Nigeria - vervolg

Oh ja, ik was in Nigeria gebleven. Door alle waarschuwingen vooraf viel het ter plaatse erg mee. Vriendelijke mensen die in verstaanbaar engels spreken, da's ook altijd meegenomen. De EKO-suite waarin ik verblijf, mag het predikaat "suite" eigenlijk niet dragen. Wat een muf hok. De schuifdeuren zijn uit de kast gehaald waardoor er een soort open kledingkast is gemaakt. Het fineer zit nog hier en daar vast, maar niet overal. Als ik, dorstig geworden, een flesje bier openmaak in het slot van de badkamerdeur (want geen opener) spuit het bier langs de deur op de grond. Met een wit handdoekje maak ik de duer en vloer weer droog waarop het handdoekje niet langer wit is. Jakkes, wat een hol. Maar ja, voor slechts tweehonderdvijftig dollar per nacht moet je niet te nauw kijken.

De volgende anderhalve dag interview ik samen met de country manager dertig kandidaten. Aan het eind weet ik mijn eigen naam niet meer. Maar de kandidaten zijn allemaal van goede kwaliteit en hebben de benodigde ervaring en motivatie. Veelal zitten ze al minstens een uur van tevoren te wachten om zeker te zijn dat ze niet te laat komen, want het verkeer in Lagos wil nog wel eens vastzitten.

De laatste middag bezoek ik nog een aantal appartementen om een beeld te krijgen van vraag en aanbod. Het is een interessante rondgang. Duidelijk wordt wel dat de vraag het aanbod in Lagos overtreft en dat heeft zijn gevolgen voor de prijs/kwaliteit verhouding. Voor zestigduizend dollar per jaar krijg je een rommelig en duidelijk belegen appartement met schimmel  in de keuken en badkamer. Oh ja, er komt per jaar nog eens twintigduizend dollar bij voor de beveiliging en om de generatoren te onderhouden en van diesel te voorzien. de stroom valt hier gemiddeld twintig keer per dag uit en iedere compound heeft dus zijn eigen stroomvoorziening om die periodes te overbruggen. Er vindt wel veel nieuwbouw plaats, dus hopelijk levert dat de komende jaren een beter balans op. Nigeria is een rijk land door de olie, daar weet Shell van alles van. En Nigerianen zijn een reislustig volk; ze houden ook vooral van veel tassen en spullen meetorsen...handelaren zijn het. Met een vrolijke inslag en een voorkeur voor blingbling.

Onderweg tussen de verschillende compounds kan ik in ieder geval nog een blik werpen op het reguliere leven, met garages in de open lucht, kappers langs de kant van de weg; een spiegel aan de muur, een stoel ervoor, een zeiltje erboven tegen de regen en je bent in business. Een paar uur later ga ik weer met gillende sirenes richting airport. Het konvooi heeft mij helaas weer gevonden. Ondanks het drukke verkeer kom ik op tijd aan. Ook nu is er geen beeldscherm dat werkt, dus check-in balies zijn met een stuk papier aangegeven. Nog snel een souveniertje kopen en aan boord. Doe maar een dubbele whiskey dan gaat de vlucht lekker snel.

Nigeria

De afgelopen dagen was ik in Lagos, Nigeria. Niet meteen de favoriete vakantiebestemming van de gemiddelde reiziger. Op de site van het Ministerie van Buitenlandse Zaken had ik al de nodige waarschuwende teksten gelezen, en zelfs onze security-afdeling moest er een paar dagen over nadenken voor ze met een advies kwamen. Dat was nadat het eerste antwoord was: "nee, daar mag je niet naartoe, cancel je ticket maar". In tweede instantie mocht het wel, maar moest ik eerst een uitgebreide briefing ondergaan.

Sowieso is het een uitdaging om er te komen, want het online aanvragen en betalen van het benodigde visum is een avontuur op zich. Een draak van een website die volkomen onduidelijk is ten aanzien van welke stappen je moet zetten en welk soort visum je moet aanvragen. Maar uiteindelijk na letterlijk uren proberen en opnieuw proberen, was ik achtentachtig dollar lichter en twee printjes rijker. De printjes moesten vergezeld van pasfoto's, een aantal brieven en nog eens vijfenveertig dollar naar de ambassade in Abu Dhabi en een dag later ontvang ik mijn paspoort met een fraai handgeschreven visum in de vorm van een sticker retour.

