Sri Lanka

De vakantie is naar Sri Lanka ditmaal. Echtgenote J. wilde terug naar de basis en met slechts een rugzak en een ticket op stap. Uiteindelijk vonden we een compromis en hadden J. en de jongens een rugzak en reisden Eva en ik met een rolkoffer op wieltjes. Daarnaast hebben we toch een paar hotels en transfers geboekt, maar de rest beslissen we ter plekke. In Sri Lanka kun je gemakkelijk een mini-busje met chauffeur huren, je betaalt er ongeveer 60-70 dollar per dag voor. Dus in plaats van uren zoeken naar de juiste trein of bus, kiezen we uiteindelijk voor prive-vervoer wanneer we het nodig hebben. Voor de dagelijkse ritjes van het hotel naar de stad of elders nemen we een tuc-tuc. Nou ja twee tuc-tucs, want er passen maar drie personen in.


een busje met chauffeur voor $70

een tuc-tuc voor 1$ 

We komen midden in de nacht aan in Negombo waar nog behoorlijk wat Nederlandse overblijfselen zijn zoals het Dutch Fort en de "canals", hoewel allebei behoorlijk verwaarloosd. Verder is er niet zo veel te doen buiten een heerlijk strand en een superlekker zwembad bij het hotel. Er zijn opvallend veel Arabieren hier in het hotel en nu we op neutraal terrein zijn valt het op hoe aanwezig ze over het algemeen zijn; voordringen bij het buffet, kinderen die op tafelrondspringen enz. Misschien moeten we bij terugkomst toch eens een cursus "etiquette voor beginners" introduceren? Maar goed, we zijn op vakantie, dus we gaan ons niet ergeren.

In Sigiriya beklimmen we de Sigiriya rock (Lion's rock in het Singalees); ook wel het achtste wereldwonder genoemd. Een soort Ayers-rock waar stalen trappen langs de steile rots zijn gemonteerd en je middels 1200 treden de tweehonderd meter hoge rots kunt beklimmen. Best vermoeiend. Bijzonder is vooral dat bovenop de ruines te vinden zijn van een paleis dat hier vele jaren geleden heeft gestaan; hoe hebben ze in godsnaam alle bouwmaterialen destijds boven gekregen? Vanaf de top heb je een prachtig uitzicht en zie je onder andere ons hotel dat in koloniale stijl is uitgerust met een geheel open eetzaal met rieten dak. Dat dat ook nadelen heeft blijkt als het bord van een gast twee tafels verderop plotseling door een aap wordt geplunderd. Eten vliegt door de lucht, de mevrouw schrikt zich en hoedje en het personeel snelt toe om het gebroken servies weer op te ruimen. Natuurlijk gaat het te snel om een foto te nemen.

pas op...aap-alarm

In Kandy nemen we, na de spectaculaire Tooth-tempel te hebben bezocht met nog meer assertieve apen eromheen, de trein de bergen in, ook wel Hill Country genoemd. We hebben tickets voor de eerste klas panorama-wagon, waar alle andere toeristen ook zitten. Grappig is dat de panorama-wagon achteraan de trein hangt en we kijken dus naar wat we net gepasseerd zijn. De treinreis duurt ruim zes uur en het prachtige landschap met veel thee-plantages glijdt langzaam voorbij, met regelmatige stops in kleine dorpjes. Meteen komen de locals met hun koopwaar te voorschijn en kun je gefrituurde waren, drankjes enzovoort via de open raampjes afnemen. Lekker makkelijk. Eenmaal uitgestapt overnachten we in een ietwat shabby hotel, mar wel met internet zodat Tim kan Skypen met vriend Sam in Nederland. Tja, ouderwets backpakken met modern comfort.




