Nieuwe school voor Jasper

Sinds half december 2007 bezoekt Jasper "Al Noor" een school voor speciaal onderwijs in Dubai. Hij leek op zijn gemak en hij was blij dat hij na 6 weken wachten ook naar school kon.
Naarmate de tijd vorderde werden wij minder enthousiast over de school en dan vooral over de sfeer, communicatie met ouders en het oerwoud aan regels.

Gemiddels drie keer in de week werd Jasper's tafeltje verschoven omdat er nieuwe inzichten waren of omdat er een nieuw kindje was. Iedere dag was voor hem een verrassing waar hij nu weer zijn tas moest neerzetten. Het zwembad was al maanden dicht omdat er een technisch probleem was, vervoer met de bus duurt 2,5 uur naar huis dus dat was ook geen optie. Wanneer Jasper wat later was moest Peter een "te laat briefje" halen bij de boekhouder enzovoort enzovoort. Peter heeft op verschillende momenten bij de juf aangegeven dat hij hier niet zo blij mee was. Na drie moeizame gesprekken tussen Peter en de dienstdoende juf om 08.00 uur 's ochtends werd de juf vervangen maar het slechte gevoel bleef.....

De juf was op enig moment erg blij dat ze kon vertellen dat Jasper helemaal alleen naar toilet kon, wij zeiden maar niet dat hij dat al deed toen hij drie jaar was....
Voordat hij mee kon doen aan de normale gymlessen moest er eerst een recente doktersverklaring komen dat hij hier geschikt voor was....
Jasper was vooral druk met het helpen van de juf met het duwen van klasgenoten in een rolstoel naar de gymzaal, het opruimen van de bordjes en de rommel na de lunch. Ook was hij de aangewezen persoon om de niet-communicerende kinderen met leuke spelletjes bezig te houden in de klas. Vond hij allemaal wel leuk maar wij vonden dat er wat weinig tijd en aandacht was voor zijn verdere ontwikkeling. Jasper vond de kooklessen in Terneuzen altijd erg leuk maar koken was hier alleen voor meisjes van 14 jaar en ouder....
Jasper klaagde over harentrekkende andere kinderen, had spannende verhalen over kinderen die vastgebonden werden of dat er gedreigd werd met tape om mondjes dicht te plakken. Toen wij de juf hier naar vroegen ontkende ze dit natuurlijk in alle toonaarden.

Aldus, op zoek naar een andere school. Jasper stond al sinds augustus 2007 op de wachtlijst voor het Dubai Center for Special Needs, dus die nog maar even gebeld. En zowaar werd hij een week later uitgenodigd voor een toelatingstest en een kennismaking. Deze school hadden we bezocht tijdens onze preview trip in mei maar ze hebben een gigantische wachtlijst.
De week daarna al kwam de uitslag, hij mag komen en als hij wil per direct!

Vandaag is Jasper dan ook begonnen. Eerst weer een nieuw uniform aanschaffen. DCS (Dubai Center for Special Needs) heeft een werkend zwembad, een gigantische trampoline in de gymzaal en een Nederlands sprekende Belgische logopediste!!
Ook is er een Belgische fysiotherapeute, twee Belgische leerkrachten en een Nederlandse vrijwilligster die een dag in de week komt helpen. Alle Nederlands sprekende mensen kwamen hem opzoeken in de klas de eerste dag.

Geweldig allemaal voor Jasper. Hij huppelde vandaag met een grote glimlach door de school en weet al precies wanneer en met wie hij een praatje in het Nederlands kan maken.
Morgen is de hele school uitgenodigd voor de opening en het bijwonen van de show van het eerste dolfinarium in Dubai. Tim vind dit ERG oneerlijk maar Jasper is superblij.

De sfeer is totaal anders dan bij Al Noor, je ziet dat vooral in het omgaan met de kinderen en de ouders.
Jasper voelt zich goed en wij dus ook. Nog maar een paar weken tot de zomervakantie maar nu kan hij vast wennen en weet waar hij naar toe gaat na de zomer!

"Housewife, not allowed to work"

Ongelooflijk maar dat staat echt in mijn paspoort om precies te zijn op de visumsticker welke ik in mijn paspoort geplakt kreeg als officiele inwoner van Dubai!

Direct na aankomst in Dubai liet ik deze aantekening in mijn visum lezen aan Peter. Ik was enigszins onthutst en liet langzaam deze zin tot me doordringen. Daar ga je dan als expatwife, jarenlang gegoocheld met de combinatie van kinderen, werk en vooral de tijd om onder meer de (voor mij) zo belangrijke onafhankelijkheid in stand te houden en dan nu dit!

