Waterspelen

Afgelopen weekeinde, je moet toch wat in je vrije tijd, zijn we met de familie W. en de familie K., na wat stoere praat onder het genot van een borrel, gaan waterskieen; easy, dat doen we wel even... Naar goed Dubais gebruik hoef je daarvoor niet ver te reizen, maar kan dat gewoon om de hoek. Even de auto (laten) parkeren middels de valet parking bij het Grand Habtoor Hotel en zo lopen we beladen met surfboards & Ikea strandtassen via de lobby naar het achtergelegen strand met watersportcentrum. Het Grand Habtoor ligt in JBR, oftewel Jumeirah Beach Residence, slechts tien minuten van huis.

We zijn nog maar net op het strand of het lijkt wel of een watervliegtuig (nee; hij heeft geen drijvers!) in de naastgelegen baai(?) landt. Waar ging die nou naartoe? Nader onderzoek leert dat er een airstrip is neergelegd op zo'n honderd meter van het strand achter een grote stenen golfbreker. En met een paar huurtenten van de firma Van Vliet is een heus vliegveldje gecreeerd. En vanaf dat vliegveldje kun je opstijgen om per parachute weer neer te dalen...tja waarom zou je ver gaan als het dichtbij kan?

Dan is het toch echt tijd voor het echte werk; we huren de boot voor 3 uur, zodat iedereen aan de beurt kan komen. Met z'n achten beklimmen we als eerste lichting de boot, trekken een zwemvest aan en ontvangen een basis-instructie over het wel en wee van skieen op het water. Mister Pete gaat als eerste en komt zonder mankeren bij de eerste sleep op de ski's en doet also het een peuleschilletje is. Dat belooft wat... Na Mr. P. volgen Abbi en Georgie (de beide dochters des huizes) die het er helaas minder goed van af brengen. Het is toch ingewikkelder dan het lijkt. En waterskieen is kennelijk vooral een kwestie van met een speedboot heel hard rondjes draaien om een touwtje af te geven om weer opnieuw te beginnen. De indringende geur van benzine en het geklots maken in ieder geval dat we geen honger hebben.

Als ik uiteindelijk zelf aan de beurt ben spring ik, monter nog, in het zilte nat. De zonnebrand-creme prikt in mijn ogen en het zoute water voelt als de Dode Zee. Zo'n zwemvest maakt ook nog eens dat je je niet goed kunt bewegen en probeert je uit alle macht om te keren om je te redden. Ik hoef niet gered te worden, laat me met rust! Probeer dan maar eens die skies aan te trekken en een beetje fatsoenlijk rechtop te blijven. De drang is groot om gewoon lekker achterover te gaan drijven en de boel de boel te laten. "Pull your knees up!", roept de instructeur. Waarom zou ik? Het touw is nog in geen velden of wegen te bekennen, relax (hou ik mezelf voor). Als ik eenmaal klaarlig, gaat het ineens vol gas. Buiten het feit dat mijn zwembroek af lijkt te zakken, wordt er ook enorm aan mijn armen getrokken. Al gauw voelt het alsof ik het niet meer houden kan en moet ik helaas lossen. Als troost krijg ik een fikse slok van het zilte nat binnen. Nou zilt; zeg maat zout...gatver!

Diverse pogingen later geef ik graag het stokje over aan Patrick en Tim; ik heb hoop ik meer verstand van...tja, van wat eigenlijk? Gelukkig redt Tim de familie-eer door als een natuurtalent over het water te scheren. Golven of bochten, het maakt hem niks uit...chapeau!

De tweede lichting kent aanzienlijk meer ervaren skieers en ziet er voor de strandgangers waarschijnlijk spectaculairder uit. Sommigen kunnen zelfs met een snowboard, maar dan voor in 't water (skimboard, wakeboard?), uit de voeten en verzorgen een mooie show. Al met al een leuke middag; lekker weer, zon, zee en strand. Wat wil je nog meer (behalve misschien stiekem nog een beetje oefenen)?

Pasen in de Verenigde Arabische Emiraten...