de trein staat stil...de rails zijn nat ;o)

gelukkig...we rijden weer

Vanuit Haputale gaan we naar het nationale park Uda Walawe, waar we twee dagen op safari gaan. We verblijven in tenten vlak naast de rivier, lekker primitief. Nou ja, de tenten hebben een douche, toilet en wastafel en de maaltijd bestaat uit vier gangen en wordt geserveerd op prachtig servies en met zilveren bestek en tegelijk zitten we in de middle of nowhere...'t is net vol te houden. De safari smaakt naar meer; olifanten, krokodillen, slangen, waterbuffels en vele, vele vogels hebben we gespot. Ik kan eindelijk toegeven aan mijn fascinatie voor vogels en de twee gidsen die ons rondleiden benoemen de ene na de ander polifinario, bijen-eter en wat dies meer zijn. Als we proberen uit te leggen dat de toekan die we net gezien hebben het logo is van onze nationale restaurantketen Van de Valk, geloof ik niet dat dat helemaal overkomt. Maar ze doen hun werk met passie. Even wordt het nog spannend als een zwaar geirriteerde olifant op de open jeep af komt stormen, maar het blijkt een storm in een glas water; even schreeuwen "hoeaaa!!" en de tientonner druipt af. Helaas lukt het niet om een panter te spotten, dus daar moeten we nog een keer voor terug.

Het laatste hoogtepunt ('t waren eigenlijk allemaal hoogtepunten) is wel ons verblijf in "the Sun House" een hotel in een voormalig woonhuis van een Portugese koopman. Er zijn slechts 8 kamers en allemaal verschillend. Onze kamer heeft een badkamer met een buitendouche(!). De huidige eigenaar nodigt ons uit te gaan lunchen op zijn prive-eiland een half uur verderop. Dit was ook voormalig in Portugees bezit, een huis gebouwd op een klein eiland op loopafstand van het strand. Nou ja, lopen; je moet er naar toe waden vanaf het strand door de zee die tot borsthoogt leidt. Eenmaal op het eiland heerst een serene rust en genieten we van een heerlijke lunch in een bijzonder huis met een geweldig uitzicht over de oceaan. De karakteristieke vissersbootjes, gemaakt van een smalle hoge kano met een boomstam als drijver eraan verbonden, varen voorbij met hun vangst van de dag. De Tsunami van 2004 heeft hier ook flink huisgehouden en veel van de bootjes zijn toen vernietigd. Van de hulpfondsen zijn ze opnieuw gemaakt, maar nu geconstrueerd in polyester en hebben een sticker op de zijkant die aangeeft dat het fonds uit Japan kwam. Grappig genoeg zijn de bootjes exacte kopieen van de boomstam-versie in hout. Je zou denken dat je met een polyester versie ook een andere vorm zou kunnen overwegen, maar 's lands wijs 's lands eer.



The Sun House in Galle - mogen we nog een keer terugkomen?

onze buiten-douche







Het was een toffe vakantie en Sri Lanka is zeer de moeite waard; we komen hopelijk nog een keer terug...

Ramadan 2012

Zijn we normaal gesproken met Ramadan meestal in ieder geval gedeeltelijk met vakantie, zo niet dit jaar. Onze eigen vakantie was eind juni naar Sri Lanka, een aanrader, en dus zijn we op 19 Juli als de Ramadan begint al weer lang en en breed terug in Dubai. En kunnen er dus volop van genieten...grapje. Het is hoogzomer, bloedheet, 's avonds 99,9% vochtig en de warme wind doet je oogbollen uitdrogen. De airco zoemt uitbundig in ieder vertrek van het huis en in mijn hoofd hoor ik de teller van het energiebedrijf als een gasmeter tekeer gaan; tik, tik, tik. De rekening voor de maand juni was achthonderd euro en toen waren we ook nog een week weg. Anyway, verwarming in de winter kost daarentegen weinig, lees; niks.

Maar goed, de Ramadan dus. 's Ochtends in de auto op weg naar het werk moet ik een beetje opletten dat ik alleen een hap van mijn boterham neem als ik niet in direct zicht van een mede-weggebruiker ben. Want eten, drinken, roken en zelfs kauwgum kauwen in het opennbaar zijn verboden. Dus moet ik meestal wachten tot voorbij Jebel Ali, dan wordt de weg wat rustiger. In en rondom het huis kun je rustig doen en laten wat je wilt, maar restaurants zijn allemaal gesloten tot zonsondergang. Dus tijdens een bezoek aan de mall, de bioscoop of de bowlingbaan (ja, je moet wat in het weekend in de zomer) kun je geen consumpties nuttigen en zelfs geen slokje water nemen.