In Dubai kon ik niet mijn Nederlandse rijbewijs omzetten zonder toestemming van echtgenoot, ook kan niet werken zonder toestemming, mag geen flesje wijn kopen zonder toestemming en kan geen bankrekening openen.....
Peter kwam niet meer bij van het lachen en herinnert me regelmatig aan mijn nieuwe beroep/rol. Vooral rond etenstijd, wanneer er kinderen in bad moeten en wanneer er een vermoeden bestaat van een poepluier.
De laatste paar maanden heb ik dan ook erg mijn best gedaan. Leuke nieuwe recepten proberen, elke dag verantwoorde broodtrommeltjes vullen, koekjes bakken, huiswerk begeleiden, thee drinken enzovoort, enzovoort.

Maar toch begint het weer te kriebelen, een baan zou wel leuk zijn. Weliswaar heb ik een "no-objection letter" van mijn echtgenoot nodig. Maar in het volste vertrouwen dat ik deze wel zou kunnen bemachtigen, op zoek naar een bezigheid buitenshuis.

Gisteren mijn eerste sollicitatiegesprek gehad... Die ochtend belde de grote baas van het bedrijf waar ik mijn C.V had achtergelaten en vroeg of ik diezelfde middag met hem en de projectleider in Dubai kon afspreken om te praten over de baan. Natuurlijk kan dat, kon ik gelijk mijn flexibileit tonen....
Het is een Nederlands bedrijf wat vanuit Dubai doet in engineering van motoren van met name schepen in Dubai. Nu zijn hier in Dubai nogal wat baggeraars actief dus werk genoeg in deze branche. Ze hebben veel service-contracten dus veel onvoorspelbare hectiek want je weet immers nooit van te voren wanneer zo'n machine er mee stopt.
Ze zijn specifiek op zoek naar een Nederlandse omdat ze vooral werken voor Nederlandse bedrijven en ook de projectleider wordt "helemaal gek van die locals".

De afspraak was in een bar (??!!) met uitzicht op de skibaan in Dubai. Een druk maar gezellig stel mannen en het was mijn eerste sollicitatiegesprek ooit waar ik een witte wijn kon bestellen. (Heb ik dan ook maar gedaan, de mannen hadden al een biertje besteld..)

Ze zijn op zoek naar een officemanager voor de vestiging in Dubai die met name de organisatorische kant van het werk hier kan regelen.
Offertes, contact met klanten, projectadministratie, verantwoording van de projecten naar het hoofdkantoor in Nederland. Een soort duo met de projectleider waarbij de taken verdeeld worden in organisatorische kanten en technische kanten.
Alles wordt geregeld, auto, blackberrie, laptop en een mobiele telefoon.

Bij dit aspect van de baan zag Tim overigens duidelijk wat voordelen:
"Als jij een laptop krijgt, dan hebben we een laptop over, dan is die van mij, dan heb ik mijn eigen laptop". Dit gaat overigens ook op voor de mobiele telefoon, vond hij.
Hij was, met name hierdoor, erg enthousiast en vond dat ik moest gaan voor die baan ook al zou dat betekenen dat ik hem niet elke dag van school kon halen.
Hij brainstormt graag mee over de meer logistieke processen binnen het gezin en stelde voor dat Bianca (de hulp) hem elke middag met de taxi kon komen halen. Ook hoefde ik geen lunch meer te maken hij zou wel wat kopen in het restaurant op school.

Afijn, de logistieke kant regelen we dan wel. Voorlopig zou het gaan om een paar dagen op het kantoor en de rest kan thuis/mobiel. Dit klinkt wel flexibel dus wie weet...

Tijdens het sollicitatiegesprek werd de verdere procedure uitgelegd. De projectleider neemt na een paar dagen contact met me op als hij een verdere samenwerking ziet zitten. Hierna op bezoek naar het kantoor en de werkplaats. Hierna een paar dagen naar Nederland om te praten met de mensen op het hoofdkantoor.

HELP, hoe moet dat allemaal.....?

gezinsuitbreiding

Helaas waren de kids het niet vergeten! Soms doe je in alle hectiek beloftes die je niet echt van plan bent na te komen......

Tijdens de laatste weken in Nederland moesten we afstand doen van de tot dusver opgebouwde veestapel. De hond ging weer naar zijn oorspronkelijke eigenaar om daar verder tot volleerd jachthond uit te kunnen groeien. De cavia's vonden een goede plek bij Selma, een klasgenootje van Tim. De eerder, per ongeluk, geboren reservecavia's konden gelukkig terecht bij Sam. De kippen werden door een stelletje onduidelijke Belgen met een busje opgehaald, luid roepend dat ze er natuurlijk goed voor zullen zorgen. "Er is een prachtig kippenhok in aanbouw..." , riepen ze al likkebaardend...

