Empty quarter

Oftewel het 'lege kwartier' betekent de naam 'Rub al Khali' in het Arabisch. Het lege kwartier is ook wel de grootste woestijn ter wereld, gelegen tussen Saoedi-Arabie, Oman, Jemen en de Verenigde Arabische Emiraten. Een gebied van 650.000 vierkante kilometer. Of dat veel is, weet ik ook niet, maar ik zou voor de zekerheid een flesje water meenemen. Het schijnt er droog te zijn.

Maar goed aan de rand van deze woestijn ligt de Liwa oase, een vruchtbare strook land die zo'n honderdvijftig kilometer van de hoofdstad Abu Dhabi af ligt. en daar gingen we afgelopen weekeinde naar toe. Bijzondere bezienswaardigheid is het nabijgelegen Moreeb duin, met een hoogt van ruim honderd meter. Op YouTube kun je allerlei filmpjes zien van de jaarlijkse autoraces die hier plaatsvinden. Met gewone  standard fourwheel-drives en speciale dune-buggies scheuren ze het duin recht omhoog en weer af. Het is een wonder dat er geen ongelukken gebeuren, hoewel die misschien wel gebeuren, maar niet op internet staan.

uitzicht vanuit het Liwa hotel

4x4 in z'n element

Met onze nieuwe 4x4, de vorige hebben we na zes jaar trouwe dienst ingeruild wegens teveel reparaties, zoeven we door het prachtige landschap. Met onze Expedition zijn we dit keer 'local' gegaan; een witte auto met donkergetinte ramen. Zo vallen we in het verkeer in Abu Dhabi minder op; eigenlijk een vorm van integreren, toch?

Het Liwa hotel, hoe toepasselijk, ligt ook op en duin en bidet een mooi uitzicht op de schijnaar eindeloze rij duinen richting Saoedi-Arabie. Wat een prachtig en indrukwekkend gezicht. Hier trokken vroeger karavaans met kamelen en handelswaar langs de destijds belangrijke handelsroutes. Nu zitten we aan het zwembad met een frisdrankje en springen er nog eens in als 't wat warm wordt. Stel je voor dat je alleen een tent hebt en geen airconditioning...

Jasper...lachen!

Even voor zonsondergang rijden we, met van het hotel geleende sandboards, richting de duinen om daar van de zonsondergang  te genieten. De stilte is oorverdovend en de leegte indrukwekkend. Zandsurfen is minder makkelijk dan je denkt en vooral het duin weer op klauteren is ongelofelijk vermoeiend in het zachte zand. Zelfs om half zeven 's avonds is het nog ruim veertig graden en het zand is warm tot plaatselijk heet. Als we nadat ze zon is vertrokken weer terugrijden naar het hotel is de wind flink aangetrokken en stuift het zand onheilspellend over de weg. Gelukkig waait onze 4x4 niet zo snel van de weg af met z'n ruim twee ton aan gewicht.

sandboard-race

ze hebben ook otters in Liwa

Hotel Liwa stamt uit de jaren zeventig, schat ik in, maar is recent opgeknapt. Het blijft een betonnen kolos, maar nu met fris koloniaal meubilair, kleur op de muur en een heerlijk zwembad. Helaas is het bedienend personeel niet 'gerefurbished', maar ja we zijn lekker een weekendje weg, dus niet te kritisch doen. Al met al een prachtige plek om nog eens terug te keren als het weer wat verder afgekoeld is.

Eenmaal thuis hebben we maar niks tegen Saluki Safa gezegd; ze was vast depressief geworden als ze had gezien wat voor een schitterende plek om te rennen ze heeft gemist.

Weekend

Het is vrijdagochtend acht uur en stil in huis. De kinderen zijn de afgelopen week weer allemaal naar school geweest en slapen vandaag uit. Na tien weken vakantie en laat naar bed, moest iedereen weer vroeg op en aan de bak. Tim en Eva gaan nu naar Raha International School, vlak bij mijn werk. Er was nog even commotie, want ik had ze voor het verkeerde jaar opgegeven. Vorig jaar zaten ze in respectievelijk year 9 en year 1, dus leken 10 en 2 voor de hand liggend. Dat ze het in Abu Dhabi 'grade' noemen in plaats van 'year' leek me geen bezwaar. Totdat een klasgenootje van Tim uit Dubai ook bleek te verhuizen en hij bleek ingeschreven in grade 9. Dat leek ons een foutje van de ouders, maar niets bleek minder waar. Kennelijk kent het 'international baccalaureat' een twaalf en een dertien jaar systeem en dat verschil bleek hier aan de orde. Gelukkig kwamen we er nog op tijd achter. En wij maar zeggen dat de ouders van Abhay een fout maakten...sukkels. Eh, dat was ik!