Op het werk zijn de ramen van het restaurant afgeplakt met ondoorzichtige platicfolie. Een opvallend groot deel van de collega's die niet vasten brengt een flink deel van de dag in de cafetaria door; zodat ze kunnen vergaderen onder het genot van een kopje koffie. De outlet van Jones the Grocer in de receptie is helemaal verborgen achter grote zwarte schermen en via een soort doolhof moet je naar binnen slalommen zodat je vanuit de receptie nergens zich hebt op eten of drinken. 

Onze overbuurman heeft op het lege stuk land naast ons huis zijn jaarlijks Iftar-buffet weer opgebouwd. Een tent, een stuk of 10 tapijten en dito tafels en stoelen sieren de zandvlakte. Iedere dag als de zon officieel ondergaat en het vasten is afgelopen serveert hij de Iftar-maaltijd aan wie er maar zin in heeft. Taxi-chauffeurs, arbeiders, veiligheidsmannen en zelfs politieagenten schuiven gretig aan voor de gratis maaltijd. Inmiddels zijn het er dagelijks zo'n tweehonderd of meer. Hij organiseert het spul en wordt op zijn beurt weer gesteund door families die dagelijks een deel van het eten doneren, of andere spullen die mensen kunnen gebruiken; dekens, kussens, kleding etc. Da's toch een beetje waar de Ramadan voor staat; je naaste helpen en wij bewonderen zijn initiatief zeer. Hij staat er ook zelf iedere dag in de hitte orders uit te delen en zorgt ervoor dat er niemand alleen aan een tafeltje zit.

Vorig jaar waren we slechts toeschouwers, maar dit jaar nemen we deel aan het buffet. Dat wil zeggen wij doneren stroom voor de lampen, water om het terrein vantevoren te sproeien tegen het stof en we hebben zes tafels en stoelen ter beschikking gesteld. Echtgenote J. zou J. niet zijn als ze niet ook nog wat extra tafels en stoelen voor de gelegenheid had gekocht. Ben benieuwd waar we die straks opslaan. Maar al met al voelen we ons nu toch ook echt een beetje geintegreerd, hoe beperkt onze bijdrage ook is.

Ik wens iedereen Ramadan Kareem; sta eens stil bij moslims in Nederland of elders die nog langer moeten vasten iedere dag, want de zon gaat er later onder, wens ze een prettige heilige maand. Veel meer is er niet nodig om elkaar te respecteren.

EK 2012

Het EK is nog maar nauwelijks begonnen, of het is alweer afgelopen voor de Nederlandse ploeg. Oh nee, vanavond nog een kansje als de sterren goed staan, het zowaarlukt om van Portugal te winnen en dan moet de Mannschaft ook nog Denemarken verslaan. Ik zei al; het is afgelopen.

Het was sowieso weer een hele tour om uberhaupt te kunnen kijken. Want in Dubai hebben we geen SBS of Nederland 3 of waar het dan ook wordt uitgezonden. Wij hebben Etisalat en Du en OSN en dat is pas echt commerciele televisie. Wilje iets extra ontvangen dan moet je een extra abonnement, een decoder of allebei aanschaffen. Of op z'n minst niet-actieve kanalen laten activeren; hoe weet je in godsnaam dat je die hebt. Call centers sturen je van het kastje naar de muur en in de detailhandel willen ze je graag van alles verkopen,maar niet weet het echt zeker. Uiteindelijk besluiten we na een ochtend rondbellen en winkels aflopen, dat we maar gewoongaan kijken in de Barasti bar. Die hebben groots uitgepakt;een airconditioned tent vlak naast het strand met een groot scherm, een flinke bar en ruimte voor achthonderd fans.