...stelt eigenlijk niets voor. 'T is hier geen officiele feestdag en dus heb ik ook geen vrij. Dit jaar hebben de scholen toevallig in dezelfde periode "spring break" en dus maken we van de gelegenheid gebruik om een paar dagen uit te waaien in Fujairah, in het Rotana Al Aqah Beach Resort op ongeveer twee uur rijden van Dubai. Het is altijd weer lekker om even uit Dubai te zijn en de wolkenkrabbers in te ruilen voor vergezichten over de zandduinen, kamelen en "echte" Midden Oosten taferelen.

Het beach resort doet zijn naam eer aan; pal aan het strand van de Golf van Oman en compleet met alle watersportactiviteiten die je kunt bedenken; waterskieen, kayakken, doughnut-rides achter een speedboot, waterfietsen en natuurlijk een heerlijk zwembad met glijbaan. We maken van alles flink gebruik.

Ook lassen we nog een tocht in met de eigen 4X4 om de Wadi Wurayah te bezoeken. Naar verluidt bevindt zich hier de grooteste waterval van de UAE; we zijn benieuwd. Met de aanwijzingen in het grote off-road boek van Explorer gaan we op stap. "Sla rechtsaf de rivierbedding in" staat er in het boek...eeh, een groot bord waarschuwt in twee talen voor gevaar en maant ouders om kinderen vooral niet alleen te laten. Na enige aarzeling rijden we de nu droge Wadi in. Dat gaat best langzaam want de bodem bestaat uit kiezels en stenen varierend van een paar centimeter to brokken van een halve meter of meer. Een soort pad is aangereden en dat volgen we zo goed en zo kwaad als het gaat stapvoets. Eva zit onverstoorbaar naar een DVD van Ernst, Bobbie en de rest te kijken, maar haar hoofdje knalt inclusief hoofdtelefoon hevig heen en weer tegen de zijkanten van het kinderstoeltje aan. Tim klaagt of we wat minder kunnen schudden; hij kan z'n gameboy zo niet goed bedienen...

Regelmatig vertoont het pad een soort kruising waar je dan voor de linker- of rechterroute moet kiezen; het water in de winter veroorzaakt terreinverschuivingen die een nieuwe route noodzakelijk maken. Regelmatig slaan flinke stenen tegen de bodem of de treeplanken en een paar keer moeten we even achteruit om weer vlot te komen. Na al dat gecross in het zand is dit weer een nieuwe ervaring. Na een kilometer of wat komen we bij de waterval; een beetje een zielig stroompje dat een meter of acht naar beneden stort in een poeltje water. Helaas is de omgeving door vorige bezoekers volledig verwoest met graffiti van het type; "Ahmed was here", inclusief datum en telefoonnummer. Je zou bijna willen bellen om hem uit te leggen dat dit niet echt bijdraagt aan het behoud van de schaarse natuur, maar ja uiteindelijk doe je dat niet. Na een zwemmetje hossebossen we terug naar de beschaving.

's Anderendaags (vind ik gewoon een leuk woord) gaan we op pad me een dhow, een traditionele vissersboot, richting Musandam, het noordelijkste gebied van het arabische schiereiland. Per taxi rijden we naar de haven van Dibba in Oman, waar de dhow klaarligt. Na een half uurtje wachten en als de laatste gasten zijn aangemonsterd kiezen we het ruime sop. Aan boord bevind zich een russische replica van Claus, onze vroegere duikinstructeur. De boot vaart nog niet of hij heeft al als eerste z'n zwembroek aan en als de duikbrillen en vinnen worden klaargelegd staat hij als eerste in een zorgvuldig gekozen duikmasker te spugen. Hij heeft een groepje van zo'n acht Russen en Russinnen op sleeptouw en die doen braaf wat de leider voordoet. Het is een gerochel van jewelste, zo in de vroege middag. Het anker gaat overboord, maar ik denk dat Claus het water net iets eerder raakte om als eerste te gaan snorkelen! Helaas is het zicht beperkt, doordat de stroming en golven aan de hevige kant zijn. Het lijkt wel op duiken in Nederland (inclusief instructeur); rondzemmen op de tast in een soort kippensoep... Eva heeft een paar, uiteraard roze, vinnetjes opgeduikeld en snorkelt lustig mee. Ze springt nog net niet de twee meter van de boot af het water in, maar heeft geen enkele schroom om de toch wel diepe baai over te steken naar het strandje verderop.