Bij Raha gaan de deuren 's ochtend pas open nadat het volkslied van de UAE over het schoolplein heft geschald.  Voor iedere schoolgeldt dat als een verplichting, maar meestal gebeurt dat in de klas. Wel grappig; je word ook geacht te blijven staan uit respect voor de natie. En iedereen doet dat ook braaf. Gelukkig had Eva meteen op de eerste dag al een  vriendinnetje, Cara. Twee assertieve blonde Pippi Langkous meisjes. Ik wens meester Lee veel sterkte toe.

Ook Jasper is op z'n nieuwe school begonnen; de Future Center for Special Needs. Hij zit in groep 'senior boys' van de 'vocational' afdeling. Dat betekent meer aandacht voor praktische vaardigheden, dan lezen en schrijven. Het komt vast goed, Jasper altijd zeer geliefd op elke school. Afgelopen week is 'ie al naar de Lulu geweest om boodschappen te doen; croissants, noedels en jelly-beans. Volgende week paardrijden en zwemmen, wat wil je nog meer? Regelmatig belt hij met Jonathan, zijn beste vriend uit Dubai. Jonathan heeft in de vakantie een paar dagen bij ons  gelogeerd, samen met broer Josh. Josh en Tim kunnen het inmiddels ook goed vinden.

Vrijdagochtend dus. Echtgenote J. is met haar nieuwe wandelvriendin uit Abu Dhabi in de woestijn aan het rondstruinen. Gelet op het jaargetij,moet dat nog vroeg in de ochtend. En ik? Ik zit in mijn nieuwe 'ball chair' van ontwerper Eero Aarnio dit stukje te tikken. Heb ik altijd al gewild, zo'n stoel, kun je je lekker even in je eigen bubble terugtrekken. Nou ja, 't is er een die gemaakt is in China, maar dat mag de pret niet drukken. Oh ja, we hebben inmiddels ook gordijnen, ook nieuw. Zo zijn er weer allemaal nieuwe spullen, belevenissen, vriendjes en vriendinnetjes op ons pad gekomen. Ik ben benieuwd wat ons verder nog te wachten staat,de komende tijd.

Online

Zo, we zijn weer online. De verhuizing zit erop, dat wil zeggen alle spullen zijn van A naar B verplaatst, door onze vrienden van Ocean Movers. Drie en een halve dag hadden ze ervoor nodig. Hebben we echt zoveel troep of werken ze nou zo langzaam? Ze waren met zes man en bezig van half negen 's ochtends tot zeven uur 's avonds, dus daar ligt het niet aan. Enfin, alles staat weer min of meer op z'n plek, de dozen zijn weg en iedereen kan zijn / haar kleren weer vinden. 't Zou wel fijn zijn als we gordijnen hadden...maar ja, als je moe genoeg bent slaap je overal doorheen.

Met de verhuizing van ons internet ging het helaas minder vlot. De vrienden van Etisalat begonnen met tegenstrijdige berichten; verhuizen tegenover afsluiten en opnieuw beginnen. Uiteindelijk het eerste gedaan. De nieuwe aanvraag en installatie duurde uiteindelijk meer dan een week. Stel je voor, het is zomervakantie en boven de veertig graden Celsius buiten. Binnen zitten twee tieners en een zesjarige dochter klaar me hun iPad en laptop en dan is er geen internet...niet geweldig. Maar goed, gezamenlijk dozen uitpakken is ook een leuke activiteit. En alle legpuzzels, bordspellen en het damspel kwamen hierbij tevoorschijn en deden meteen goed dienst. En dan natuurlijk het nieuwe zwembad. Met het gekoelde water is het zelfs bij hoge temperature nog goed uit te houden. Geweldig!

Onze nieuwe wijk Mohammed bin Zayed City is vergelijkbaar met Barsha waar we eerst woonden. Ruim opgezet en met hier en daar plukjes bebouwing of bouwplaatsen. Geen straatnummers of -namen en nauwelijks lantarenpalen. De eerste keer naar de Mazyad mall voor boodschappen lukt alleen met behulp van het navigatiesysteem. Inmiddels weet ik het op eigen kracht te vinden, hoewel het 's avonds in het donker een uitdaging blijft. Gelukkig zitten we dicht bij de snelweg, dus normal gesproken snelonderweg naar ergens.