Met de taxi gaan we naar de wedstrijd Nederland tegen Denemarken, nog vol goede moed. Stempel op je hand bij binnenkomst en hup als kistkalveren de drukte in, maar wat geeft het? Als we de Denen niet met minsten drie doelpunten verschil kunnen verslaan, waar zijn we dan mee bezig? De sfeer zit er goed in; ik schat zo'n driehonderd Denen, minstens zoveel Nederlanders en dan nog een honderd of zo andere nationaliteiten. Rood, wit en oranje zijn de kleuren die overheersen. Hetbier vloeit, de leeuw wordt hartstochetlijk bezongen en sommigen hebben zelfs hun vuvuzela nog meeverhuisd. Over de wedstrijd hoef ik verder weinig te melden; u kent de afloop. In Dubai bleef ondanks alles de sfeer nog goed; Denen en Nederlanders dronken gezamenlijk een biertje na afloop. Jammer joh, maar ja het is pas de eerste wedstrijd, dus succes verder!

Woensdag was het een iets ander verhaal. Bij binnenkomst worden de Duitsers en Nederlanders in min of meer verschillende vakken geleid. Is dit nou een risico-wedstrijd, vraag ik me af? Maak ik dat ook nog eens mee... Hmm, er zijn dit keer meer oosterburen dan landgenoten en op de een of andere manier stralen ze minder gemoedelijkheid uit dan de Denen. Of is dat nou de invloed van vorige generaties die mij parten speelt.

Anyway,ook hier geen commentaar op de wedstrijd. Behalve dan dat ik het toch buitengewoon voorbarig vond van die ene Duitse fan om bij de rust al te gaan zingen; "Holland, Holland alles ist vorbei, alles ist vorbei. Euch kant nach Hause gehen". Hij zong het te vroeg, te vaak en vals...kl**tz*k! Na afloop, het is al laat,doe we geen nazit en vertrekken richting uitgang om te proberen een taxi te bemachtigen. Even bekruipt me de gedacht dat ik eigenlijk nu het liefste niet een oranje t-shirt had aangehad, maar kom op: we zijn van Dietsen bloed en schamen ons nergens voor! Ik ben er nog niet uit of we vanavond weer gaan kijken...nog zo'n nederlaag kan ik nu effe niet hebben, denk ik. Ik lees het morgen wel in de Telegraaf online, als anonieme bezoeker...

Nigeria - vervolg

Oh ja, ik was in Nigeria gebleven. Door alle waarschuwingen vooraf viel het ter plaatse erg mee. Vriendelijke mensen die in verstaanbaar engels spreken, da's ook altijd meegenomen. De EKO-suite waarin ik verblijf, mag het predikaat "suite" eigenlijk niet dragen. Wat een muf hok. De schuifdeuren zijn uit de kast gehaald waardoor er een soort open kledingkast is gemaakt. Het fineer zit nog hier en daar vast, maar niet overal. Als ik, dorstig geworden, een flesje bier openmaak in het slot van de badkamerdeur (want geen opener) spuit het bier langs de deur op de grond. Met een wit handdoekje maak ik de duer en vloer weer droog waarop het handdoekje niet langer wit is. Jakkes, wat een hol. Maar ja, voor slechts tweehonderdvijftig dollar per nacht moet je niet te nauw kijken.

De volgende anderhalve dag interview ik samen met de country manager dertig kandidaten. Aan het eind weet ik mijn eigen naam niet meer. Maar de kandidaten zijn allemaal van goede kwaliteit en hebben de benodigde ervaring en motivatie. Veelal zitten ze al minstens een uur van tevoren te wachten om zeker te zijn dat ze niet te laat komen, want het verkeer in Lagos wil nog wel eens vastzitten.

