Eid vakantie

Dit jaar is Eid al Adha gekoppeld aan de UAE National Day en dus voor velen een ideale gelegenheid voor een korte vakantie. Eid is zeg maar wat kerst is in Nederland, niet kwa betekenis maar meer om aan te geven dat het een van de belangrijkste feestdagen is. De UAE bestaan dit jaar 38 jaar en hoewel Dubai de afgelopen weken negatief in het nieuws is geweest vanwege de grote schuldenlast van Dubai World, worden de problemen even vergeten en National Day feest groots gevierd. Het doel is onder meer om de nationale gevoelens verder te ontwikkelen en aan te wakkeren en met slechts ongeveer 6% nationals of autochtonen is dit best een uitdaging. Onder andere kun je een prijs winnen voor de mooist versierde auto; zie link. Helaas met ons ene UAE vlaggetje vielen we niet in de prijzen...

http://gulfnews.com/pictures/news/your-pictures-of-cars-decorated-for-national-day-1.542842

Anyway, beide feiten resulteren in 4 dagen vrij en dus tijd om een tochtje te maken naar Oman. We hebben 2 overnachtingen geboekt in het Intercontinental in Muscat; lekker even genieten van een sterrenrijke omgeving met strand, zwembad roomservice. Muscat is een uur of vijf rijden vanaf Dubai, dus te doen. Dat hebben kennelijk meer mensen gedacht zo blijkt bij de grens! Overigens is mij nooit helemaal duidelijk hoe de procedure gaat; we rijden als makke schappen achter iedereen aan en gaan in de rij staan als we er een zien. Maar in 't kort beschreven waren er eerst 2 politie controleposten met de grns nog niet in zicht; zonnebril af en vriendelijk lachen betekent meestal doorrijden. En zo ook nu. Dan komen we bij een grensachtige post met een lange rij en overal geparkeerde auto's; in de rij gaan staan dan maar. Vervolgens blijkt dat we hier 30 minuten hebben staan wachten om een stempel te krijgen dat we de UAE verlaten. Ook krijg ik een briefje waarop staat met hoevel we zijn. Maar nog steeds gaat het goed. Vijfhonderd meter verderop weer een stop de kofferbak moet open. Even reekt het zweet me uit, want achterin liggen 4 flessen wijn, bier en een fles hassebas. Gelukkig enigzins verstopt, dat dan weer wel. Het briefje moet ik weer inleveren. Ik vraag of we hier een visum voor oman moeten halen. Nee, verderop pas...

Na zeven kilometer komt de echte grens; te herkennen aan gevulde parkeerplaats naast een fors gebouw. Gelukkig is het gebouw fors, zo kunnen ze veel loketten herbergen. Helaas staan er voor ieder loket tientallen andere wachtenden. Allemaal met he genialen idee om een paar dagen Oman te doen! Twee uur(!) later hebben we de vereiste stempels en na nog 2 stops voor douane en politie kunnen we de reis vervolgen. Gelukkig komen we dankzij het navigatiesysteem redelijk ongeschonden op de bestemming aan. En ach, na een lekker maal en een glaasje wijn is het leed weer snel vergeten. Het zwembad is heerlijk en aan het strand stoeien we nog wat met een kano. Tenslotte brengen we nog een bezoek aan de oude Muttrah souk. Vanwege Eid zijn de meeste winkeltjes gesloten, maar we kunnen tich nog een paar memorabilia scoren.

De dag erop gaan we in de woestijn overnachten bij Biddya; we waren hier vorig jaar al eens geweest, maar willen het nog een keer meemaken. Het kamp ligt er nog net zo bij als vorige keer en we genieten van de geitenharen tenten, de hoge zandduinen, de zonsondergang, de BBQ en de sterrenhemel; een overweldigende ervaring. De douche, in een badkamer zonder dak en onder de blote hemel, kan ik iedereen aanbevelen. Het stromende water komt uit een bron diep onder de grond en wordt opgepompt naar een tank halverwege het duin, waar het vervolgens naar beneden richting kamp stroompt. Verwarmd door de zon, maar 's ochtends na een koude nacht dus lekker fris!

Na nog een overnachting in Nizwa togen we na 4 dagen huiswaarts. Aangezien we op de terugweg Oman verlaten via Al Ain en het inmiddels een dag na Eid is, kost de grens nu slechts 15 minuten inclusief glimlach, briefjes en security stops. En zo komen we op tijd terug in Dubai, vroeg genoeg om nog even bij de Lakes Club te gaan zwemmen en een hapje te eten. Want tenslotte moet je na zo'n vakantie even beetje bijkomen, toch?

Only in Saudi...

