Spaans en van Kesteren kunnen het niet laten

Afscheidsbrief

2012-02-17T13:50:00.000+04:00

Lieve Rietje,

Vorige week vertelde je nog van je wandelingetjes door de wijk; via de tuin naar rechts de Soendastrat in en bij de Albert Heijn weer rechtsaf om via de Laan Copes de voordeur weer in te wandelen. Met je inmiddels onafscheidelijke turbo-rollator. “Ik moet wel blijven oefenen”, zei je nog “om weer een beetje op krachten te komen”. Na een korte periode flink ziek te zijn geweest in het begin van het jaar was je weer aan het opkrabbelen en ging het weer een flink stuk beter. Je vertelde van de nieuwe lepel-plantjes en de nieuwe matras die jullie hadden gekocht. Ook was je met Hans naar je favoriete Hoek van Holland geweest. Het was koud maar lekker zonnig en helder weer en de Stena Line vertrok op tijd zoals altijd. Jullie hadden kibbeling gekocht bij Simonis aan de haven.

En nu staan we hier en ben je er niet meer. Het zat eraan te komen, maar kwam zoals altijd toch nog plotseling. Uitendelijk heeft toch de kanker van je gewonnen.

Met je verjaardag was ik nog in Nederland en hebben we een paar fijne dagen doorgebracht. Je werd zesenzeventig jaar. Dat hadden we vorig jaar niet gedacht, dat je nog je zesenzeventigste verjaardag zou vieren. Het was een roerige zomer in 2011 met veel onzekerheid en zorgen, maar na een ingrijpende hersenoperatie kwam je langzaamaan weer op de been. Je was erg gemotiveerd om weer op te krabbelen en vooral om weer op eigen benen te staan. Als er een devies is dat geldt voor onze rare familie dan is het wel “zelf doen”. We willen niemand nodig hebben of om hulp vragen. En daar is in principe niks mis mee, maar dat is misschien niet altijd door iedereen begrepen. Wat je in je kop had, had je niet in je je-weet-wel, zei je zelf ook altijd.

Als ik terugkijk op je leven dan is er toch veel om tevreden over te zijn. Je zei ook altijd; “Alles waar te voor staat is niet goed, behalve tevreden.” Je had een lieve echtgenoot die dol was op zijn gezin, twee zoons die ieder op hun eigen manier min of meer goed bezig zijn, en drie kleinkinderen. We hebben als familie leuke vakanties meegemaakt; eerst naar de camping in Wolphaartsdijk in Zeeland en later grotere reizen naar het buitenland, naar onder andere Frankrijk en Engeland. Uiteindelijk ging je zelfs naar Canada om daar met een camper rond te reizen.

Toen ik de egoistische beslissing nam om met mijn gezin naar het buitenland te verhuizen vond je dat in eerste instantie niet leuk. Maar uitendelijk wist je dat toch weer om te zetten in iets positiefs en verdiepte je je in dat gekke emiraatje met de hoogste toren ter wereld en een heel andergeloof en een totaal andere cultuur. Je keek naar documentaries op Discovery Channel en vertelde enthousiast over wat je had gezien. Je hoefde er niet zelf naar toe, het reizen deed je voortaan vanuit je luie stoel. En je wilde vooral altijd alles weten over de kinderen, hoe het met hen op school ging en wat ze buiten school deden met vriendjes en vriendinnetjes. Ook was je geinteresseerd hoe het met alle hondjes in en rond het huis was gesteld. Alle opgestuurde foto’s werden steevast uitgeprint en stonden in wisselende samenstelling op het dressoir tentoongesteld. Je las de weblog eerst zelf nog op de computer, maar later werden de nieuwe schrijfsels door Hans uitgeprint en op papier overhandigd. Dat internet was niet je ding, je was meer te porren voor de puzzle in de Haagsche Courant of welk ander krantje dan ook.

Al met al leidde je een tevreden leven. Zonder op zoek te zijn naar grote meeslepende gebeurtenissen, behoorde je tot die naoorlogse generatie die hard heeft meegewerkt om het pad te effenen voor de volgende en hen een beter leven te bieden. Dat was wel zo’n terugkerend element in de gespreksonderwerpen; de oorlog die jullie hadden meegemaakt. Zelfs anno 2012 was die niet vergeten. Door die oorlog, waarin jullie bloembollen of niks hadden gegeten, moesten wij altijd ons bord leeg-eten en mocht er niks worden weggegooid. Want in de oorlog hadden jullie niks en weggooien was zonde. We maakten er wel eens grapjes over, maar het heeft ook uiteindelijk ons gevormd en het zijn de normen en waarden die wij weer aan onze kinderen doorgeven. Of althans proberen…

Geluk zit uiteindelijk in de kleine dingen in het leven; een goed boek, een onverwacht kaartje of een kopje cappuccino op een terrasje in de zon. En als je terugkijkt waren er veel van die kleine momenten van geluk. Tot op het laatst aan toe.

Als er iets is dat anders had mogen lopen, dan is het wel dat je samen met pa nog wat meer tijd had willen hebben om van zijn VUT te genieten. Maar ja, “liever koekjes worden niet gebakken”. Het leven gaat zijn gang en je hebt maar de controle over een beperkt aantal dingen. Na het overlijden van pa moest je weer een beetje opnieuw beginnen. Je was alleen een alleenstaande geworden in een wereld van echtparen. Gelukkig waren er familie en nieuwe en oude vrienden en vooral Hans die je hebben gesteund. En zo heb je beetje bij beetje het gewone leven weer omarmd en stukjes tevredenhied gevonden.

Als familie waren we nooit erg fysiek ingesteld; elkaar omhelzen of zoenen, ook dat zit niet zo in de genen. Hoewel we wel heel erg met elkaar begaan en close zijn, maar dat werd nooit zo duidelijk uitgesproken. We hielden van elkaar en dat wisten we. Het zal misschien voortkomen uit onze gereformeerde roots? Al met al kijk ik terug op een gelukkige jeugd in een warm nest waar ik ben vrijgelaten en gestimuleerd om te doen wat ik wilde. Iets wat voor jouw generatie niet was weggelegd, maar wat jullie ons hebben gegeven en gegund. En ik kijk daar met veel dankbaarheid op terug.

‘s Avonds als ik voor het slapengaan aan Eva een boekje heb voorgelezen en als dan het licht uit gaat, zeg ik altijd: “good night sweety-pie”. En vervolgens: “I love you”. Eva zegt dan altijd: “I love you too”. Ik weet zeker dat jij, Rietje, als ik net als tegen Eva, nu aan jou zou zeggen: “I love you”, dat jij terug zou zeggen “I love you too”. Rust zacht Rietje en doe de groeten aan pa daarboven.