De laatste middag bezoek ik nog een aantal appartementen om een beeld te krijgen van vraag en aanbod. Het is een interessante rondgang. Duidelijk wordt wel dat de vraag het aanbod in Lagos overtreft en dat heeft zijn gevolgen voor de prijs/kwaliteit verhouding. Voor zestigduizend dollar per jaar krijg je een rommelig en duidelijk belegen appartement met schimmel  in de keuken en badkamer. Oh ja, er komt per jaar nog eens twintigduizend dollar bij voor de beveiliging en om de generatoren te onderhouden en van diesel te voorzien. de stroom valt hier gemiddeld twintig keer per dag uit en iedere compound heeft dus zijn eigen stroomvoorziening om die periodes te overbruggen. Er vindt wel veel nieuwbouw plaats, dus hopelijk levert dat de komende jaren een beter balans op. Nigeria is een rijk land door de olie, daar weet Shell van alles van. En Nigerianen zijn een reislustig volk; ze houden ook vooral van veel tassen en spullen meetorsen...handelaren zijn het. Met een vrolijke inslag en een voorkeur voor blingbling.

Onderweg tussen de verschillende compounds kan ik in ieder geval nog een blik werpen op het reguliere leven, met garages in de open lucht, kappers langs de kant van de weg; een spiegel aan de muur, een stoel ervoor, een zeiltje erboven tegen de regen en je bent in business. Een paar uur later ga ik weer met gillende sirenes richting airport. Het konvooi heeft mij helaas weer gevonden. Ondanks het drukke verkeer kom ik op tijd aan. Ook nu is er geen beeldscherm dat werkt, dus check-in balies zijn met een stuk papier aangegeven. Nog snel een souveniertje kopen en aan boord. Doe maar een dubbele whiskey dan gaat de vlucht lekker snel.

Nigeria

De afgelopen dagen was ik in Lagos, Nigeria. Niet meteen de favoriete vakantiebestemming van de gemiddelde reiziger. Op de site van het Ministerie van Buitenlandse Zaken had ik al de nodige waarschuwende teksten gelezen, en zelfs onze security-afdeling moest er een paar dagen over nadenken voor ze met een advies kwamen. Dat was nadat het eerste antwoord was: "nee, daar mag je niet naartoe, cancel je ticket maar". In tweede instantie mocht het wel, maar moest ik eerst een uitgebreide briefing ondergaan.

Sowieso is het een uitdaging om er te komen, want het online aanvragen en betalen van het benodigde visum is een avontuur op zich. Een draak van een website die volkomen onduidelijk is ten aanzien van welke stappen je moet zetten en welk soort visum je moet aanvragen. Maar uiteindelijk na letterlijk uren proberen en opnieuw proberen, was ik achtentachtig dollar lichter en twee printjes rijker. De printjes moesten vergezeld van pasfoto's, een aantal brieven en nog eens vijfenveertig dollar naar de ambassade in Abu Dhabi en een dag later ontvang ik mijn paspoort met een fraai handgeschreven visum in de vorm van een sticker retour.

Het vliegveld in Lagos is wel zo'n beetje het miserabelste vliegveld dat ik ken. De airco is naar verluid al maanden stuk, dus het is broeierig warm. Er staan wel losse fans en kleine airco's, maar ook daarvan doet de helft het niet. En dan is er de rij bij immigratie; een administratie alsof je ter plekke opnieuw een visum komt aanvragen. Twee mannen achter een balie waarvan de ene je paspoort aanneemt en zijn hooftaak is het doorgeven aan man nummer twee. Efficient. Verder staan er twee "e-gates" zoals we die ook in Dubai hebben, maar helaas zijn de apparaten buiten werking en zit er een krant overheen geplakt. Als ze ooit al gewerkt hebben. Maar goed een uur na aankomst is de immigratie afgerond. Etihad Security heeft het transport geregeld naar het hotel en dat blijkt een terreinauto te zijn met chauffeur. Daar blijft het niet bij want achter de auto rijdt een escorte; nog een auto met zwaailichten, een luide claxon en vier gewapende mannen erin. En zo togen we in een luidruchtig konvooi naar het hotel. Onderweg passeer ik tientallen oranje VW-busjes uit de jaren tachtig, veelal zonder ramen en lichten en met minstens vijftien tot twintig passagiers samengepakt in de kleine ruimte. En dan kom ik voorbij....blanke man van middelbare leeftijd...in mijn eentje...in een auto met chauffeur...en ook nog een volgauto. Een beetje over de top voelt het wel.

wordt vervolgd.