Geld over?

De afgelopen weken hoorde ik regelmatig radiospotjes van de RTA, de Roads and Transport Authority. Zeg maar de Rijksdienst voor het Wegverkeer. De RTA is verantwoordelijk voor de aanleg en het beheer van het wegennetwerk in Dubai alsook de metro. Daarnaast beheert de RTA de registratie van voertuigen en geeft kentekens af. Het systeem is even simpel als doeltreffend. Jaarlijks moet je je kentekenbewijs vernieuwen. Daarvoor ga je naar een RTA kantoor. Om je kentekenbewijs te vernieuwen moet je een keuringsbewijs van je voertuig overleggen, zeg maar APK. Het keuringsstation ligt naast het RTA kantoor en de keuring kost maar zo'n 10 minuten en ook maar 10 euro, een soort basiskeuring.

Met het keuringsrapport ga je naar de volgende balie waar je vervolgens een bewijs van verzekering moet overleggen. Pas als je ter plekke eventuele openstaande boetes hebt betaald ontvang je een nieuw kentekenbewijs in de vorm van een credit card. Snel, doeltreffend en effectief; dat hoor je niet vaak over het Midden Oosten...

Anyway de radiospotjes van de RTA kondigden een veiling aan van nummerborden. Echte liefhebbers vinden het nummer van hun kenteken kennelijk belangrijk genoeg om er extra geld aan uit te geven. Een double-digit nummer geeft meer status dan een nummer met 5 getallen en een A-serie is natuurlijk veel interessanter dan I of K.

Die veilingen waren er eerder, maar toen had de recessie nog niet toegeslagen. Ik was benieuwd of er dit keer nog steeds zoveel belangstelling voor was. Op de RTA-site vond ik het volgende bericht: “We have assembled about 110 distinguished number plates of all categories and 15 plates for motorbikes. The sale topper was (K – 20); which was sold for AED2.1 million, followed by a two-digit plate (J – 44) which was exchanged for AED1.77 million. The five-digit plate (K 11111) was sold for AED1.5 million, the three-digit plate (K 111) fetched AED1.3 million, and the binary number plate (K 71) was knocked down for one million dirham".


Kennelijk gaat het er anno 2011 toch weer beter aan toe dan vorig jaar. Of misschien is het toch slechts een kleine elite die niet weet wat ze met hun geld moet doen. Tja, als je alles al hebt dan is een "coole" nummerplaat wellicht het laatste hoogtepunt voordat je een ruimtereis overweegt?

Beestenboel

't Is een gezellige beestenboel de afgelopen weken; het is voorjaarsvakantie dus Dubai en omstreken trekt erop uit en dat betekent klandizie voor het hotel en de dagopvang. Berta is een bruine labrador. Berta's familie ging afzien in Nepal en Berta kwam daarom bij ons logeren en een beetje chillen.  De "ouders" van Boris en Bruno, twee stevige Bulldogs, gingen op vakantie en wilden hun "kinderen" verzorgd achterlaten. Ook Maddie, een jonge labradoodle, kwam een paar dagen langs. En verder waren er Mowgli (frequent flyer chihuahua), Pinga (gezellige mix) en Bailey (familie van Maltezer leeuw). Gisteren zijn kleine Gino en grote Gino gekomen. Kleine Gino is een Shitzu die helaas kampt met wat overgewicht. Hij is een schoothond die je spieren een workout geeft als je hem een tijdje op schoot hebt, oef wat een gewicht. Maar verder is hij heel lief en gemakkelijk in de omgang. Grote Gino is een fikse labrador die ook regelmatig langskomt als het baasje op reis moet. Troy, eveneens Labrador, kan zich ook verheugen op de volle aandacht van Eva. Hij is uitermate geschikt voor paardjerijden in de tuin... 

Al die makkers moeten natuurlijk wel dagelijks beweging krijgen, dus gooien we een balletje, een rubber bot, een frisbee of wat er maar voorhanden is. Sommige honden nemen weleens een duik in het zwembad of spelen graag met de tuinslang. En daarnaast wandelen we iedere dag met alle honden. In Barsha is zo'n wandelend gezelschap met negen honden een flinke bezienswaardigheid. Auto's remmen af en stoppen. Of ze draaien verderop en komen nog een keer langs rijden. Ramen gaan open en kinderen hangen eruit om de honden te bekijken. Soms vragen ouders naar het ras of vragen bevestiging; is Saluki? Kinderen blaffen om een reactie uit te lokken of volgen ons met hun fiets rondjes. Kortom, het is een gezellige boel. Vorige week vroeg een buurtgenoot of Peppi te koop was. Toen dat niet geval bleek was hij oprecht teleurgesteld.