Politieke prietpraat

2012-01-28T14:16:00.000+04:00

Gisteravond zagen we het wekelijkse gesprek met de minister-president. Dit keer niet met Mark Rutte, want die zit in Davos op het Wereld Economisch Forum, maar met de vice-premier Maxime Verhagen. Er werd verwezen naar een Twitter van Geert Wilders die zijn blijdschap de wereld in had geslingerd over het aangenomen wetsvoortstel dat gezichtsbedekkende kleding verbiedt. Verhagen werd gevraagd om een reactie. Hij gaf aan "blij te zijn en verheugd" met de belangrijke aangenomen wet, omdat "gezien het open karakter van de nederlandse samenleving communicatie uiterst belangrijk is". En, met een nikaab of burka "kun je niet communiceren", dus was de wet noodzakelijk en welkom. Ik weet niet of Maxime Verhagen wel eens een burka of nikaab gezien heeft? Maar over het algemeen wordt die los hangend voor het gelaat gedragen en niet in de mond gepropt. De draagster kan wel degelijk worden gehoord als zij haar mond open doet en spreekt. Dus dat hele argument van Maxime slaat nergens op.
Maar de wet zou zeker voordelen hebben, gelet op het "open karakter van de nederlandse samenleving", dat was de tweede keer dat hij dezelfde zin uitsprak. En de zin zou nog minstens twee keer voorkomen in zijn antwoord op aanvullende vragen. Ook zou het verbod "mensen met slechte bedoelingen" ervan weerhouden het open karakter van de nederlandse samenleving (drie keer), kwaad aandoen of pogingen daartoe ondernemen. Of zoiets. Meer had hij niet te melden. Volgens mij zou er een wet moeten worden aangenomen die politici verbied om de grootst mogelijke flauwekul uit te spreken of te twitteren.

Hadden we vorige week al de commotie omtrent koningin Beatrix en haar hoofddoek tijdens een bezoek aan de moskee van Abu Dhabi. 't is wel te hopen dat ze die hoofddoek heeft afgedaan voordat ze terug in Nederland uit het vliegtuig stapte. Zou nog wat kunnen worden; "Koningin beboet met 360 euro wegens dragen van sluier in het openbaar". Wat een geneuzel. Er zijn in heel Nederland waarschijnlijk een paar duizend vrouwen die een nikaab wensten te dragen. De relatie tussen die sluier en wat dat voor schadelijke gevolgen zou kunnen hebben, ontgaat mij nog altijd. Maar goed, die paar duizend vrouwen moeten dus voortaan hun nikaab thuislaten.

Maar ik denk dat uiteindelijk de nieuwe wet mogelijk meer consequenties gaat hebben in heel Zuid Nederlands als na de elfde van de elfde Maxime en zijn ruimdenkende kameraden tijdens de carnaval zich verkleden en een clowns-masker of oude-mannen/vrouwen masker opzetten. En wat te denken van evenementen waarbij een levensechte Dora, Mickey Mouse of Teletubbie aanwezig zijn? Dat gaat nog een hoop boetes opleveren in het voordeel van de nederlandse staat! En zo iemand als Bassie, mag dat wel? Je gezicht maskeren met schmink? Ik geloof toch echt dat we het dieptepunt in de politiek hiermee wel zo'n beetje bereikt hebben, veel erger kan het toch niet worden...?

Weekend

2012-01-28T13:26:00.001+04:00

Het is vrijdagochtend, een uur of negen en ik sta onder de douche. Dit is het mooiste moment van de dag. Het warme douchewater stroomt over je hoofd en, anders dan op doordeweekse dagen, hoef je nu eens niet in vijf minuten klaar te zijn omdat anders het schema in de war loopt. Effe lekker doordouchen en mijmeren over het weekend dat nog helemaal maagdelijk voor je ligt. Vandaag klopt mijn hoofd nog op de muziek van het verjaardagsfeestje van gisteravond. Isabelle was jarig, de vrouw van Peter. Meestal gaan we met een stuk of vijf, zes echtparen eens in de zes weken samen lunchen of dineren en dat levert altijd veel chaos en rumoer op. En ook meestal hoofdpijn de dag erna. Het is vandaag niet anders.

Het was gisteren erg gezellig en dit keer bij I&P thuis. Met een Mexicaans buffet in de tuin en een heuse buitenbar met personeel. Tja, Dubai. Disco en licht-effecten eveneens aanwezig en daarnaast een mannetje of dertig vrienden en bekenden afkomstig uit verschillende windrichtingen. Natuurlijk Australisch bier, want onze Aussie vrienden zijn wel een beetje kieskeurig, maar er was ook Heineken waarvan ik altijd beweer dat wij dat brouwen en verkopen maar zelf liever niet drinken. Isabelle werd veertig jaar, een memorabele leeftijd. Gelukkig heb ik nog een paar jaar te gaan, ahum.

Van de week hoorde ik op de radio dat er voor het eerst meer dan twee miljoen mensen in Dubai wonen. Ook volgens het economische katern in de krant gaan we weer de goede kant op. Bedrijven nemen weer mensen aan, er wordt weer volop gebouwd en het verkeer is doordeweeks weer net zo druk als een paar jaar geleden. Gisteren, toen we een taxi hadden besteld om naar het feestje te gaan (zero-tolerance, u weet nog wel), bleek eveneens dat het weer druk is; een beschikbare taxi op donderdagavond is net zo gemakkelijk te vinden als een paar oorwarmers. Not. Na een minuut of twintig te hebben gewacht zijn we maar midden op straat gaan staan om er zo een aan te kunnen houden. Nou ja, niet letterlijk midden op straat, dat zou niet aan te raden zijn. Uiteindelijk na nog een minuut of tien wachten hadden we geluk.

Ook onze Australische vriend Peter (tja, er heten er drie zo) was er. Sinds zes maanden woont hij nog alleen in Dubai. Zijn vrouw en kinderen zijn terug verhuisd naar Tasmanie, nadat de oudste dochter in een wat problematische fase was terechtgekomen. En aangezien Peter haar sponsor is en hij verschillende keren zijn paspoort bij de politie moest inleveren in ruil voor zijn dochter, werd een moeilijke knoop doorgehakt. De familie ging terug totdat dochterlief achttien jaar is en voor zichzelf kan zorgen,inshallah. Dan komen ze wellicht terug. Of niet. Peter beweert, na een paar biertjes, dat hij zelf in ieder geval niet van plan is om terug naar Aussie te gaan. Van z'n leven niet. Hij heeft het veel te veel naar zijn zin in Dubai. Is bezig met motorrijles en wil dan de bekende midlife-bike aanschaffen; een BMW. Helaas is 'ie al drie keer gezakt, maar dat is hier heel normaal en zegt niks over je rijvaardigheid, maar alles over de instructeur. Gewoon doorzetten en dan lukt het wel.

Op enig moment later op de avond moet Peter in een taxi worden gehesen terug naar zijn appartement. "Rij maar naar Tecom", luidt de instructie aan de chauffeur, want niemand weet precies waar hij woont en Peter is op dit moment licht onsamehangend. We gaan ervan uit dat 'ie, eenmaal in de buurt, wel weer een helder moment krijgt dat genoeg is om stop te zeggen. De taxichauffeur is wel wat gewend en vindt het prima. Wat later in de vroege uurtje nemen ook wij een taxi terug naar huis. Nuhoeven we gelukkig niet zo lang te wachten, da's dan weer een voordeel van diep in de nacht reizen.