Na de lunch en nog een snorkelstop (plons; daar ging 'ie weer!) gaan we ook nog vissen. Een losse lijn met lood en aas, als een soort vliegertouw gewikkeld om een haspel, vormt een eenvoudig visgerei. En zowaar hier toont zicht de kracht van de Russen; de ene na de ander barracuda en baars slingeren ze aan boord! Ik vermoed dat winters lang aan de rand van een zelfgehakt wak zitten, met een fles wodka naast je om warm te blijven, toch z'n vruchten afwerpt. Ik wil niet generaliseren, maar volgens mij hebben alle aan boord aanwezige Russen deze achtergrond.

Tegen de avond meren we weer af in Dibba, waar de taxi ons weer terugvervoerd naar het hotel. Als we nog even bij de politiepost onze paspoorten moeten tonen, laten ze ons na enige aarzeling toch door. Kennelijk heeft een dagje zon, zee en wind ons uiterlijk ten opzichte van de foto in het paspoort veranderd. Maar gelukkig doen ze daar niet moeilijk over...(foto's volgen). (door PS)

Elementen

De afgelopen dagen hebben de elementen zich doen gelden in Dubai. Of moet het zijn "laten gelden in Dubai"? Het waait al een dag of drie stevig wat op zich niet bijzonder is, maar de wind die uit het land komt neemt een hoop zand mee. U weet wel, het beroemde Sahara-zand dat zelfs Nederland bereikt. Kun je nagaan hoeveel er hier rondwervelt. Zelfs met ramen en deuren gesloten ligt er ook binnen overal een zandsluier overheen. Het is zaak om snel je boterham op te eten anders ga je vanzelf knarsetanden. Door de woestijnwind is het ook nog eens drukkend warm en te warm voor de tijd van het jaar. Gisternacht hebben we zelfs de airco aangezet om een beetje aangenaam te kunnen slapen. Ook het uitzicht wordt er niet beter op, de Burj el Arab en Burj Khalifa zijn slechts van zeer dichtbij te ontwaren en de zon gaat schuil achter een prisma van zand.

Ook de Dubai Mall wordt dezer dagen getroffen door een mini-rampje als gevolg van de elementen; in het aquarium onstaat een lek als gevolg waarvan een deel van de verdieping onder water komt te staan. Zie ook het filmpje op you tube...dat helaas niet heel erg duidelijk is. Dat er echter sprake is van een forse lekkage is wel duidelijk.

http://www.youtube.com/watch?v=9nSVfMplwC4

Vandaag zijn we zelf even in de Dubai Mall gaan kijken, maar er was geen spoor meer te bekennen van een eventuele lekkage. Het aquarium en alle omliggend winkels waren gewoon geopend. Nergens borden met "uitverkoop wegens waterschade" te vinden en alles is dus na een paar dagen weer onder controle. De haaien, barracuda's en Napoleon-vissen zwemmen op hun gemak voorbij en lijken het verzetje alweer vergeten.

Om toch een beetje bij de natuur te blijven gaan we een hapje eten in het Rainforest Cafe, een themarestaurant dat is overgewaaid(!) uit Amerika. Apen, olifanten, tijgers, een slang, een giraf en andere exotische dieren staan opgesteld in een heuse nagebouwde jungle. Op gezette tijden neemt de muziek in volume toe, beginnen de dieren te bewegen en wordt er met licht en junglegeluid een spannende scene gespeeld. Oh ja, er loopt ook nog een kerel in een soort kikkerpak rond. "Don't touch my chicken-nuggets!", roept Eva hem toe als 'ie wat te dicht in de buurt komt, en ze legt haar arm beschermend om haar bordje. Je waant je een beetje in een attractie als Droomvlucht in de Efteling, maar dan zonder dat je in een karretje zit. Wat overigens het eten wel een stuk gemakkelijker maakt, schat ik in.

Eenmaal thuis, als iedereen onder de douche is geweest en klaar voor bed, hoor ik opeens een raar geluid in de badkamer bij Eva. Het lijkt wel of er ergens water stroomt, maar het klinkt alsof het van boven komt. Oh nee, toch niet weer een warmwaterboiler die het begeven heeft? Dat is een paar weken geleden in de andere badkamer ook gebeurd, met als gevolg een flinke ravage in huis, druipende doornatte plafondtegels en een waterballet. Weliswaar niet zo groot als in de Dubai mall, maar toch met flinke natte voeten. Ik spring op het badkamermeubel en licht een plafondtegel op om te kunnen zien wat zich erboven afspeelt. Maar ik zie niets zorgwekkends; niets anders dan de gewone airco-eenheden, luchtkanalen en bekabeling. Dat, en een soort afwateringsbuis of rioolbuis die van boven komt. En daar lijkt het stromende geluid uit te komen... Pas dan gaat er een klein lichtje branden. Op de weg terug naar huis had ik het al flink zien bliksemen in de verte en water dat van boven komt, duidt misschien op regenwater?

