dinsdag 30 oktober 2007

Met een stempel in de hand kom je door het ganse land...

Dubai is een land van tegenstrijdigheden; nieuw en oud, westers en oosters, modern maar toch een tikkie ouderwets... Zo kun je veel zaken modern en electronisch regelen. Je bestelt en betaalt een postbus in 5 stappen via internet, bankieren doe je natuurlijk electronisch en ook je account voor het nieuwe tolsysteem "Salik" maak je aan en beheer je via het web. Als je saldo bijna op is ontvang je een SMS die je aanmoedigt om op te laden... Heel modern allemaal toch?

Nou, dat electronisch bankieren werkt prima maar slechts nadat je een papieren werkgeversverklaring, gestempeld em getekend, hebt ingeleverd. O ja, je moet ook nog een salaris certificaat indienen een je eerste salarisstrook door KPMG laten certificeren en indienen. Vergeet geen kopie van je paspoort en je geldige visum, anders verdwijnt je salaris in de electronische kelders van HSBC en is minstens een week "lost in space". Alles kan electronisch, maar wel even checken via de telefoon of de cheques nu echt komen of niet, have a nice day!

Ook een fenomeen; je rijbewijs omzetten. Het traffic department is een modern instituut, waar je ter plekke een rijbewijs kunt aanvragen en verkrijgen inclusief gedigitaliseerde foto. Buiten het gebouw in een keetje zitten de typists; mannen die het aanvraagformulier op een ouderwetse typemachine voor je in het arabisch invullen. Ze doen ook nog even een ogentest en kopieren je paspoort en visum. Twee pasfoto's erbij, paar nietjes erdoor en na contante mag je in het hoofdgebouw een nummertje trekken en begint het ouderwetse wachten op je beurt. Papieren afgeven, betalen en wachten op de foto en het omroepen van je naam: Mr Peter! Uiteindelijk ben je dan wel de trotse bezitter van een rijbewijs dat 10 jaar geldig is!

En uiteindelijk zijn alle regels maar net wat je ervan maakt. Om een wijntje of biertje te kopen heb je een liquor licence nodig, immers moslims drinken geen alcohol en moeten niet in verleiding worden gebracht. Alcohol mag wel worden geschonken en gekocht in de internationale hotels, maar niet in het restaurant om de hoek. Een flesje wijn voor thuis komt uit de geblindeerde drankenwinkel, er zijn er zo'n 15 in Dubai, verscholen achter coniferen in pot. Om er iets te kunnen kopen, heb je een liquor license nodig. James Bond heeft er vast een van Q gekregen, maar wij moeten het zelf uitzoeken.

Voor een liquor license heb je het volgende nodig: een inschrijfformulier, een werkgersverklaring, een salaris certificaat (want je drank quota is inkomensafhankelijk), een kopie van je paspoort, twee recente pasfoto's en tenslotte een "verklaring van niet-bezwaar" van je werkgever. Doorlooptijd van de inschrijfprocedure is een week of twee. Als we bij het afhalen van het inschrijfformulier een beetje zeuren en beloven voorzichtig te rijden, kunnen we ter plekke twee flessen wijn en een fles whiskey afnemen.

Stempels en papieren, maar het blijft mensenwerk...

vrijdag 26 oktober 2007

Veel pepernoten en beton

Dinsdag een lange reis gehad. We hadden een slim reisplan bedacht; via Brussel naar Frankfurt en aldaar een direkte aansluiting naar Dubai. Helaas had de eerste vlucht vertraging en zouden we de aansluiting missen. Gauw overgeboekt en via Athene toch nog een aansluiting naar Dubai kunnen regelen. Wat langer onderweg maar uiteindelijk toch dinsdagavond (lees; ..nacht) aangekomen in Dubai. Jasper en Tim waren erg vermoeid, Tim had de balen dat hij een kamer (en een bed) met Jasper moest delen, Jasper had een warme nek en acuut oorpijn (??!), Eva had geen oog dichtgedaan en er kon geen lachje meer af. En wij...... deden hard ons best om de stemming erin te houden!
Peter moest de volgende dag werken. Woensdag ontbeten we met pepernoten uit Nederland (lees; uit de koffer van Koewacht)en een blikje cola uit de koelkast. Jasper en Tim waren mede hierdoor weer in een opperbeste stemming.
Op zoek naar een supermarkt en een pinautomaat. Beide hebben we niet gevonden dus nog meer pepernoten en cola erin om de stemming goed te houden. Uiteindelijk hebben we later op de dag, na nog meer pepernoten en cola, de supermarkt en de pinautomaat gevonden. Na het inslaan van boter, kaas en eieren moesten we de weg naar ons betonnen huis tussen meerdere betonnen huizen terugvinden. Dit was nog een hele uitdaging maar Tim let gelukkig goed op en had belangrijke aanwijzingen onthouden. Na een(halal)hamburger en aspergesoep uit een zakje was niemand moe genoeg om te slapen en bleek de kamerindeling inderdaad niet ideaal. Tim slaapt met Jasper in 1 bed, Eva slaapt in de badkamer (de familie T. uit K. weet dat dit gangbaar is).
De volgende dag hebben we dan ook zonder boren en onomkeerbare aanpassingen ons twee-kamer apartement gewijzigd in een vier-kamer apartement. Ook hebben we een riant balcon op de zevende etage met uitzicht op een rotonde met veel prikkels. Een levendige locatie zal ik maar zeggen, in Funda terminologie. De overgang van Koewacht naar Dubai kon wat dit betreft niet groter zijn!
Het zwembad is echter prima en ook genieten we van het feit dat er elke dag iemand komt schoonmaken, handdoeken verwisselen en meer zakjes nescafe komt brengen. Morgen (vrijdag) is Peter ook vrij, in Dubai is het weekend donderdag en vrijdag en gaan we iets van de omgeving verkennen. Langzaam komen we bij van een paar hectische weken in Nederland en moeten we wennen aan de nieuwe hectiek in Dubai.

