ieder niet zoveel op met het onderwerp en wellicht is die carriere daarom een zachte dood gestorven. Nou ja, als je ziet hoe het tegenwoordig met de gemiddelde boekhandel gaat, dan was dat misschien nog niet zo'n ongelukkige afslag...

Wat ik er wel aan over heb gehouden is een passie voor boeken. Ik kan moeilijk een boekhandel voorbij lopen zonder even rond te neuzen en te snuffelen; de geur van drukinkt en papier en de verse stapels boeken, liefst nog in plasticfolie verpakt...heerlijk. In de Dubai Mall is een vestiging van Kinokuniya, een Japanse keten van boekhandels van formaat. Je kunt er zo een paar uur rondbrengen. Wat ze er helaas niet hebben, zijn Nederlandstalige boeken. En als je het grootste deel van de dag Engels spreekt, dan is een half uurtje ontspannen een nederlands boek lezen buitengewoon prettig. En dus torsen we na een bezoek aan Nederland niet alleen stapels onderbroeken en pyjama's van de Hema mee (waarom we die nou precies daar moeten kopen weet ik eigenlijk ook niet), zakken drop van de Albert Heijn, maar ook de laatste Leon deWinter, Herman Koch, Jens Lapidus enzovoort. Kilo's extra bagage, zeg maar rustig een hele koffer.

Terug in Dubai begint het grote genieten; die verse stapel boeken betekent weken leesplezier. Om verwarring te voorkomen hebben we een "systeem" ontwikkelt zodat we weten wie wat al gelezen heeft; alle nieuwe boeken liggen op een aparte stapel in of naast de boekenkast. En als je een boek uit hebt, zet je je paraaf op het schutblad. Zodra een boek door zowel echtgenote J. als mijzelf is gelezen, dan mag het boek gewoon in de boekenkast bij zijn soortgenoten. Maar ja, dan moet iedereen zich wel aan het systeem houden! Ik grijp echter regelmatig naast het lekkers en tref een lege plank aan, terwijl ik zeker weet dat er nog ongelezen boeken zijn. J. is dan met vier of vijf verschillende boeken tegelijk bezig. want soms blijkt na een paar pagina's of halverwege dat ze toch zin heeft in een ander boek en dan begint ze aan een vers exemplaar. Kijk, dat kan natuurlijk eigenlijk niet. Dat schept verwarring en onduidelijkheid; we moeten ons wel aan gemaakte afspraken houden. Maar goed, ik dwaal af.

Anno 2012 zou je natuurlijk veel slimmer je iPad of de een of andere e-reader kunnen gebruiken. Geen gesjouw meer met al die boeken en je kunt eenvoudig en 24/7 nieuwe titels downloaden via bol.com of andere online winkels. Maar ja, de laastste keer had ik het geluk dat boekhandel De Vries in Zierikzee, waar we altijd inkopen, een door de auteur gesigneerd exemplaar had van de nieuwe titel "VSV" van Leon de Winter. En met een e-reader is dat natuurlijk onmogelijk. Tja, zal menigeen denken; "wat kan mij de handtekening van Leon schelen?". Maar ja, dat is de schuld van Paagman en Houtschild die mij toch een beetje tot een boekofiel voor het leven hebben gemaakt. Mochten er nou e-readers worden ontwikkeld die naar drukinkt ruiken en die gesigneerd kunnen worden, dan zal ik het nog eens overwegen. Maar tot die tijd blijft het sjouwen en hamsteren geblazen...