Terug onder de douche bedenk ik dat we het vandaag rustig aan gaan doen, heel rustig. Ik was al om half zeven wakker en op de been toen logeerhond Diego vond dat het tijd was om op te staan. Koffie gezet, crackers gesmeerd voor alle huisgenoten onder de veertien en poep geschept. Dat was wel weer genoeg inspanning gelet op de muziek die nog altijd doordreunt in mijn hoofd. Een lekker rustig weekend, daar hoop ik op...

Van de straat

2012-01-22T00:15:00.000+04:00

Onlangs kwam het baasje van vaste klant Maddy, de Labradoodel, haar ophalen. Al grappend zei Mark: "ik heb hier nog een hond van jullie" en wees op de Husky die een paar meter verderop stond te kijken. De husky droeg een halsband en riem, maar er zat geen baasje aan vast. Een beknopt buurtonderzoek leverde verder ook niks op en de husky wilde eigenlijk wel bij ons naar binnen. Zo gezegd zo gedaan, we zouden het baasje later wel traceren.
Het is een mannetje van ongeveer een jaar oud. Bijzonder energiek en buitengewoon ongeschikt voor dit klimaat, gelet op de enorme dikke vacht en vorstbestendigheid. Tja, vorst en Dubai gaan niet zo goed samen. Hoewel? Het is nu 's nachts slechts 10-12 graden en overdag staat het kwik gemiddeld op 22-23 graden en wij vinden dat, daar kom ik eerlijk voor uit, best fris. Op 1 Januari hebben we deelgenomen aan de door de Nederlandse Vereniging georganiseerde Nieuwjaarsduik. Het was prachtig zonnig en helder weer en om precies 12 uur in de ochtend renden zo'n tweehonderd Nederlanders met Unox-muts op het zilte nat in bij de Jebel Ali Beach Club. De meesten renden er even fluks weer uit...zeewater van "slechts" 19 graden is ons toch een beetje te min geworden. Of te veel, 't is maar hoe je het bekijkt. Watjes! Een paar foto'svan het evenement zijn ter vinden op de website van de vereniging: http://www.nldubai.nl/home/1

Maar goed, die husky vond het wel gezellig bij ons; veel speelkameraadjes, lekker eten en een dagelijks uitje naar de woestijn. Maar ja, we hebben al genoeg honden en kunnen niet alle zwerfhonden in Dubai ook nog onderdak bieden. dus de speurtocht naar de originele eigenaar werd voortgezet. Zonder succes overigens en de meeste mensen in onze omgeving meenden dat de hond gewoon bij ons is gedumpt. Waarschijnlijk is bekend dat we meerdere honden hebben, trouwens dat kun je regelmatig horen, en dacht 't baasje dat we er wel blij mee zouden zijn. Husky bleek niet gechipt, dus dat gaf ook geen verdere aanwijzing.

Huskymans was echter behoorlijk onstuimig, energiek en buitengewoon dominant en na een paar bijna bijt-incidenten tegen mens en dier werd het duidelijk dat Snowball of Snowflake of Blue-eyes hier zeker niet permanent kon blijven. We zagen onze huis-chihuahua al in een eenhaps-beweging verslonden worden. Hoe leg je dat het baasje uit? Dus nam echtgenote J. contact op met de plaatselijke kennel K9 om te zien of die raad wisten. Al een aantal keren hebben wij honden van K9 als pleeghond in huis gehad, die later een nieuw gezin hebben gevonden. En gelukkig hadden ze ditmaal meteen een oplossing. Er was een geinteresseerd baasje die specifiek naar een husky op zoek was en die de goedkeuring van K9 kon wegdragen. Zo is husky na een paar weken bij ons te hebben verbleven, via K9 naar zijn nieuwe baasje verhuisd. Van de straat, via onze mini-prive-dierentuin, naar een nieuw warm nest; wat wil je nog meer?

Tom Cruise

2012-01-19T21:31:00.001+04:00

Dit stukje stond al een tijdje klaar voor publicatie, maar wegens feestdagen en vakantie kwam het er even niet van. Een nieuw jaar met nieuwe kansen en weer nieuwe inhoud op deblog. ga zo door!

Inmiddels al weer een paar weken geleden was Tom Cruise in Dubai ter ere van de premiere van de nieuwe film Mission Impossible die deels in Dubai is opgenomem. Tom beklom voor de film de Burj Khalifa. Da's op zich niet bijzonder, want dagelijks bezoeken duizenden mensen 's werelds hoogste toren via de uiteraard snelste liften die er beschikbaar zijn. Maar Tom deed het net even anders, want hij werd gefilmd terwijl hij langs de buitenkant van de Burj bungelde slechts verbonden met de aarde door een enkele lijn en de zwaartekracht. Hij staat erom bekend dat hij het liefst zelf zijn stunts uitvoert, althans dat is wat ik erover in de krant las. Al met al lijkt het me best een beetje aan de spannende kant om op vijfhonderd meter of meer boven de grond een sprintje dwars over de toren te trekken van zeg maar de zeekant richting de Dubai Mall aan de andere kant.

Enfin, Tom was dus wederom in Dubai, maar nu dus voor de wereldpremiere van de film en dat ging natuurlijk gepaard met de nodige aandacht van de media uit de hele wereld. Rode lopers, interviews, recepties en vuurwerk waren uit kast getrokken om het evenement publicitair te ondersteunen. En als er wat gebeurt, dan is de school van Jasper erbij. En ook als ze maar een paar plaatsen hebben, dan is Jasper van de partij. Hoe 'ie het doet weten we niet, maar hij hoort altijd bij de uitverkorenen. Deze keer zijn er vier kinderen en twee begeleiders uitgenodigd om het evenement bij te wonen.

Volgens het programma moeten ze om een uur of zes in de avond bij de Madinat Jumeirah zijn. De uitnodiging betreft een onthaal met de hoofdrolspelers en plaatsen in de bioscoop voor de premiere. De uitnodiging vermeldt verder "black tie" als dresscode en oh jee, waar halen we dat nou zo snel vandaan? Gelukkig zijn de feestdagen bijna daar en in warenhuis Lulu, van Indiase origine, zijn ook kleine kostuumpjes te koop voor bruiloften en partijen. Indiers houden van kledij die passend is bij de gelegenheid en het woord "overdressed" staat niet in hun woordenboek. En wat de portemonnee betreft zouden Indiers bijna Nederlanders kunnen zijn, ze houden ook van kleine prijsjes. Aldus zijn een jasje en broek snel aangeschaft. Helaas zijn er geen passende witte overhemdjes, maar daarop biedt de kleermaker aan de overkant soelaas; voor twintig Euro maakt hij binnen vierentwintig uur een passend smokinghemd. Zo, da's geregeld. Al met al zijn wij bijna meer opgewonden dan Jasper die eigenlijk niet zo goed weet wie die Tom Cruise nou precies is...maar hij heeft er zeker zin in!