De titel zegt genoeg denk ik...volgende week ben ik er weer tot mijn genoegen.

http://www.youtube.com/watch?v=PJupNDIKkEk

Doe dit thuis niet...;o)

Neighbours

Sinds de verhuizing wonen we naast een Australische familie, de familie W. De familie W. is een paar maanden na ons aangekomen in Dubai. Zoon Patrick zit bij Tim in de klas en ze waren vrijwel vanaf het begin dikke vrienden en pa W. heeft dezelfde elegante voornaam als ik. Toen vorige maand het huis naast de familie W. beschikbaar kwam en er sprake van was dat we eventueel buren zouden kunnen worden hebben Patrick en Tim alles uit de kast gehaald om de voordelen te benadrukken; het huis, de straat, samen huiswerk doen, samen naar school kunnen fietsen of carpoolen, helpen met de dogtraining, etcetera. De vreugde was dan ook groot toen de verhuizing een feit werd.

De familie W. komt uit Hobarth in Tasmanie in het zuiden van Australie, een regio die kwa klimaat een beetje op Nederland lijkt met koude winters, gematigde zomers en meer dan regelmatig een flinke regenbui. Misschien dat zo'n vergelijkbare achtergrond een band schept? In Dubai zijn trouwens behoorlijk wat Australiers te vinden en kwa taalgebruik pik je ze er meestal snel uit; om de andere zin eindigt met "mate" en het accent met de neiging om halve woorden in the slikken is kenmerkend. Verder kennen wij Australie eigenlijk alleen van Skippy, the Flying Doctors and Neighbours...dus je kunt ons rustig kenners noemen.

Maar goed; na regelmatig wederkerig BBQ'en ("fire up de barbee!") en borrelen werden we dit weekend uitgenodigd om een echt australisch ontbijt mee te maken. Na alle verhalen van Patrick waren we wel nieuwsgierig geworden, dus op zaterdag togen we om 10 uur met een lege maag naar hiernaast. Daar was het nog lekker rustig en iedereen met zijn / haar favoriete berzigheid in de weer; sigaretje roken, krantje lezen en game-boyen. Australiers zijn een relaxed volk...

De "barbee" ging aan en de bacon erop (was dit niet vroeger de een of ander stijlfiguur bij Nederlands?). Vervolgens werden de borden opgemaakt met het ontbijt bestaande uit; toast met boter, baked beans (van Heinz), spaghetti in tomatensaus en naar believen 1 danwel 2 gepocheerde eieren. Oh ja, en daarop natuurlijk de bacon van de barbee...afgemaakt met een "splash" worcestershiresauce. Dat lig dan dus allemaal opgestapeld op je toast. Allemaal geheel in stijl met de haute cuisine stapelmethode als het om het opdienen van voedsel gaat, volgens mij.

Ik schat dat ik vierduizend calorieen naar binnen heb gewerkt die ochtend en we hebben we lunch overgeslagen. Of ik het iedere week zou willen eten? Ik geloof het niet, hoewel de gepocheerde eieren van grote klasse waren. Ik moet daar nog eens flink op oefenen en het geheim is een "splash" azijn in 't water bij het komen. Als ik weet hoeveel een splash is, zal ik dat melden in de toekeomst. Het was in ieder geval een bijzondere ervaring en heel gezellig. En zo geldt maar weer; een goede buur is net zo belangrijk als een verre vriend...;o)

Sinterklaas

Ook dit jaar komt de Sint naar Dubai. Hoewel er best wat mensen verhuisd zijn bestemming Nederland of elders, komt Sinterklaas natuurlijk gewoon op bezoek en arriveert hij dit jaar op 20 November bij het Crown Plaza Hotel in Festival City. De Sint komt aan bij het Belgisch biercafee aldaar; ik altijd al geweten dat de goedheiligman niet roomser is dan de Paus en een leuke locatie met bijbehorende voorzieningen wel kan waarderen...
Terwijl echtgenote J even bijtankt na 2 uur Dubai Dog Training op de vrijdagochtend (sinds de verrhuizing naar Meadows klopt "Springs Dog Academy" niet meer) toog ik met 4 kinderen richting Festival City.

De vierde is buurjongen Patrick uit Australie, die "Sinterklaas Kapoentje" vloeiend en vrijwel accentloos kan zingen. Onderweg moet ik tanken en ontdek tot mijn schrik dat ik geen sou bij me heb en geen telefoon ook trouwens. Op reserve door dan maar en ter plekke maar zien hoe we dat oplossen.

Bij het Crown Plaza lijkt het rustig, maar eenmaal aangekomen bij de waterkant aan de achterkant van het gebouw blijkt het wemelen van de nederlandse kinderen, ouders, buggy's etc. Het is elf uur 's ochtends, maar al flink warm en er staat geen zuchtje wind. Gelukkig komt de Sint met zijn gevolg aan snel aanvaren op 2 sleepbootjes. Het biercafee staat op een soort pier en de bootjes cirkelen er een paar keer omheen terwijl de pieten handen met strooigoed op de kade gooien. Vervolgens verdwijnen de bootjes achter de  andere jachten die er aangemeerd liggen en na een paar minuten komt de Sint op een kameel aanschommelen. Hij zit volgens mij niet zo lekker en twee witte blote benen steken vanaf het dijbeen onder de tabberd(?) uit. Kennelijk was een lange onderbroek niet nodig.

Voor de Sint is een bescheiden podium opgezet met een stoel een een staande ventilator, maar er is geen spatje schaduw en het wordt warmer en warmer.