Tijdens al die vertrekkende huisdieren heb ik in een onbewaakt ogenblik geroepen dat ze natuurlijk in Dubai een nieuw huisdier mogen. "Een gekko of vissen of een wandelende tak of een poes..... we zien het wel" riep ik enigszins wanhopig in een poging de treurige snuitjes weer wat op te vrolijken.

We hebben even kunnen genieten van het feit dat er geen hond moest worden gewandeld, of deurposten opnieuw moesten worden geschilderd. Het caviahok mocht iemand anders schoonmaken en ik moet zeggen ik heb het niet echt gemist.

Wel denk ik af en toe aan de kippen terug als ik soortgenoten zie hangen in zo'n warm kastje bij de slager maar snel weet ik mijn ongerustheid weer te sussen omdat ze die Belgen beweerden echt een mooi hok aan het bouwen te zijn....

Maar kinderen herinneren zich heel andere dingen, mijn haastig uitgesproken belofte bijvoorbeeld.

Tim heeft een aantal avonden tevergeefs een gekko geprobeerd te vangen. Ook lukte het niet zo met die wandelende tak. Weinig bomen in Dubai en om de een of andere reden horen wandelende takken bij bomen.

Ik heb ze een paar maanden beziggehouden met het kijken naar de vissen in de dierenwinkel. Maar toen kwam het: "Je hebt een poes beloofd!!!"

Op een goede zaterdag was het dan zover. We gingen bij de plaatselijke poezenopvang kijken naar een geschikte huisgenoot. Peter ging met frisse tegenzin mee. De deurposten en wandelingen in de regen kwamen weer keihard binnen...

"We gaan alleen maar even kijken" zei ik in een poging hem gerust te stellen. Uiteindelijk kwamen we natuurlijk thuis met twee zeer bange poezenzusjes van ongeveer 7 maanden.

Poes 1 wilde na een paar dagen al naar buiten en kwam niet meer terug. Poes 2 stond klagelijk voor de deur te miauwen. Wij meenden een soort oproep te horen: "Laat me eruit, ik mis poes 1 en zal haar zoeken". Afijn, poes 2 naar buiten, ook weg.

Toen hadden we geen poezen meer en na 4 dagen hebben we alle aangeschafte etensbakjes, kattenbak, speeltjes etc. etc. maar weer opgeruimd. Peter deed ongelooflijk zijn best oprecht verdrietig te zijn maar Jasper en Tim waren niet blij en we gingen ze regelmatig zoeken.

Een paar weken later belde een kennis en vroeg of hij een klein poesje mee kon nemen voor ons. Op zijn werk hadden ze een nestje poezen gevonden zonder moeder...

Het was weer eens hectisch en ik riep (te snel) "Ja hoor, is goed." Jasper en Tim helemaal opgetogen, een leuke nieuwe poes en ze konden niet wachten.

's avonds kwam de poes en ik schrok me rot. Het was een piepklein mager bibberend pikzwart poesje van ongeveer drie weken oud. Dit beestje vertoonde sterke gelijkenissen met een vleermuis. Grote oren op een relatief klein hoofd, enge grote ogen, brrr.

De volgende dag naar de dierenarts en wat blijkt, poesjes van die leeftijd moeten iedere drie uur met de fles worden gevoed!!

Ik liet me niet kennen en dapper kocht ik een speenflesje, een blik babypoesjes-melkpoeder en rekende af voor het advies en de spullen. Zulke kleine poezen moeten ERG vaak een flesje. Na het flesje een boertje... (ja echt!!) en na een paar weken babypoezen-kattenvoer fijngeprakt en gemengd met melk. Daarna weer brokjes mengen met melk. Je moet ze leren de kattenbak te gebruiken. Bovendien moeten ze na een paar weken ontwormd en gevaccineerd, socialiseren, spelen. Je zou voor de lol eens moeten googelen, het is een hele klus...

Gelukkig hebben we Jasper. Hij is dol op flesjes geven. Is soms wat streng dat echt het hele flesje op moet maar ach.

Maar ja, ze is er nu eenmaal en dus hebben we het weer druk. De andere poesjes uit het nest hebben we laten ophalen door de plaatselijke kattenopvang en die worden nu door een of andere vrijwilliger gevoed met de fles. Er is gelukkig genoeg vraag naar kleine poesjes in Dubai. Waarschijnlijk zijn er meer gezinnen met openstaande beloftes uit het land van herkomst.....