Het vliegveld in Lagos is wel zo'n beetje het miserabelste vliegveld dat ik ken. De airco is naar verluid al maanden stuk, dus het is broeierig warm. Er staan wel losse fans en kleine airco's, maar ook daarvan doet de helft het niet. En dan is er de rij bij immigratie; een administratie alsof je ter plekke opnieuw een visum komt aanvragen. Twee mannen achter een balie waarvan de ene je paspoort aanneemt en zijn hooftaak is het doorgeven aan man nummer twee. Efficient. Verder staan er twee "e-gates" zoals we die ook in Dubai hebben, maar helaas zijn de apparaten buiten werking en zit er een krant overheen geplakt. Als ze ooit al gewerkt hebben. Maar goed een uur na aankomst is de immigratie afgerond. Etihad Security heeft het transport geregeld naar het hotel en dat blijkt een terreinauto te zijn met chauffeur. Daar blijft het niet bij want achter de auto rijdt een escorte; nog een auto met zwaailichten, een luide claxon en vier gewapende mannen erin. En zo togen we in een luidruchtig konvooi naar het hotel. Onderweg passeer ik tientallen oranje VW-busjes uit de jaren tachtig, veelal zonder ramen en lichten en met minstens vijftien tot twintig passagiers samengepakt in de kleine ruimte. En dan kom ik voorbij....blanke man van middelbare leeftijd...in mijn eentje...in een auto met chauffeur...en ook nog een volgauto. Een beetje over de top voelt het wel.

wordt vervolgd.

Schermutselingen

Gisterochtend moesten we om half negen in de sporthal zijn in Al Tawar 2 tegenover het Ministerie van Education voor Tim's eerste UAE fencing tournament. Dat was het voor wat betreft de beschikbare informatie. Op Google kon ik nog wel de locatie van het Ministerie vinden, dus wist ik dat het aan de achterkant van het vliegveld moest zijn, ter hoogte van terminal 2. Om kwart voor acht zaten Tim en ik in de auto met een boterhammetje en een pakje sap. Met enige moeite kunnen we het Ministerie nog net vinden, maar dan...het is inmiddels kwart voor negen. Telefonisch contact met hoofdcoach Mihail levert op dat we hem tenslotte zwaaiend langs de kant van de weg vinden. De gezochte sporthal blijkt uiteindelijk in een wijk achter de hoofdweg te liggen, ja lekker zoeken zo!

In de sporthal zijn zes scherm-pistes uitgezet; een baan van een meter of vijtien lang en iets meer dan een meter breed. Halverwege staat een electronisch score-bord. Aan de uiteindeinden van de baan staan twee kabelhaspels met een stekker. Schermers hebben een draad door hun jasje lopen van hun sabel, zwaard of floret naar de hun rug. De stekker uit kabelhaspel wordt aan die uit het jasje geklikt en de schermer is aangesloten. Wanneer er een "touche" plaatsvindt, dus de schermer raakt zijn tegenstander, gaat er een lampje branden en wordt de score werrgegeven en opgeteld. Een epee wedstrijd (dat is wat Tim speelt) duurt drie minuten of wie het eerste vijf touches heeft bereikt. Dat lijkt kort, maar na drie minuten loopt het zweet de spelers over het gezicht.

Enfin, ons team was uiteindelijk tegen half tien naar binnen gecoacht. Gedurende het uur daarop kwamen er bussen met spelers uit Abu Dhabi en Ras Al Khaimah binnen. Het is opvallend hoe populair schermen kennelijk onder locals is, want ze zijn in groten getale aanwezig. Bij elkaar schat ik zo'n honderdtwintig spelers, waarvan 85% Emirati. Op enig moment, ons team was al lang en breed klaar met de warming-up, bleek dat er technische perikelen waren. De printer was stuk, of de computer, maar goed het resultaat was dat het toernooi nog niet kon beginnen. Uiteindelijk volgden er enige aankondigingen in het Arabisch en begon er iets. Dat iets bleken de floretspelers te zijn, die met een aluminium jasje aan spelen en alleen daarop mag gemikt en gescoord worden. Het epee-tournooi moest wachten tot na afloop van het floret-toernooi. Fijn, geen Arabische lente, maar wel midden-oosterse toestanden en wachten dus maar. Het is in ieder geval leuk om te zien; choas alom, Kentucky Fried Chicken die onderstussen weordt bezord, in de zaal staan drie bankstellen maar niemand mag erop zitten. Kortom, we hoeven ons niet te vervelen.