Als het even kan gaan we echter met de auto, of tegenwoordig twee auto's, naar een stuk desert zo'n vijftien minuten rijden vanaf huis. Daar is een aantal vierkante kilometers waar ze ongestoord kunnen rennen, duin op en duin af. Er worden ook kamelen gehouden die dagelijks hun eigen rondje grazen, al dan niet met een kalf in de buurt. En voor de lekkere trek liggen er altijd genoeg kamelenkeutels voor een snelle snack. Op de terugweg van zo'n uitstapje hangen de tongen uit de mond en overstijgt het gehijg de airconditioning.

Al met al loopt het allemaal best lekker, letterlijk en figuurlijk. We zijn nog geen honden &/of baasjes kwijtgeraakt. Ik ben benieuwd hoe de zomer gaat verlopen als het meer dan veertig graden is...'t zal wel een beestenboel blijven. 

Hoofdprijs

"Salam Aleikum, Good Evening! Dit is Achmed van Etisalat (de grootste locale telecom provider). Wilt u in het Arabisch of Engels verder praten?"
"Ehhh, doe maar Engels, mijn Arabisch is wat roestig..."
"Congratulations! U heeft een prijs gewonnen in de loterij van Etisalat! Vijfhonderdduizend dirham maar liefst!" (honderduizend Euro).
"Nou da's mooi"
"De prijs is gevallen op het nummer van uw sim-card. U hoeft alleen uw sim-card te controleren op het nummer dat ik u geef en mij terug te bellen en dan dient u vandaag nog uw prijs ophalen in het Ansari wisselkantoor. Het nummer van uw sim-card is 2456671. Controleer het nummer en bel me terug en uw kunt uw prijs in ontvangst nemen".
"Ehhh, waarom moet ik die prijs vandaag nog ophalen? En hoe weet ik of u van Etisalat bent...u belt met een mobiel nummer?"
"Mijnheer, het is echt waar; u heeft een prijs gewonnem. Bel me nou maar terug. Controleer uw sim en bel me terug."

Tja, honderdduizend Euro is nooit weg, maar het klinkt allemaal een beetje vaag. De man spreekt niet echt goed engels en zijn argumenten blijven vaag. Ook is er een hoop achtergrondlawaai te horen tijdens het gesprek, maar dat kan een call centre omgeving zijn. Maar als Etisalat zulke prijzen weggeeft, dan hadden ze er vast een hoop ophef over gemaakt qua marketing enzo. Maar ja, ik lees ook niet iedere dag de krant, dus kan het hebben gemist. Ik check mijn sim-kaart en het nummer komt overeen.

Toch maar even de Etisalat support lijn gebeld. "Mijnheer, het is een scam. Wij hebben geen loterij en geven geen prijzen weg. Als u mij het nummer geeft van de mobiele telefoon die u gebeld heeft, dan geef ik het door aan de afdeling fraudebestrijding".
"Maar wat hebben ze te winnen aan dit verhaal? Stel dat ik er op in was gegaan?"
"Dan hadden ze u gevraagd uw telefoontegoed op te waarderen bij het betreffende geldkantoor en dat was naar hun eigen rekening gegaan. Helaas, uw hebt geen prijs gewonnen. Kan ik u verder nog ergens mee helpen. Een goedenavond verder."

Toch nog even teruggebeld. "Hee makker, je bent helemaal niet van Etisalat. Ik heb het gecheckt en die loterij bestaat helemaal niet". Na wat heen en weer gesteggel, wordt de toon alom onvriendelijker. Als ik vervolgens aangeef de politie te hebben gebeld en dat ze inmiddels genoeg tijd hebben gehad om zijn locatie na te trekken gedurende het gesprek, volgt er allen nog een hoop "*&^#@honderduizend bommen en granaten@#$%!!" en wordt de hoorn erop gegooid.

Tja, het midden oosten trekt veel verschillende types aan, zo ook bijzonder opportunistische die het met de wet en de medemens niet zo nou nemen in hun streven naar...ja, naar wat eigenlijk; een beter leven, snelle rijkdom, geluk?

Helaas, geen vijfhonderdduizend dirham. Maar ja, de zon schijnt, het is lekker warm en ik heb een wit wijntje binnen handbereik. Wat heb je nog meer nodig om gelukkig te zijn... 