Gedurende de avond vragen we ons af hoe het zou zijn; vind 'ie het wel leuk, wordt het niet te laat? Als ophaaltijd is circa 10 uur afgesproken en dus sta ik braaf rond die tijd voor de school te wachten. In tegenstelling tot Jasper in korte broek, t-shirt en op flipflops. Het is maar 10 minuten rijden, maar ja je wil toch op tijd zijn om te horen hoe het is geweest. Een kwartier...niks. Nog een kwartier...nog niks. Tja, zal ik wachten of zal ik gaan; je zal net zien als je wegrijdt, komen ze er aan. Nog maar een sigaretje, dan komen ze vast. Als er om 11 uur nog niemand in zich is, toog ik maar weer huiswaarts. Ik ben immers zo weer terug. Een kop koffie later gaat de telefoon; ze zijn onderweg en ik dus ook weer.

Vol enthousiasme laat Jasper meteen de handtekenig van de hoofdrolspelers zien. Het is Tom voor en Tom na, alsof ze elkaar al jaren kennen. Nog dagenlang loopt hij met de handtekeningen te pronken en laat ze zien aan iedereen die voorbijkomt. Zelfs Tim is trots op zijn grote broer die immers Tom Cruise tot zijn vriendenkring mag rekenen en schept er over op bij zijn vrienden. Nou, geweldig toch, wat een actieve school kan betekenen voor een bijzonder doelgroep? Als Tom binnenkort bij ons op de koffie komt, dan houden we u op de hoogte.

Een loopje nemen

2011-12-03T17:01:00.000+04:00

Zoals bekend nemen we de honden dagelijks voor een loopje, liefst in de desert, om de broodnodige energie te verbranden. Helaas nemen de dames Bella en Safa regelmatig een loopje met ons, door halverwege de benen te nemen en weer terug te komen wanneer het hen behaagt. En eerst was dat na tien minuten tot een kwartier, maar het duurt steeds vaak steeds langer. Waar ze naartoe gaan mag Joost weten. Het is een groot gebied met volop jachtmogelijkheden; konijnen en oryxen, een soort gazelle. Regelmatig heb ik ze in de verte achter een prooi zien rennen en natuurlijk hoop je dat het hen beweging oplevert en verder niet. Maar ja, het is de natuur met jachtinstinct versus overlevingsdrang. Nu het winter is komen daar de vele picknickers bij die bijna allemaal alles naast zich neer laten vallen en dus een culinair festijn achterlaten. Waarom zou je nog een (redelijk gezonde) kamelenkeutel verorberen als er een paar meter verderop een halve gegrilde kip ligt te wachten?

Het was al een paar keer voorgekomen dat het wachten op de dames langer dan een uur duurde en vorige week was het zelfs meer dan twee uut. Hoezeer we ook van de woestijn houden, we hebben nog meer te doen.

Afgelopen donderdag, we waren vrij in verband met Islamitisch Nieuwjaar, duurde het langer dan mijn geduld te bieden had. Echtgenote J. en de kinderen kwamen uiteindelijk om een uur of half twaalf om zo van de verloren ochtend (sinds acht uur ter plekke) nog een soort brunch op locatie te maken met koffie, wat broodjes en een glaasje jus. Zo is het wachten nog even te veraangenamen. Maar uiteindelijk ga ik met de kinderen en de andere drie honden om een uur of half twee naar huis om even de zinnen te verzetten. Van Safa en Bella is op dat moment nog geen spoor te bekennen. In het gebied lopen een paar semi-verharde weggetjes en de tactiek is meestal om al claxonerend van het oorspronkelijke vertrekpunt een rondje te rijden met regelmatige stops. Mochten ze verdwaald zijn, of gewoon lekker uitrusten in de schaduw en ze horen de auto, dan hopen we dat ze reageren en te voorschijn komen. Ze weten verdomd goed de weg, dus dat verdwaald zijn lijkt me niet zo reeel, maar ja je moet wat om je zorgen te onderdrukken. Tot nu toe zijn ze altijd teruggekomen, al is dat op zich nog geen garantie.

Om een uur of vier keer ik terug om J. op te zoeken en te kijken of we nog wat kunnen ondernemen. Er is geen nieuws en dankzij de nationale feestdag is het een drukte van belang; BBQ's, quads, families met kinderen die de duinen afrollen en een heuse parasailer die echter niet goed van de grond komt met z'n parachute. Maar geen Safa en ook geen Bella. We spreken af dat ik pleeghond Ozzie ga halen; misschien kan hij speurwerk verrichten en op mijn lijstje staan ook een vest en een slaapzak, want J. weigert de plaats van vermissing te verlaten en is van plan te overnachten als het zover mocht komen. Als ik de auto stap gebeurt er verdomd weinig als ik wil starten; oh ja, dat kan er ook nog wel bij...accu naar de filistijnen! Grredverdrie!

Enfin, met andere auto startkabels opgehaald, alsook Ozzie, een broodje en een reep chocola. In de spannende jeugdboekenreeks "Bob Evers" namen ze ook altijd voldoende chocoloa mee als het spannend werd, dus dat kan geen kwaad lijkt me. Ozzie blijkt niet echt een speurneus, hij blijft liever in de auto dan in het donker op zoek te gaan naar zijn maatjes. Maar goed, hij is er in ieder geval nog om J. een wat veiliger gevoel te geven. Hoewel nationals met feestdagen niet drinken, gedragen ze zich behoorlijk opgewonden en mallotig vandaag. Misschien teveel dadelsiroop en een teveel aan natuurlijke suikers?

Eenmaal thuis kijk ik naar De Wereld Draait Door op BVN als de telefoon gaat. Het is tien uur 's avonds en Safa heef zich gemeld. Stond opeens naast de auto. Zonder halsband en met haar haar een beetje in de war, maar verder in goede conditie en zonder verwondingen en overmatige dorst. Waar het idiote beest nou heeft uitghangen blijft een raadsel, konden ze nou maar communiceren. Het is middernacht als J. huiswaarts keert. Verder is er niet zo veel meer dat je kunt doen. Morgen is er weer een dag.

De volgende ochtend, vijfentwintig uur nadat we oorspronkelijk gingen wandelen, wordt het sein brandmeester gegeven. J. is weer teruggegaan naar de wandelplek, met Safa en de andere honden. Op enig moment keek Safa een paar keer indringend naar J. om zich vervolgens om te draaien en een bepaalde richting uit te lopen. Nadat dit ritueel zich een paar keer herhaalde liep J. maar achter Safa aan; iedere richting kon tenslotte goed of fout zijn. Zou dat toch een soort communiceren zijn? Twee zandduinen verder komt Bella aanwandelen. "Hee hallo, jullie ook hier?", lijkt ze te zeggen. Grapjas! Maar goed, ook Bella draagt geen halsband meer. Misschien heeft iemand ze geprobeerd mee te nemen en zijn ze ontsnapt? Of misschien hebben ze ergen vast gezeten of waren ze toch verdwaald? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Maar wat wel vaststaat is dat we blij zijn dat ze terug zijn. Stomme honden. Oh ja, voorlopig geen loslopen meer in de woestijn. En die nieuwe accu kostte me 450 dirham. Zeventig euro voor de accu en twintig voor het bezorgen en monteren. Nou, deze feestdag hebben we ons wederom niet verveeld en verder weinig nuttigs gedaan helaas, anders dan een beetje voor een loopje te zijn genomen...