Uiteindelijk begint het epee-toernooi om half twee, dus zo'n vijf uur na het oorspronkelijke plan.Tim zit in een ploeg met vijf andere spelers, waarvan het merendeel Emirati. Hun spel en tactiek is heel anders dan wat Tim de afgelopen zes maanden heeft geleerd. En daar moet hij duidelijk even aan wennen. De locals malen minder om techniek en gaan gewoon voor resultaat. Of ze daarvoor een raar dansje moeten doen, met de voeten stampen of hun zwaard rondzwaaiern als Kapitein Haak, maakt ze niet uit. We zijn drie wedstrijden verder voordat Tim zichzelf heeft opgeraapt en gewoon zijn eigen spel gaat spelen. Onze drie eigen coaches werken zich rot en rennen van de ene baan naar de andere om onze spelers te motiveren aanwijzingen toe te roepen. En dat doen ze met passie en enthousiasme.

Uiteindelijk verlaat Tim na de eerste ronde helaas het tournooi. Negen punten uit vijf wedstrijden is niet genoeg om door te gaan. Maar hij heeft uiteindelijk z'n laatste potje gewonnen en dat was de opsteker die hij toch even nodig had. Ik vind dat hij het fantastisch gedaan, zo'n eerste keer. Ik betrapte mezelf er wel op dat ik gedurende de wedstrijd op mijn handen moest gaan zitten, om te voorkomen dat ik persoonlijk wil ingrijpen. Het is inmiddels half vijf in de middag en ik vind het eigenlijk ook wel mooi geweest. Ik heb in een dag meer tijd in een sporthal doorgebracht, dan de afgelopen vijf jaar bij elkaar opgeteld. Het is voor dit weekeinde even mooi geweest, kwa sport en cultuurgoed beleving.

Oranjebal 2012

Tja, we lopen nu eenmaal 's zomers twee uur en 's winter drie uur voor op Nederland, dus moeten we ook Koninginnedag eerder vieren. En dat deden we afgelopen donderdagavond 26 April met het jaarlijkse Oranjebal in de Emirates Golf Club. In de dagen voor de avond van het bal wordt er een deel van de golfclub afgezet en omgetoverd in een heus openlucht restaurant, nachtclub en disco. En ieder jaar zijn er als vaste attracties de Hermes Houseband en de haringkar van ome Karel en tante Tini uit Giethoorn die de verse maatjesharing hoogstpersoonlijk uit Nederland invliegen. Of ze de uitjes ook meenemen weet ik niet, maar dat is ook minder van belang. Als extra attractie kwam dit jaar ook Wolter Kroes optreden.

Om acht uur barst het feest eerst nog voorzichtig los en tegen negen uur begint het aardig druk te worden. Eerst vooral bij het buffet, de stand met frikandellen en bitterballen en bij de haringkar, maar gaandeweg verschuift het evenwicht naar de Heineken bar en het podium. De Hermes Houseband weet als altijd de sfeer erin te brengen en de dansvloer loopvol.

Het thema vanavond is "beter 1 biertje in de hand, dan 10 in de lucht". Kennelijk is er vorig jaar nogal wat met bier gegooid later op de avond en dat had hoofdsponsor Heineken kennelijk niet kunnen waarderen. Tijdens een kort openingswoord wijst de voorzitter er dan ook nog even fijntjes op. Hij sluit daarna af met de woorden "realiseert u zich alstublieft dat we te gast zijn in een Islamitisch land en dat genegenheid in het openbaar niet gepast is. Laten we het gezellig houden en nog veel plezier". Nou, dat gaat wel lukken hoor. Wolter Kroes treedt om een uur of tien op. Als hij na de hit Viva Hollandia vraagt wat we nu willen horen, stelt het antwoord hem kennelijk teleur; "ik denk dat jullie al zo lang uit Nederland weg zijn,dat jullie mijn hits niet goed kennen". Maar goed, hij gaat moedig door en zo wordt het toch nog best gezellig. Na Wolter neemt Hermes het weer over.

En zo wordt het ongemerkt best snel laat. Vooral na een drukke week en een paar (iets meer dan twee) biertjes slaat de vermoeidheid op enig moment toe. Nou ja, die vermoeidheid vertaalt zich bij mij in een soort overdrive waarbij ik allerlei, naar mijn mening, interessante gesprekken aanknoop met mij onbekende dames. Noem het een soort sociologisch onderzoek naar de beweegredenen van mensen om zich op de dansvloer te begeven enzo. Gelukkig is echtgenote J. uiteindelijk de wijste(?) en lokt mij onder valse voorwendselen naar de zij-uitgang om per taxi huiswaarts te keren. 't Was weer gezellig; broeva, haro! Volgend jaar weer een bal, naar wij hopen.