Hondenschool enzo

Met de puppytraining, basic manners training, training voor gevorderden, dagopvang en het hondenhotel heeft de Dubai Dog Academy toch al heel wat te bieden dachten we. Om niet te vergeten privé-lessen, transport op maat en aankoopadvies. Maar toch wilden sommige klanten meer met hun hond doen. Iets actiefs, iets leuks en ontspannends... Dus is er nu "agility" training voor gevorderde honden en -bezitters. Agility wordt vooral in wedstrijdverband beoefend waarbij de baas de hond begeleidt over en langs een aantal obstakels. Het is de bedoeling dat de hond zonder lijn loopt en alleen verbaal met commando's wordt aangespoord om de hindernissen zonder fouten en in de juiste volgorde te nemen en dat dan allemaal in de snelste tijd.

Maar ja, waar haal je de apparatuur vandaan die darvoor nodig is? We zijn allemaal gewend dat Nederland distributieland is en staan er niet bij stil hoe al die spullen ter plaatse komen, maar in Dubai is het al een uitdaging om nieuwe pedalen voor je fiets te vinden. Het is meestal eenvoudiger om een nieuwe fiets te kopen en vaak zelfs de enige oplossing. Zoek je een paar schoenen in maat tweëenveertig dan gebeurt het regelmatig dat de verkoper zegt: "die hebben we niet. Ik heb wel maat veertig, wilt u die proberen?". Maar goed, ik dwaal af, agility apparatuur is dus in Dubai niet te krijgen. Je kunt het via internet in de USA bestellen, maar met de verzendkosten erbij is dat al gauw een flinke investering.

Omdat de eerste cursus inmiddels al gepland staat, moet er toch iets verzonnen worden en dus struinen we Dubai af op zoek naar bruikbare voorwerpen of onderdelen. Gelukkig zijn er via google wel specificaties te vinden van de verschillende A-frames, sta-tafels, hoepelsprongen enzovoort, dus er begint zich een idee te vormen hoe één en ander gerealiseerd zou kunnen worden. Bij Ace hebben ze tuinhekpaaltjes die we kunnen gebruiken en hier kunnen we ook hout en verf scoren voor de A-frame. Een hoepel is natuurlijk te krijgen bij de speelgoedwinkel en ook schaffen we een flinke rubberhamer aan om het parcours te bouwen.

De eerste training is 's ochtends om half negen en om half twee de avond ervoor is versie één van het parcours gereed. Toch best aardig gelukt lijkt me, maar beoordeel het zelf? Er is vast nog wat verbetering mogelijk, maar met ons "just-in-time" beleid is dat hopelijk een paar uur voor les twee gereed... 

Assessment

Van de kleuterschool naar de basisschool "overgaan" is niet zomaar geregeld. In Dubai, waar het Amerikaanse systeem overheerst moet je eerst bewijzen dat je eraan toe bent en tot de top van je jaar behoort. Ook al ben je zoals Eva pas vier jaar een assessment is onderdeel van de procedure om toegelaten te worden. Dus togen we op donderdag om acht uur naar de Dubai International Academy (DIA) om de assessment af te laten nemen. Tim gaat ook naar DIA en als "sibbling" krijg je in ieder geval voorrang op andere inschrijvers. Mits je de assessment haalt uiteraard...

Gewapend met kopieëen van paspoort, visa, laatste 2 schoolrapporten(?), inentingsbewijzen, geboortebewijs en honderd Euro zijn we er klaar voor. Eerst Tim afgezet een een rondje door de school gelopen, want we zijn te vroeg omdat Tim om voor achten al present moet zijn. We zoeken de vleugel op waar de KG-groepen zijn gevestigd. Omdat Eva in December jarig is, moet ze eerst een jaar KG2 doen voordat ze naar year 1 van de basisschool gaat.

Bij de receptie staan meerdere ouders met hun kroost zenuwachtig te wachten. Schoolkeuze en de juiste opleiding zijn erg belangrijk in dit deel van de wereld. Wij dachten altijd dat de lagere school vooral leuk en gezellig moest zijn, maar dat is veel te nederlands. Nadat de formaliteiten zijn afgehandeld gaat een medewerker met Eva apart zitten. ze heeft een stuk of vijf A-viertjes met opdrachten. Na een beetje chit-chat moet Eva laten zijn dat ze een goede pengreep en -beheersing heeft door verschillende stippellijnen na tekenen. Vervolgens moet ze tellen, de juiste kleuren kunnen aanduiden en getekende objecten met het juiste woord verbinden. Tenslotte hoor ik haar "C-c-cat en H-h-house" en nog een paar woorden opzeggen en dan is de assessment na een half uurtje voorbij.

Over een wek of twee verwachten we de uitslag. Eva had het goed gedaan, maar kende het alfabet nog niet helemaal perfect aldus de medewerker. Enfin, met een beetje geluk is ze met de hakken over de sloot over en kunnen we haar een heus schooluniform laten aanmeten. Tja, zo zie je maar; hadden we toch meteen na de geboorte moeten beginnen met oefenen!