Multicultureel

2011-11-26T22:10:00.001+04:00

Vorige week was ik uitgenodigd om een pilot training bij te wonen over cross-cultural awareness. Eh, zeg maar, hoe heet dat ook alweer...o ja, multi-cultureel bewustzijn. Terwijl ik dit typ, kijk ik met een schuin oog naar de herhaling van aflevering 17 van de Amerikaanse X-factor met Simon Cowell en valt me ineens op dat hij de motoriek heeft van de mannetjes uit de oude afleveringen van de Thunderbirds, maar dat even terzijde.
De bedoeling van de cursus is door meer wederzijds begrip tussen nationals en expats we beter samen kunnen werken en veel voorkomende misverstanden kunnen voorkomen. Een beetje het vroegere integratiedebat in Nederland. Wat is daar ook alweer van terecht gekomen? Het verschil hier en nu is dat de huidige expats de "turkse schoonmakers" uit de jaren zeventig en tachtig in Nederland zijn, zij het hoger opgeleid en beter betaald. En dat maakt dat het belang iets groter is om er wat van te maken, want alle MBA's en buitenlande stages ten spijt; er zijn (nog) niet genoeg gekwalificeerde Emirati's om het land zelfstandig op te bouwen zonder hulp van expats. Uiteindelijk zijn we gewoon een wegwerpartikel, maar zolang het nog niet op eigen kracht kan zijn we welkom en onmisbaar.

Nog niet zo lang geleden waren alle Emirati's parelduikers / handelaren, boeren of bedoeinen. Meer smaken waren er niet. Aan de achternamen kun je vandaag de dag nog veelal afleiden wat hun afkomst is. De parelhandel was destijds het belangrijkste exportprodukt en er waren zo'n zeventigduizend mensen werkzaam in de sector. Die parelhandel stortte in de jaren dertig van de vorige eeuw in elkaar omdat er gekweekte parels in Japan waren uitgevonden en de toemmalige bewoners leden daar stevig onder. Kort daarop werd er voor het eerst olie gevonden in de regio en de rest van de geschiedenis is bekend. De olie bracht welvaart en de Emirati's werd geleerd dat ze niet langer zelf hoefden te werken, maar personeel in dienst moesten nemen en staf in de huishouding. Sheikh Zayed werd uitgeroepen tot held van de natie hoewel als je de geschiedenis goed bestudeerd zijn daden niet allemaal het daglicht kunnen verdragen. De stammenstrijd verliep niet zonder bloedvergieten en om aan de macht te blijven moest je soms doortastend optreden zonder al te zachtzinnig te zijn. Dit jaar op 2 December bestaan de Verenigde Arabische Emiraten veertig jaar, wat groots gevierd gaat worden.

Dr Adulhamied, de trainer, is een Emirati van naar schatting midden tot eind vijftig. Hij heeft jarenlang in het bedrijfsleven en in de universitaire wereld gewerkt om tot de ontdekking te komen dat hij niet langer de interne politiek wilde bedrijven, maar een bijdrage wilde leveren aan het verbeteren van de integratie. Hij heeft een prachtige presentatie met slides, foto's en bijpassende muziek, maar springt continue van de hak op de tak in zijn verhaal. Eerlijk gezegd moet ik de eerste national nog tegen komen die de zaken gestructureerd aanpakt, want de relatie en het hier en nu zijn belangrijker dan consistent en doelgericht werken. Het woord proces komt volgens mij in het Arabisch niet voor, haha. Maar goed, Dr. Abdulhamied weet met zijn anecdotes en voorbeelden uit de praktijk zijn gehoor te boeien en dat levert een interessante dag op. Aangezien de overheid wil dat het aantal nationals in onze organisatie fors groeit hebben is er nog wel wat werk aan de winkel.

Vandaag kwam er een medewerker van Gemeentewerken bij ons aan deur. Toen echtgenote J. opendeed leek hij wat beduusd. Het doel van zijn bezoek was om te vragen of we ons huis in het kader van National Day wilden versieren. Tja, en toen er een expat opendeed wist hij even niet meer of het opportuun was om de vraag te stellen. Wij hebben nu dus, evenals de overburen, een vlag van de VAE aan de gevel hangen. Een flinke lap stof van zo'n zes bij drie meter, hangend vanaf de dakrand. Multicultureel, ik hou er wel van.

Bubbels

2011-11-20T23:35:00.000+04:00

Brunchen op vrijdag is zo'n beetje de nationale sport in Dubai. Alle hotels proberen hun brunch in de top-tien te krijgen met de hipste promoties, bijzonderste gerechten en "all you can eat" aanbiedingen. De hele week hoor je op de radio spotjes van hotel hier en restaurant daar en probeert iedereen elkaar te overtreffen om vooral zoveel mogelijk gasten te trekken. De brunch begint zo rond een uur of half een 's middags en loopt tot een uur of drie a vier. Het is meestal in buffet-vorm en komt altijd in een met- of zonder alcohol variant, wat natuurlijk de prijs beinvloed. Eerlijk gezegd zijn wij niet zo van die brunchers, maar we zijn uitgenodigd om de 50-ste verjaardag van David te vieren en dus maken we hiervoor graag een uitzondering.
De verjaardag vindt plaats in Bubbalicious in het Westin Hotel. We arriveren zowaarop tijd en geven de auto af aan de portier. Een taxi was welzo handig geweest,maar ik dacht dat echtgenote J.een taxi had besteld en vice versa, dus kwam er geen. Op de trap die afdaalt naar de begane grond staat een rij voor het restaurant. Gadver, in de rij staan en als dank krijg je ook nog een oranje armbandje omgegespt. Als ik ergens een hekel aan heb...alsof je in een all inclusive hotel in Gambia bent beland. Maar goed, even tot tien tellen en gewoon doorgaan. We zijn hier voor de gezelligheid. Bubbalicious kent drie restaurants die naast elkaar zijn gelegen. Een aziatisch deel, een steakhouse en een visrestaurant. Bubbalicious is verder bekend doordat het tijdens de brunch champagne serveert, doorlopend.

Het brunch concept bestaat meestal uit een buffet met daarnaast een keuze uit a la carte gerechten die in verschillende open keukens ter plekke worden bereid. Na een rondje kletsen en een eerste glaasje bubbels gaan we op zoekl naar het voorgerecht. Letterlijk op zoek, want de keuze is zo uitgebreid dat je alleen al met een rondje snuffelen een minuut of tien in de weer bent. Er staat een rij voor het kreeften-station,die zijn kennelijk populair. Persoonlijk ben ik geen groot kreeftenfan. Zo'n gedoe en met die scharen en poten weet ik nooit raad, geef mij maar gewoon een lekkere eenhapsgarnaal. Smaakt net zo lekker en is minder gehannes. Alhoewel, als ze niet gepeld zijn dan is het ook tobben. Enfin, ik zoek en vind de oesters, dat lijkt me wel een smakelijke combinatie met de sushi die ik al eerder had gespot. De oesters zijn niet verkeerd, maar het zijn duidelijk geen Zeeuwse want beduidend kleiner. Glaasje champagne erbij, proost. De obers schenken je glas steeds weerbij, dus heb je eigenlijk geen idee of het je derde of inmiddels zesde glas is. "Broeva, haro!", zou Obelix zeggen.