Als we de gordijnen opendoen zien we dat het stortregent buiten; echt van die keiharde grote druppels die op het wegdek slaan en weer terug omhoog stuiteren. En aan de hoeveelheid te zien regent het al een paar minuten. Is dit nou het ultieme teken van aanpassen aan je omgeving; dat je een fikse regenbui niet meer herkent? Enigszins beschaamd leg ik de plafondtegel weer terug op z'n plek, hier is in ieder geval (nog) niets aan de hand. Toch maar even een rondje doen, want de huizen hier zijn gebouwd en bestand tegen zon en niet zozeer regen. Boven is alles okee, maar beneden drupt het water op drie verschillende plekken door het plafond in de keuken en ook staat de schuur half blank. Nou ja, een beetje water is weer goed om het zand weg te spoelen en morgen, morgen schijnt hopelijk weer gewoon de zon.

Zo kan het ook...

Vorige week werd ik gebeld; "Mister Peter, met Axa. Uw autoverzekering loopt volgende maand af. Hebt u even tijd om langs te komen om 'em te verlengen?". Oh ja, 't is weer zover...al weer een jaar voorbij. Maar als de polis afloopt, dan is ook de kentekenregistratie verlopen en moet die eveneens verlengd worden. Dat wordt weer een rondje papierwinkel.

Dus toog ik vanochtend eerst naar de autodealer, want zonder nieuwe verzekering geen kenteken. Axa zit bij de Jaguar dealer in huis en na een minuut of tien sta ik weer buiten met een nieuwe, vers geprinte polis. Op weg naar buiten schud ik nog even de hand van Eli, mijn bevriende Libanese autoverkoper. Hij heeft nog een paar mooir inruilers staan...voor weinig.

Nu kunnen we naar de RTA, de Road and Transport Authority, even verderop. Via een soort drive-in loket meld ik me aan voor de APK-test, want die is verplicht voor iedere auto die ouder is dan twee jaar. Vervolgens laat ik de auto met draaiende motor achter bij een van de zeven of acht garage-achtige inritten en met m'n volgnummertje neem ik plaats in de wachtkamer. Oh ja, nog snel even pinnen, want als je in Dubai met de overheid zaken doet, moet je met baar geld betalen. Volgnummer 88 wordt na een minuut of tien opgepiept en tegen betaling van tien euro is de auto weer voor een jaar APK-goedgekeurd en ontvang ik de sleutel retour. Tegenover het keuringsstation zitten een paar garages, dus mocht je op een onderdeel worden afgekeurd, dan kun je ter plekke nieuw banden &/of andere onderdelen laten monteren en meteen op naar de herkeuring.

Maar dat is niet nodig en met de goedkeuringsbrief en een nieuw nummertje gaan we voort; naar het volgende loket. Hier moet je je nieuwe kenteken kaartje aanvragen tegen betaling van een fee van een euro of 75. Er staan zeven verschillende kostenposten op de rekening, maar ik heb flauw geen idee waar die voor staan, want helaas is alles alleen in het arabisch. Ook mag ik hier nog even alle openstaande bekeuringen betalen; heeft u nog een driehonderd euro? Eh, weer even pinnen dan maar...