En dan mijn nieuwe woon-werkafstand...tussen de 15 en 18 minute. Dat is helemaal niks. Drie keer gasgeven en remmen en ik ben er. Wat een genot. Dat we daar nou niet eerder opgekomen zijn? Inmiddels hangen de eerste schilderijtjes alweer aan de muur. Helaas nog steeds geen gordijnen. Misschien kunnen we een nieuwe nederlandse trend introduceren; doorzonwoning. Nou ja, eerst lekker even met vakantie en chillaxen.

Gekkenhuis

Vandaag was de laatste dag van het schooljaar, 20 Juni. De afgelopen week bestond uit film kijken en class-parties waarvoor iedereen wat te eten mee moest nemen. En dus zaten  we als vanouds de avond ervoor aan de keukentafel om vijfendertig spiesjes te bouwen met halal knakworstjes, watermeloen, anans en kaas. Of een party waarop je als je 'favorite character'  verkleed mag komen. Of we even voor en met Tim de benodigde kleren kunnen kopen zodat hij als Harry Potter naar school kan? Oh ja, de party is morgen. Ook moet er nog even een oudergesprek plaatsvinden met Eva's teacher en komen de rapporten op de valreep binnen. Gelukkig is iedereen toegelaten tot het volgende schooljaar, hoewel het me zou verbazen als er in het commerciele systeem iemand blijft zitten.

In September hoeven de kinderen pas weer terug naar school. Wat moeten we in hemelsnaam met ze doen al die tijd? Als ik dit schrijf stuiteren er boven vier tieners rond. Het is middernacht en Tim heeft bij wijze van afscheid een paar vrienden te logeren. Ze zijn eindelijk van de Minecraft af en de computers zijn uit, maar nu steekt de bewegingsarmoede de kop op en breken ze de tent half af. Nog een uurtje dollen en dan vallen ze wel in slaap, inshallah. Gegarandeerd dat de meesten morgenochtend om half acht al weer achter het toetsenbord zitten.

Tim zijn klasgenoten hebben een schooloverhemd volgeschreven met afscheidswensen, wat een traditie is op Dubai International Academy. Op de laatste schooldag lopen er zo tientallen kinderen met beschreven shirts door het gebouw. Dubai blijft een stad waar mensen komen en gaan en het is bijzonder om te zien hoe ze allemaal omgaan met al die veranderingen. Het wordt ze zo in ieder geval met de paplepel ingegoten en dat maakt ze wel weerbaar volgens mij. Bij Eva en Jasper is het afscheid wat minder prominent, maar ze kijken allemaal uit naar hun nieuwe school.

Vandaag heb ik het huurcontract van ons nieuwe huis getekend. Tien dagen voor we ons huidige huis moeten verlaten, dus net op tijd zeg maar. Ons nieuwe domicilie is gelegen in Mohamed Bin Zayed City in Abu Dhabi. Met het tekenen van het contract heb ik ook de nieuwe huisbaas ontmoet, Mohammed. Een UAE national die, onderweg naar een uitstapje, even langskwam om een heel jaar huur in ontvangst te nemen. De plaats van handeling was 'zijn kantoor', een administratiekantoortje ook wel typing office genaamd waar je allerlei formulieren kunt laten invullen en vertalen.

De huisbaas is een energieke kerel, nog net niet hyperactief schat ik in. Hij was met gezin en al op weg naar een restaurant om uit eten te gaan. Eigenlijk was 'ie een beetje verbolgen, want wie moet er nou zo nodig om vier uur op Donderdag een contract tekenen? Het weekend is dan allang begonnen. Van buiten klinkt regelmatig een claxon. Even later blijkt dat zijn echtgenote te zijn die met een housemaid en twee kinderen in de auto en in de brandende zon zit te wachten. Kennelijk duurt het te lang en de huisbaas moet een paar keer heen en weer lopen om orde op zaken te stellen. Ter plekke belt hij de watchman van onze nieuwe compound en geeft de instruktie om het zwembad te vullen en het huis schoon te maken, zodat we er volgende week in kunnen. Ook moet ik nog even kennismaken met zijn kinderen en echtgenote en worden we alvast uitgenodigd om bij hem thuis te komen dineren. Er wordt me een lekker Marokkaanse maaltijd beloofd. Als er iets is met het huis kan ik altijd bellen, maakt niet uit wanneer. Oh ja, zijn zoon heeft  pas bij Etihad gesolliciteerd als piloot, of ik daar wat in kan betekenen? Het lijkt me wel een toffe peer, in ieder geval vriendelijker dan onze huidige huisbaas die alleen maar uit is om zoveel mogelijk geld te toucheren.