Het eten smaakt goed, de keuze is overdadig en het geheel wordt gelardeerd met een live band die verzoeknummers spelen en beschikken over een groot assortiment. Het kaasbuffet alleen is ongeveer acht strekkende meter met veel verschillende soorten en geuren. De steaks van de Jack Daniels BBQ zijn niet versmaden en bij de Aziaat kun je een heus kartonnen meeneemdoosje met spicy noodles bestellen om aan tafel met chopsticks te nuttigen. Het is behoorlijk druk...zeg een paar honderd man tegen honder Euro per persoon als ze voor de champagne hebben gekozen, dat loopt aardig op. Het is een gezellige boel, nog maar een glaasje. Grappig is wel dat de term "Going Dutch" staat voor het feit dat ieder zijn gelag betaalt. Een beetje een krenterig begrip dus. Onze gastheren waren respectievelijk Schots en Australisch bij eerdere gelegenheden en dus zijn we er inmiddels aan gewend geraakt, maar hoezo Dutch? Je eigen lunch betalen is algemeen gebruik in de internationale etiquette van deze omgeving.

De lunch gaat langzaam over in een nazit met een kopje koffie en het restaurant loopt langzaam leeg. Ook wij pakken onze biezen; het was gezellig, smakelijk en weer een bijzondereen ervaring. Als er een ding is dat in Dubai volkomen helder is (zelfs als je een slok op hebt), is het dat je met drank op niet achter het stuur kruipt. Indien gepakt zou je onherroepelijk in de gevangenis belanden, je rijbewijs verliezen en een flinke boete krijgen. Dan maar liever toch weer in de rij staan en nu voor een taxi.

Zaterdagochtend

2011-11-12T11:26:00.001+04:00

Het is zaterdagochtend en vandaag heeft echtgenote J. drie groepen training van half acht tot en met half elf. De groepen zitten in principe vol met zeven tot acht honden en hun bezitters, maar het is altijd afwachten wie er al dan niet op komen dagen; het blijft Dubai. De laatste weken lijkt het hier meer op een speeltuin dan een hondenschool met hele families inclusief kinderen en housemaids. De trampoline, schommelbank en zandbak komen erg van pas en zo is er vertier voor de hele familie.

Ik neem even voor zeven uur de benen om onze eigen en pleeghonden even door de desert te jagen zodat ze lekker moe zijn en een deel van de dag voor pampus liggen. Als ik naar buiten stap met rugzak met water en de honden in mijn kielzog valt het op dat het fris aan het worden is en moet ik even terug om een trui op te halen. Ja, zelfs hier kennen we een vorm van seizoenen en als het voor de deur al fris is, dan is het in de desert nog een paar graden koeler. Het is even zoeken, maar dan vind ik toch nog ergens een oude trui die past.

Als ik aankom bij de rotonde die naar het stuk woestijn leidt, geeft de temperatuur meter in de auto veertien graden celsius ann; brrr! Eenmaal in de woestijn is het met dit weer drukker dan ooit; een groepje locals met hun 4-wheel drives heeft kennelijk de nacht in de woestijn doorgebracht en maakt zich op om nog wat benzine te verbranden. Hun tijdelijke kampement is afgezet met een kring van rondgestrooide verpakkingen, flesjes en blikjes die ze niet meer nodig hebben. Met veel motorgeraas gaat een van hen nog een paar takken halen voor op het open vuur. Niet lopend, nee uiteraard met de auto. Het blijft een raar gezicht om iemand in traditionele kandoora (zo'n witte jurk) te zien met daarover een winterjas. Op de een of andere manier past dat niet bij elkaar. Verderop staat een auto geparkeerd; kennelijk liggen de bestuurder en passagiers nog binnen te slapen? Er komt nog een auto met aanhanger aanrijden met daarop een quad-bike.

Ik loop mijn gebruikelijke stuk over de weg en sla dan linksaf de duinen in voor de broodnodige portie cross-country fitness. Het zand dat in mijn schoenen sijpelt is zowaar koud aan mijn voeten. Ik heb in principe een hekel aan zand tussen mijn tenen of in schoenen en slippers, maar hier is er geen ontkomen aan. Het heeft lange tijd gekost voordat ik me eroverheen heb kunnen zetten en nu gewoon doorstap met schoenen vol met zand. Tja, iedereen heeft recht op zijn zwakke plekken... Bella en Safa nemen zoals meestal de benen op zoek naar een sappig konijn en een verse kamelenkeutel. Ondanks herhaald fluiten en roepen is de natuur sterker dan de conditionering, of ben ik gewoon een slechte baas? Enfin, Peppi en pleeghonden Ozzie en Kim blijven in ieder geval wel bij me; 60% van de roedel volgt de baas tenminste.

Op de terugweg en weer op het verharde rechte pad, kom ik de baas van Bo tegen met nog een hond en heur eigenaars Grappig is dat iedereen de naam van elkaars honden altijd kent, maar van de baasjes bijna nooit. We kletsen even over de drukte in de woestijn en vervolgen ieder onze eigen koers.

Als ik bij de auto terugkom, water uitdeel en de radio aanzet om het wachten op de andere twee honden te veraangenamen, zie ik verderop nog een local iets aan een touw boven zijn hoofd rondzwaaien. Dit stelt een prooi voor om zijn valk te lokken. Hij slaakt er aparte kreten bij om de vogel aan te moedigen. Uiteindelijk komt de valk aanzweven en eenmaal gevangen keert het duo terug naar hun auto. Ik zie vandaag niet de meneer met zijn modelvliegtuigje; misschien slaapt 'ie vandaag uit? Uit de geparkeerde auto zijn inmiddels twee figuren gekropen; een BMO en een jonge vent. BMO is een grapje onder expats en staat voor "Black Moving Object". Politiek incorrect, maar wel grappig en soms toepasselijk.

Na een half uur behaagt het de twee dames Bella en Safa om zich weer bij de groep te voegen. Bo, z'n baasje en het andere trio zijn ondertussen reeds vertrokken, maar niet nadat ze me succes hebben gewenst met de "wacht". Maar goed, het viel mee vandaag en dus keren we eveneens huiswaarts. Zaterdagochtend in Dubai; het is negen uur in de ochtend en de trui kan uit. Gelukkig is de winter hier alleen 's ochtends van toepassing! Nog een prettig weekeinde...

Tot tien tellen.