Ik wist dat ik een bekeuring had opgelopen toen mijn saldo van de Salik tolpoorten op was; bij de overgang naar mijn huidige werkgever was ik vergeten mijn mobiele nummer te wijzigen op de website. Als gevolg daarvan ontving ik de SMS'jes van de RTA niet. Pas toen ik daar eenmaal achterkwam had ik al honderd euro boete gekregen van de RTA; tien euro per passage. Bedankt RTA!  Maar ja, uiteindelijk eigen schuld. Ook de print met boetes, hoewel overzichtelijk, is in het arabisch. Desgevraagd legt de dame achter de balie geduldig uit wat ik fout heb gedaan. De twee andere bekeuringen zijn voor te hard rijden op de Sheikh Zayed Road (123 kilometer per uur waar je 100 mag) en wegens het betreden van de "yellow box"...wat dat ook moge zijn? Verder kan ze het ook niet verklaren of vertalen. Maar ja, discussieren heeft sowieso niet zo veel zin en dus heeft uiteindelijk alleen betalen het gewenste resultaat. Want zonder betalen krijg ik geen nieuw pasje en daar kwamen we tenslotte voor. Een loket verder krijg ik dan mijn nieuwe kenteken-pasje en een verse sticker voor op de auto. Anderhalf uur later en missie geslaagd; verzekering vernieuwd, APK gekeurd, boetes betaald en de registratie verlengd! Alles contant, dus geen betalingsvertaging en eventueel incasso gedoe. En ik kan weer voor een jaar de Dubaise wegen onveilig maken...

Al met al een buitengewoon efficient systeem en als Mister Peter nou dit jaar een beetje oplet met zijn rechtervoet en de SMS'jes in de gaten houdt, kan het volgend jaar misschien even efficient maar nog iets goedkoper. Want Arabieren en Hollanders hebben minsten een ding gemeen; we houden ons geld liever in de zak dan dat we het uitgeven...

De achterkant van Dubai

Met onze tegenwoordige roedel en nu het weertechnisch nog kan moet er natuurlijk flink buiten gewandeld worden. Voorheen deden we dat rondom het meer van Springs 14, een rondje van zo'n tweeenhalve kilometer. Nu na de verhuizing naar Meadows wonen we ook wel aan een meertje, maar dat is een rondje van zo'n vierhonderd meter, dus dat schiet niet zo op. Tenzij je dat rondje vijf keer wilt lopen, maar als ik daaraan denk begin ik al te gapen. De honden trouwens ook. Dus moesten we op zoek naar een andere wandelplek en die hebben we gevonden. Eigenlijk vlak naast de deur aan het einde van onze wijk. Grenzend aan de achtertuinen van de laatste rij huizen is een strook park aangelegd. Er is een bestraat wandelpad en links en rechts staan palmbomen, grassen en andere bomen en struiken, maar er wandelt nooit iemand. Dat komt doordat de toegang aan de ene kant van het park voor wandelaars op een onlogische plek is en aan de andere kant van het park is een provisorisch hek geplaatst om planten en struiken, die tijdelijk in opslag staan te wachten op een nieuwe bestemming, te beschermen tegen diefstal en dus komt er zo ook nooit iemand binnen.

Aan de lange zijde van het park staat een rij bomen en als je je daar tussendoor wurmt waan je je echt aan de achterkant van Dubai; een strook niemandsland, woestijn eigenlijk nog, waar stroom en andere nutsvoorzieningen van a naar b gaan. De strook is naar schatting vijfhonderd meter breed en eindigt uiteindelijk bij een volgende woonwijk, Jumeirah Village, die vlak langs de Al Khail Road in aanbouw is. Bijna niemand maalt hier om een beetje verkeerslawaai langs de deur. Gelukkig maar, want de nieuwe wijk, als 'ie ooit klaar komt, ligt echt vlak naast de weg. Interessant is dat de infrastructuur met stoepranden en putten al klaar is, maar verder alleen de fundering van de huizen.

Al met al een prima plek voor de honden om volop te rennen en hun energie te verbranden. Inmiddels neemt via J's hondenactiviteiten de plek in bekendheid toe en komen er dagelijks plukjes mensen en honden op af. Peppi heeft al lang door dat hij Safa niet kan bijbenen en richt zich meestal op de andere opdondertjes in het gezelschap om te domineren terwijl Safa als een soort fitnessinstructrice voor de troepen uit rent en zo bezorgt ze de andere honden een forse dosis beweging. Dat ze als echte woestijnhond bijbehorende vaardigheden heeft, bleek onlangs; als ze het warm heeft na een flink stuk rennen zoekt ze daarna de schaduwkant van een duin op, graaft een gat en creeert zo een koele plek om te liggen. Slim beest! Ik hoop dat dat straks in de zomer een techniek is die nog steeds werkt, het zal wellicht wat dieper graven worden...