Peter zit met argusogen te kijken hoe poes 3 inmiddels tegen de bank opklimt maar warmt ook wel weer een flesje op voor de avondvoeding....

Poes 1 vind het helemaal niets en blijft zoveel mogelijk buiten maar ook dat schijnt na een tijdje beter te gaan (ook weer google..)

Het grootste probleem is Eva, ze komt zo af en toe aanwandelen met haar knuistjes stevig om het piepkleine nekje van poes 3 geklemd. Vol trots en met een grote glimlach roept ze "Kwak".

Koninginnedag 2008

Zo, het zit er weer op; Koninginnedag 2008! 't was weer een geweldig feest, met een vrijmarkt, poppenkast, oud-hollandse spelletjes en een toespraak van Hare Majesteit...althans heur Dubaise verteegenwoordigster.

Een en ander is geregeld door de Nederlandse vereniging te Dubai. Met gratis handdoeken voor iedere bezoeker, een oranje opblaasbal en volop aanvoer van gesmolten KitKat. Op de een of ander manier hoort dat er hardnekkig bij, chocola...

Ook op ieder feest aanwezig: Cup-a-Soup! Gratis! Weliswaar bij 32 graden celsius en om 11 uur 's morgens. Maar het gaat om het idee.

Voor elk wat wils gescoord: Donald Duckjes, zo goed als nieuw. Bert (zonder Ernie) en diverse andere kleinoden. Om bij te komen van het spektakel zijn we snel het zwembad ingedoken.

Leve de koningin! Hoera!

boem = ho!

Statistisch gezien was het meer de vraag wanneer het zou gebeuren dan of het zou gebeuren...een aanrijding. Al rijdend in het woon-werk-verkeer zie je dagelijks minstens 3-4 aanrijdingen gebeuren. Dus was de vraag; wanneer zijn wij aan de beurt? Nou het antwoord daarop is nu bekend; afgelopen week (althans voor de eerste keer).

Na Jasper te hebben weggebracht reed ik naar mijn werk. Bij de eerste de beste kruising, afgezet met rood-witte linten en plastic rijbaan verdelers remde ik af om afslaand verkeer uit de tegenovergestelde richting voor te laten...en boem = ho. Een flinke knal en ik bewoog vanuit stilstand een meter vooruit. Godverderg...alarmlichten aan en uitstappen om de schade te bewonderen. Nou heeft mijn Ford Explorer een trekhaakvoorbereiding in de vorm van een flinke stalen balk. En dat heeft de voorkant van de Nissan geen goed gedaan; de motorkap kijkt ons vrolijk in een deuk liggend tegemoet. De radiator heeft een nieuwe plek gevonden, maar lijkt vooralsnog niet te lekken en de nummerplaat en bumper hebben de pijp aan Maarten gegeven...

"Why did you stop?" zegt een verbouwereerde achterligger. Om te vervolgen met "the same happened to me last week"...tja, wat doe je eraan? We bellen 999 om de politie te waarschuwen en manouvreren de auto's wat aan de kant om het overige verkeer niet teveel te hinderen. Vervolgens is het wachten is op de politie. Het is nog vroeg, 8 uur en nog maar 28 graden.

Na wat heen en weer bellen en de weg uitleggen komt er na een minutt of 20 een politiewagen aan. De mannen geven met de sirene en via de luidspreker aan dat we nog even verder door moeten rijden en stoppen dan naast ons. De agent aan passagierszijde stapt uit. Verdomd denk ik; hij heeft rode lakleren laarsjes aan! Met de veters los, dat dan weer wel. Beide agenten zijn ongeveer 20 jaar en dragen donkere zonnebrillen en ook rode baretten op een verder groen "boswachtersuniform".

De schade wordt opgenomen en de schuldige is voor iedereen duidelijk. Na het uitwisselen van rijbewijs en kentekenbewijs wordt er een proces verbaal opgemaakt in het Arabisch(!) en vervolgens krijg ik een groene doorslag. Mij treft daardoor geen blaam. Mijn medeweggebruiker krijgt als schuldige een rood exemplaar. Hij vraagt nog vertwijfeld of hij wel verder mag rijden met een motorkap waar het lastig overheen kijken is. "No problem" bromt de agent en weg zijn ze. "Have a nice day", wensen we elkaar en vervolgen ieder ons weegs. Hij naar DEWA om uit zeewater drinkwater te maken en ik naar HP om een paar mensen de laan uit te sturen. Waarom? Gewoon, omdat ik er toch een baal van heb...