2011-11-08T14:35:00.000+04:00

Klantenzorg is een vak op zich en als klant moet je in dit land, maar ongetwijfeld overal ter wereld, vaak tot tien tellen zoniet meer. Gisteren had ik weer zo'n ervaring met de firma Etisalat, de locale telecom provider. In Januari moesten we als gevolg van onze verhuizing overstappen van Du naar Etisalat. In het service center deed ik een aanvraag voor internet en een vaste telefoonlijn. Vier formulieren en twee loketten verder was het geregeld en een medewerker van de technische dienst kwam daags erna om de aansluiting te bewerkstelligen. Hij constateerde aan de hand van een handvol kabels die ergens achter een paneeltje in de muur te voorschijn kwamen, dat er ook breedband beschikbaar was, maar sloot voorlopig standaard internet aan. Voor breedband moest ik me wederom bij het service center vervoegen om de overstap aan te vragen. De vier mannen die vervolgens kwamen om de boel over te zetten brachten welgeteld een schroevendraaier mee die ze met z'n allen moesten delen, maar op enig moment was de snellere verbinding een feit. Op mijn vraag of ik verder nog iets moest doen, luidde het antwoord negatief; de andere verbinding werd automatisch afgesloten.

Nu tien maanden later ontdekte ik recent dat we nog altijd in het bezit zijn van twee telefoonlijnen, waarvan we er slechts een gebruiken. Ik laat maandelijks automatisch alle rekeningen afschrijving en had het dus nu pas in de gaten. Mijn telefoontje naar 101, het call center, levert slechts op dat ik inderdaad nog een vaste telefoonlijn heb, maar om die af te sluiten moet ik toch echt weer naar het service center helaas. "Kan ik verder nog iets voor u betekenen?". Acht, negen, tien...nee, dankuwel.

Gisteren dus maakte ik van de feestdag Eid al Adha gebruik om het service center te bezoeken. Gelukkig was het open en gelukkig lekker rustig; welke mafkees gaat er immers op z'n vrije dag lekker naar Etisalat? Na bij de balie een nummertje te hebben getrokken vervoeg ik mij bij loket 23, met volgnummer 5004. Nummer 5003 is aan de beurt, kennelijk is het toch al behoorlijk druk geweest vandaag? Anyway. Formulier opzegging ingevuld en ondertekend. De beambte maakt een kopie van mijn Emirates identiteitskaart en vraagt mij vervolgens daar mijn handtekening op te zetten. Ik vraag maar niet eens waarom, whatever. Als ik uitleg dat volgens mij Etisalat mij erop attent had moeten maken dat ik de lijn moest opzeggen als het niet automatisch gebeurde, verwijst hij mij naar de afdeling klachten.

Terug naar de balie voor een nieuw nummertje. Dat wordt 2015 bij balies drie tot en met vijf. Wederom ben ik snel aan de beurt. Voor ik mijn verhaal opnieuw afsteek komt er een dame in traditionele kleding langs met een kopje Arabische koffie. Nou, graag. Na het verhaal te hebben verteld zoekt de man mijn gegevens op. Volgens Etisalat moet ik zowel de aansluitkosten als het abonnement en de gesprekken betalen. Als ik dat wens te bestrijden, moet ik mijn klacht opschrijven en indienen en hij zal het met de baas overleggen, maar die is er pas weer na Eid. Ik doe opnieuw het verhaal, maar nu op een velletje papier. De beambte maakt een kopie, zet er een stempel op en overhandigt mij de kopie van mijn eigen klacht. Ditmaal hoef ik het niet te ondertekenen, zo valt me op. Ik moet nog wel de verbelde (nederlands?) gesprekskosten a 35 dirham en 62 fils betalen; dat kan bij de kassier.

De kassier zit de krant te lezen en oogt vriendelijk, maar op leeftijd. Ik dacht dat Emirati's met zestig jaar met pensioen gingen, zou de recessie ook hier zijn weerslag vinden? Ik leg uit dat ik 35,62 dirham wens te betalen en overhandig de brief met stempel. Vervolgens overhandig ik een briefje van 50 dirham en 75 fils aan muntjes. Dat lijkt me wel zo gemakkelijk voor de beste man. Maar helaas, ik vrees dat het hem alleen maar verwart en hij probeert tot vier keer toe uit te rekenen hoeveel wisselgeld hij terug moet geven. Mijn briefje van 50 is al in een bureaula verdwenen en in zijn hand houdt hij verschillende briefjes die uit de la zijn gekomen. De muntjes schuift hij geirriteerd terzijde, daar heeft hij of geen bakje voor of hij ziet het als een aalmoes. Vervolgens vraagt hij of ik geen gepast geld heb. Ik antwoord dat hij de kassier is, dus dat ik toch mag verwachten dat hij wisselgeld heeft. Daarop geeft hij dat het zijn eerste dag is in deze functie. Ik weet niet welke collega-personeelsfunctionaris dit heeft besloten, maar 's mans competenties lijken me elders to liggen...

Enfin, na een minuut of tien van rekenen en wisselen zijn we eruit en loop ik met 15 dirham wisselgeld het gebouw weer uit. Op een normale werkdag had dit me waarschijnlijk zeker twee uur gekost, nu gelukkig "slechts" een. Of ik er gerust op ben dat alles nu goed is geregeld? Zeker niet, maar ja dan beginnen we gewoon weer met tellen: een, twee drie...

Sport op Zaterdag

2011-11-06T14:16:00.000+04:00

Via een klasgenoot is Jasper uitgenodigd om op Zaterdag te komen voetballen, dus togen we naar de Hayya healthclub in Meadows. De club heeft een grote gymzaal die door gezelschappen gehuurd kan worden voor zaalvoetbal, basketbal, badminton enzovoorts. Op Zaterdag stelt de club de zaal een uur beschikbaar aan voetbal voor special needs kinderen, gratis en voor niks. Via een informeel netwerk van ouders worden kinderen die mee willen doen benaderd en uitgenodigd. In Dubai zijn helaas weinig activiteiten voor gehandicapte kinderen, dus als de gelegenheid zich voordoet grijpen we die met beide handen aan.

Als we aankomen worden we hartelijk welkom geheten door coach James, die het coachen eveneens op vrijwillige basis doet. Als we de zaal betreden is daar een bont gezelschap te vinden; een aantal mongolen en verder diverse kinderen en jong-volwassenen met ontwikkelingsstoornissen zoals Jasper. Het is ook een mengelmoes van nationaliteiten van westers, uit de regio tot Indiaas. Ook zijn er twee meisjes in de groep. Van Jasper's nieuwe school zijn er Connor, Omar, Jonathan en Mohamed.

Coach James kent zijn pappenheimers en doet eerrst een flinke warming-up met rondjes lopen, kniebuigingen en de lokale variant van "hoofd, schouders, knie en teen". Hij heeft aandacht voor iedereen en spoort allen aan tot meedoen. "If you want to reach your toes Omar, you have to bend over further than this...". Als iemand niet meeholt naar de overkant, dan pakt hij ze bij de hand en praat ze naar de overkant.

Jasper is de meest rechter speler in geel hesje...sorry, foto met Blackberry

Dan is het tijd voor het uitreiken van de gekleurde hesjes om een potje voetbal te spelen en wordt iedereen bij een van de twee teams ingedeeld. Jesper, een niet-gehandicapte Deense jongen van een jaar of twaalf, helpt de coach en zorgt ervoor dat iedereen een paar keer aan de bal komt. Er wordt gespeeld zonder keepers en wanneer er een goal valt is het de beurt aan de ouders langs de kant om luid te applaudiseren, te joelen en fluiten. Coach James weet precies wie er wel en nog niet hebben gescoord en zorgt ervoor dat iedereen een of meer goals kan maken. Uiteindelijk heeft iedereen gewonnen en verlaat na een uurtje inspanning tevreden de baan. Jasper heeft ook twee goals weten te scoren en is moe, maar apentrots op zijn nieuwe sport. Coach James is een kanjer die voor zijn vrijwille inspanningen wat mij betreft een Gouden Kalf mag ontvangen, of een Olympische medaille of zo. Mijn stem heeft 'ie.