(door J.v.K)

maandag 22 oktober 2007

ERRATUM

Om de trouwe webloglezers enthousiast en scherp te houden hebben we op de verhuiskaart een verkeerd postbusnummer vermeld.
Het goede postbusnummer is: 282595

zaterdag 29 september 2007

Pannen en kerstballen

Op enig moment in het proces van hier naar daar kom je tot de conclusie dat een aantal zaken nog geregeld moeten worden. School T; check. School J; check. De rest moet nog! We weten in ieder geval wel waar we de komende tijd verblijven. Hp heeft voor een maand een apartement geregeld. Tijdens die maand moeten we zelf iets gaan regelen om wat langer te gaan wonen. Iets met bedden en pannen en zo want we laten voorlopig alles in Koewacht. Niet dat pannen nou direct iets bijdragen aan de verkoop van ons huis maar je kan maar 1 keer een container laten verschepen.

We vertrekken 23 oktober met ca. 20 dozen luchtvracht en de rest van de spullen komt later. Een levensgroot dilemma dezer dagen is wat neem je nou mee? Je moet keuzes maken met betrekking tot die 20 dozen. Kleding kan mee op de vlucht dus dat hoeft niet. Maar wat dan wel?? Toch wat pannen of bestek, misschien alvast wat kerstballen, in ieder geval wat speelgoed en kinderboeken, wekkerradio's, hobbelpaard. Kortom, niets zinnigs over te zeggen. Waarschijnlijk proppen we de dag van vertrek allerlei onzinnige dingen in dozen. In Dubai komen we er dan achter dat we andere keuzes hadden moeten maken. We zien het wel, inshallah.

maandag 24 september 2007

Kijken, kijken maar niet kopen!

Een huis verkopen is toch elke keer weer een bezoeking. Na drie eerdere verkopen van vastgoed zou je denken dat je enigszins gewend raakt aan het fenomeen. Maar niets is minder waar!
Help, kijkers om 12.30 uur! De avond vooraf begint het met stofzuigen, vastgekoekte limonadebekers onder de bank wegbikken en opruimen in de kamers waar niet zoveel activiteiten plaatsvinden. Een uur voor die tijd, gang stofzuigen, dweilen, vooral overal opruimen en "afstylen", zoals te doen gebruikelijk in de vele huizenverkoop programma's op T.V. Je lacht je rot, Peter en ik lopen rond met strategisch te plaatsen vazen bloemen, leuke wollige handdoeken, het mooiste badkamermatje en leuke accesoires(??)en wat dies meer zij om de kijker over te halen koper te worden. Iedere keer weer roept de makelaar dat deze mensen erg enthousiast waren, het zeker kandidaat kopers zijn en wij wachten weer lijdzaam af.
Ook het ploeteren in de tuin is minder aantrekkelijk geworden. Voortdurend roepen we tegen elkaar dat "we dit ook niet zullen missen" en mikken weer kruiwagens vol bladeren op de composthoop. Enig van die honderd jaar oude beuken in de tuin maar al dat blad verstoord het beeld van een keurige afgestylde tuin behoorlijk!

De afgelopen week was het helemaal handig gepland; vier dagen achter elkaar kijkers. Van ellende zijn we maar elke dag buiten de deur gaan eten, moesten de schoenen uit op de mat en mochten J. en T. niet douchen, want het bad glom nog zo mooi van de antikalk van dag 1. Zo konden we voorkomen dat we vier keer het huis verkoopklaar moesten maken.

Gelukkig vertrekken we rond 24 oktober met zijn allen naar Dubai en kunnen we ons alleen nog maar op afstand druk maken. Het is een heerlijk vooruitzicht dat we geen idee hebben of de tuin netjes genoeg is en of het binnen zo gezellig is dat een kijker spontaan de vraagprijs biedt en volgende week de overdracht rond wil hebben.