Daarmee valt weer een puzzelstuk op zijn plaats na de scholen voor de kinderen. Nu nog een verhuizer organiseren en dan nog de hassle van telefoon afsluiten en weer aansluiten enzovoorts. Nou ja, effe een paar weken buffelen en dan zijn we weer gesetteld. In ons nieuwe optrekje hebben we deluxe van een 'chiller' voor het zwembad. Ik verheug me nu al op een verkoelende duik...

Verhuizen

Met nog vier weken voor de geplande verhuisdatum moeten we zo langzamerhand een keus gaan maken ten aanzien van ons nieuwe adres. De driehoek waarin we zoeken is werk Peter, school Eva & Tim en school Jasper. Respectievelijk gelegen in Khalifa City and Sheikh Mohammed bin Zayed City. Allebei 'off-island' zoals dat heet, want het centrum van Abu Dhabi is op een eiland gelegen en gebouwd. Het eiland is echter vol en dus vind je de meeste keus erbuiten.

Een huis vinden doe je hier op de lokale Marktplaats, www.dubizzle.com geheten. Alle makelaars adverteren erop en naast de beschrijvingen vind je er foto's en een link naar Google maps,zodat je de locatie gemakkelijk kunt vinden. De foto's laten veelal toiletten, kastdeuren en garages zien, maar soms heb je geluk en kun je een glimp opvangen van de keuken of woonkamer. Als huurder moet je de makelaar 5% van de huursom als courtage betalen, wat een groot bedrag is voor weinig werk. Een huurcontract sluit je af voor een jaar en kun je vervolgens jaarlijks verlengen. Als de huisbaas echter andere plannen heeft of het huis wil verkopen, dan heb je als huurder pech en begint de zoektocht opnieuw. 

We hebben al een paar wijken en compounds bekeken, maar nog niet gevonden wat we zoeken. 'T is ofwel te klein, of te oud, of te lelijk, of te duur, of een combinatie van eerdergenoemde factoren. Er wordt best veel gebouwd in Abu Dhabi en gelukkig ook steeds meer in 'europese stijl'. Na bijna drie jaar in een huis met pilaren, krullerige trapleuningen, een dames majlis en een buitenkeuken, willen we weleens iets met modern comfort en als 't effe meezit een nieuwer huis.

Compound Mangrove Village ligt aan 't water en heeft een eigen strandje, binnen- en buitenzwembad en gym voor de fanatiekelingen, maar de huizen zijn geschakeld in een rij van acht woningen. De wijk heet 'between de bridges' en ligt net naast het eerdergenoemde eiland. We meldden ons bij de security en gewapend met een bos sleutels mogen we vervolgens zelf de verschillende types zoeken en bekijken; deur in, deur uit. 4-slaapkamers, 5 slaapkamers, met of zonder eigen zwembad. Hier en daar wordt geschilderd en geklust. De huizen zijn okee, maar de keukens oubollig bruin en afgekloven. Wat alle huizen hier gemeen hebben zijn dode kakkerlakken op de vloer en niet van die kleintjes ook. Getver! Wel handig is een Spinney's supermarket op het terrein; kan Jasper om een boodschap, 'Jasper,ga nog eens een ei halen?'. En weg is 'ie weer gedurende vijftien minuten. Voordeel.

Een andere compound in MBZ city (Mohammed bin Zayed) is gloednieuw; flinke bruingekleurde villa's met grote keuken, 6 slaapkamers en een fraai zwembad met een soort mini-zwembadje ernaast. Op zoek naar de zwembadpomp blijkt 'ie verstopt in een keldertje naast het zwembad dat half op en in een soort talud ligt. Het deurtje om erin te komen, wat dagelijks moet gebeuren is ongeveer 50 centimeter hoog. Lekker handig; moeten we op zoeken naar een zwembad-man die niet langer is dan 80 centimeter. Het lijkt soms wel alsof de meeste architecten hier een schriftelijke cursus bouwkunde hebben gevolgd, gelet op de indeling van veel van de huizen. Kamers die alleen via andere kamers bereikbaar zijn, ramen waarachter een muur blijkt te staan, enzovoort. Populair zijn tegels en straatstenen. Toegegeven, water is kostbaar in de woestijn, maar om nou voor-, zij- en achtertuin volledig te bestraten is ook weer een beetje overdreven en ongezellig.

Enfin, nog enkele weken te gaan; ik ben benieuwd waar we uiteindelijk zullen belanden. We zullen er verder verslag van doen.