Uiteindelijk wordt de zitting geschorst en verhuist alles naar binnen waar het in ieder geval een paar graden koeler is. Qua logistiek had men bedacht dat vantevoren ouders een kado konden inleveren en de Sint zou kind voor kind een praatje houden, een liedje zingen, een fotootje maken en wat dies meer. En dat maal 300...heb je even? Enfin, het loopt allemaal goed af en iedereen gaat tevreden naar huis. Dank u Sinterklaasje!

Teruglopend blijkt het hotel wel een heel bijzonder zwembad te hebben; met een leuk uitkijkje voor de zwemmers op zo'n 15 meter hoogte. Had ik nog niet eerder gezien...

Hiermee is de tijd van het Sinterklaasjournaal ('s avonds om 9.15 uur) en schoenen zetten weer begonnen. Bij gebrek aan import maken we tegenwoordig zelf pepernoten. En vanwege de grote vraag en het arbeidsintensieve karakter wordt de hele familie inclusief de kinderen ingezet om de noten te draaien, met 1 bijkomend voordeel; er is hier niemand die het in z'n hoofd haalt om een hand perpernoten achteloos weg te gooien...

Daar was laatst een meisje loos...

In mijn nieuwe werkomgeving heb ik uiteraard veel nieuwe collega's en een nieuw team. Het geheel brengt ook nieuwe werkgewoontes met zich mee...en daar moet je best even aan wennen. Zo ben ik nu bijvoorbeeld ook uitgerust met een Blackberry (BB). En daar hoort kennelijk bij dat je mailtjes meteen beantwoord; je bent immers 24x7 bereikbaar en ingelogd als het ware. Ik wil niet als een oude man klinken, maar een beetje work-life balance en een weekend zonder al teveel werk kan ik nog altijd wel waarderen. Maar goed; 't is even wennen...

Een van de collega's uit mijn team, S, is een jonge vrouw uit Namibie; enthousiast, extravert en daadkrachtig. Ze is volledig Blackberry-verslaafd, houdt er daarnaast nog een prive-mobiel op na en stort zich regelmatig ook 's avonds nog op haar werk vanuit huis. De volgende dag is ze dan vaak wat later op kantoor, maar dat kan en mag allemaal. Als ze in het weekend plotseling denkt "mijn haar zit niet goed", dan stapt ze op het vliegtuig om de kapper in Namibie(!) met een bezoek te vereren...in Dubai zijn natuurlijk geen goede kappers te vinden. Zo'n type is het...

's Anderendaags is S wel erg laat op kantoor; sterker nog ze komt de hele dag niet opdagen. Zonder bericht, dus niets voor haar. Haar BB en mobiel staan uitgeschakeld...vreemd.

Bevriende collega's brengen 's avonds een bezoek aan haar huis; het kappersverhaal was een keer eerder voorgekomen, maar dan hadden we toch na een vlucht van ongeveer 9 uur een SMS verwacht in de trand van: "Sorry, had a bad hair day...went home", of zoiets. Niets. Stilte. Ook de bewakers aan de receptie van haar appartement hebben haar niet gezien en haar auto is niet in de garage. De volgende dag; geen nieuws. Allerlei wilde verhalen over gekidnapte maagden en carjacken doen de ronde in het kantoor en de sfeer begint toch een beetje onrustig te worden.

Uiteindelijk brengt een telefoontje van de poltie uitkomst, nou ja in ieder geval duidelijkheid. S is betrokken  geweest bij een (klein) auto ongeluk. Maar omdat er geconstateerd was dat ze alcohol had gedronken, is ze naar de gevangenis overgebracht! En in Dubai heb je geen recht op een advocaat, of een telefoontje of zoiets. Haar mobieltjes waren afgenomen en uitgeschakeld. Maar goed, na bijna 48 uur is ze in ieder geval weer "terecht" of althans veilig.

Het duurt uiteindelijk 10 dagen voordat ze voor de rechter verschijnt; bij een eerdere dagvaarding vergeet de politie haar op tijd naar de rechtbank te transporteren waardoor de rechter de zaak verdaagt. Rechtszaken wordt uitsluitend in het Arabisch behandeld, waarbij je mag worden bijgestaan door een tolk. Na ondertekening van een schuldigverklaring in het Arabisch wordt S uiteindelijk tegen betaling van een boete van Euro 5000,- vrijgelaten. Oh ja, ze is ook 3 maanden haar rijbewijs kwijt. Maar het had al met al slechter kunnen aflopen; de rechter had haar ook kunnen deporteren en levenslang de toegang tot Dubai kunnen ontzeggen...dat gebeurt vrijwel dagelijks mensen voor een soortgelijk vergrijp. Wellicht houdt men rekening met of je first-offender bent?

Uiteindelijk is S gelukkig behoorlijk weerbaar en is de gevangenistijdtijd meegevallen, maar een pretje is het niet; geen televisie, telefoon, boek &/of krant. Pure verveling is je dagbesteding. Het eten schijnt okee te zijn, maar dan heb je het wel gehad. En heur haar? Ze mag weleens naar de kapper...