Klein hoekje

Het staat al een paar weken in de planning om weer eens lekker met een motorfiets door de woestijn te crossen. Vriend Pete heeft nog een "mate" die ook meewil en die heeft weer een vriend, eveneens geinteresseerd. Als ik eindelijk het telefoonnummer van motorhandel KTM heb gevonden, ongeveer een uur voor vertrek, blijken de fietsen uitverkocht. Niet alleen dit weekend, maar ook de komende weken. Dus besluiten we om dan maar een paar quadbikes te huren. 't Is wel niet het echte werk, maar ja, je moet toch wat. De vriend van de vriend weet nog wel een goed verhuurbedrijf en drie kwartier later komen we aan in Ajman bij dezelfde verhuurder als waar we al verschillende malen geweest zijn. Het is kennelijk een kleine wereld. Een kwartier later hebben we acht quadbikes veroverd en kunnen de remmen los. Tim en vriend Patrick op een 150 cc fietsje en de rest op een volwassen model. Het zijn allemaal automaten; gasgeven, remmen en opletten.
Het terrein is niet begrensd dus je zou desgewenst naar Ras Al Khaimah kunnen rijden, maar bordjes geven aan dat je binnen een straal van 1 kilometer dient te blijven. Eh, hoe lang duurt een kilometer heuvel op en heuvel af? Geen idee, maar gelukkig is er altijd wel een medewerker in de buurt om de boel in de gaten te houden en om bijvoorbeeld vastlopers een handje te helpen. Want in het mulle zand kan dat zomaar gebeuren. Er lopen verschillende sporen die je kunt volgen, maar je kunt ook gewoon cross-country. Uiteindelijk is het een beetje als een sneeuwmobiel of een waterscooter en na drie kwartier heb je het wel een beetje "seen it, surfed it, been there" en zoek je wat meer de grenzen op. Zo heb ik een leuk klein heuveltje ontdekt en oefen zo om met alle bandjes in de lucht te gaan en een sprongetje te maken. Na een keer of vijf, zes, lukt dat redelijk. en dat geeft best een kick. Vriend Pete ziet het ook wel zitten en geeft flink gas.

En dan gaat het mis. Tijdens zijn aanloop bouwt hij teveel snelheid op en gaat dus te hard het heuveltje op. De quad vliegt meer dan een meter door de lucht en onderweg verliest Pete zijn evenwicht en maakt een soort koprol in de lucht en ploft vervolgens in het zand. De quadbike landt vervolgens keurig op de bandjes, daarmee loopt het goed af. Een blik op Pete leert dat het met hem minder gaat. "Aaauw", is zo ongeveer de enig beschikbare tekst. Het doet pijn aan zijn rug. Gelukkig is een van de andere bikers dierenarts en arts en zij neemt de regie in handen. Pete wordt gestabiliseerd en we vragen om een ambulance. De verhuurder komt vervolgens met een geelgeverfde dune-buggy, moet 'ie soms een ambulance voorstellen? Hun plan is om Pete in de buggy te hijsen. "Geen sprake van" zegt de arts, "we moeten een echte ambulance hebben en een beetje snel". Die komt na een minuut of twintig. Het is een 4X4 politie-ambulance die gelukkig gewoon in het zand uit de voeten kan. Met de ambulance gaat het daarna in konvooi naar de Khalifa-ziekenhuis in Ajman. Daar wordt via een foto geconstateerd dat zijn vierde ruggenwervel als een walnoot in tweeen is gebroken; de ene helft zit nog op z'n plek, maar de andere helft is losgebroken en ligt er helemaal naast.

Het ziekenhuis in Ajman is een overheidsziekenhuis. Geloof mij nou, daar wil je niet liggen met een gebroken rug. Via de zorgverzekering proberen we met man en macht om hem over te plaatsen naar Dubai. Het medische personeel wordt daar best een beetje narrig van, "is het hier niet goed genoeg dan?" en de dienstdoende chirurg gaat alvast handenwringend voorschrobben. Hij heeft er wel zin in. Uiteindelijk lukt het om Pete te verplaatsen naar het Neuro Spinal Hospital in Dubai, alleen de naam al klinkt meteen een stuk beter. Met een paar titanium pinnen, schroeven en andere meccano-stukjes wordt de boel weer stevig aan elkaar geschroefd. Het klusje duurt wel een uur of acht. Lang leve de zorgverzekering!

Inmiddels zijn we vier weken verder en Pete is weer op de been. Hij moet nog twee maanden een corset dragen, maar van de operatie is nog slechts een dun litteken over. Pete is gelukkig positief ingesteld en kan er wel om lachen. "Als je nog eens wat weet met je stunts, mate". Het had allemaal veel slechter af kunnen lopen en zo zie je maar weer; een ongeluk zit in een klein hoekje...