Reparatie

2011-11-06T10:55:00.000+04:00

Onlangs reed echtgenote J. iets te spontaan achteruit en ramde het mobiele heiligdom van een Italiaan, die achteraf notabene een collega bleek in mijn nieuwe organisatie. Dat auto's emotie zijn bleek maar weer eens overduidelijk aan zijn reactie en de correspondentie die daarop volgde. Ik hoop dat ze de handleidingen voor piloten ook in hun moers taal uitreiken, want als hij engels leest en begrijpt zoals hij spreekt en schrijft dan wil ik er liever niet bij zijn als hij de bestuurder is van een vliegtuig...
Enfin, er brandden ook al een paar weken verschillende lampjes op het dashboard die aangaven dat het tijd was voor een grote beurt, dus op naar de garage om alles in één keer te laten fixen. Via diverse referenties kom ik terecht bij een garage in Rashidiya, Salim Ali Bin Haider. Het terrein lijkt een beetje op een sloperij anno 1980 met auto's in diverse stadia van ontmanteling. Vlak voor de hal ligt een diepe smeerput, waar je gemakkelijk in zou kunnen struikelen. Binnen staan, in contrast met buiten, een Maserati en een Ranger Rover. Ze zien eruit alsof ze in goede staat verkeren, wat de burger moed geeft. De baas is een imposante Indiase moslim van zeker 180 kilo schoon aan de haak. Als hij in onze auto klimt voor een proefritje, moet eerst de bestuurdersstoel helemaal acheteruit en het stuur in z'n hoogste stand om plaats te maken voor zijn kolossale lichaam. Ik vrees het ergste voor de bestuurdersstoel en doe een schietgebedje dat er niet nog meer gerepareerd hoeft te worden na deze actie. Maar hij lijkt te weten waar hij over praat, laat zien wat er schort aan de auto en geeft een duidelijke en betaalbare offerte, dus wagen we het erop. Rizwan zet me nog even af bij de metro zodat ik ook weer thuis kan komen en belooft te bellen zodra de Ford weer klaar is voor gebruik.

Dat telefoontje komt vijf dagen later als ik wederom uit Al Ain onderweg ben naar huis. Deze keer heb ik in het call center ongeveer vijftig dames gefeliciteerd met hun ingelijste certificaat, dat wordt afgegeven als ze hun opleiding hebben afgerond. Halverwege krijg ik de verkeerde certificaten uitgereikt voor de verkeerde dames en vinden er even twee plechtigheden plaats; een waar ik de uitreiking doe en nog een om de verkeerde lijst om te ruilen voor de goede. Met wat grappen en grollen leg ik de ceremonie even stil om in de correcte volgorde te hervatten. Ook bedenk ik dan dat ik de lijsten met rechts moet uitreiken, want die hand is rein. Shit, foutje, gauw corrigeren. Tja, als linkshandige heb je het in het Midden-Oosten extra zwaar.

Rizwan belt dus op de terugweg en omdat morgen Eid al Adha begint, een belangrijke publieke feestdag,wil hij ook graag op tijd naar huis. Tien minuten voor sluitingstijd kom ik ter plaatse om de Ford weer op te halen. De deuk is nog niet gerepareerd, dus de autro moet volgende week nog een keer terug, maar het heeft weinig zin om hem hier vier dagen te laten staan en de huurauto nog langer aan te houden. Alle andere reparaties en een grote beurt zijn goed uitgevoerd en ik krijg desgevraagd zelfs een beetje korting op de rekening. Wat dat betreft sluit de Arabische cultuur naadloos aan met de Nederlandse; we houden niet van onnodig geld uitgeven en vragen staat vrij...

Op het terrein voor de garage lopen twee flinke geiten rond. "Nieuwe huisdieren?", vraag ik beleefd. Maar nee, de geiten zijn bedoeld voor het offerfeest zaterdag tijdens Eid al Adha. Als ik vraag of hij nog op de Hajj gaat naar Saudi Arabia,legt Rizwan uit de de Hajj-gangers allang vertrokken zijn. Ik heb kennelijk wel weer de klok horen luiden, maar de klepel blijft een mysterie. Anyway, ik wens hem Eid Mubarak en vertrek huiswaarts. Als ik even verderop de grote weg opdraai, valt het op de het lampje "tijd voor servicebeurt" weer brandt. Nou ja, volgende week moet de auto toch weer terug dan zien we wel weer verder. Eid roept mensen op om tolerant en verdraagzaam te zijn en met elkaar te delen. Ik vraag me af of dat te vertalen is in het Italiaans...

Werkbezoek

2011-10-07T11:45:00.002+04:00

Gisteren mocht ik er weer naartoe, ons call centre in Al Ain in Abu Dhabi op zo'n anderhalf uur rijden van Dubai. Zeg maar de afstand Den Haag - Almelo. Dat geeft ook een beetje de sfeer weer; Al Ain is ook een beetje een stad in de provincie. Evenals in Almelo is in Al Ain altijd wat te doen; soms staat het stoplicht op rood en soms op groen... Al Ain heeft de naam familie-vriendelijk te zijn, lees; saai. Er is een dierentuin, een paar malls en een berg, de beroemde 900 meter hoge, Jebel Hafeet met een natuurlijke warme bron aan de voet en een hotel op de top. En dan heb je het wel zo'n beetje gehad in Al Ain.

openbare kunst in al ain

alsmaar rechtdoor

De weg er naartoe is meestal rustig en links en rechts van de weg liggen mooie roodgekleurde zandduinen. De enige afslagen zijn lussen die je, via een viaduct, weer rechtsomkeert naar Dubai voeren. Alsof de wegenbouwers willen zeggen; weet je écht zeker dat je naar Al Ain wilt? Ja! Halverwege raak je ook de beluisterbare (is dit correct?) radiozenders kwijt; geen Catboy en Geordiebird en zelfs geen Kenny & Akelia. Via de ether is er nog slechts toegang tot een zender met klassieke muziek en afwisselend vullen de rustgevend klanken van Mahler, Mozart en Vivaldi het interieur. Alsof je op weg bent naar een concert van André Rieu in, jawel, Almelo of zo. Mijn theorie is dat de radio-ontvangst met opzet wordt gescrambled om je in een familie-sfeer te brengen voordat je Al Ain bereikt.

Eenmaal in Al Ain ben ik altijd de weg kwijt. De stad heeft het patroon van zeg maar, een soort spinnenweb. Er is geen rechte weg van A naar B, maar je moet steeds linksaf, rechtdoor, linksaf, rechtdoor enzovoort. De GPS is hier werkelijk onmisbaar. En vandaag rijd ik wat nerveus door Al Ain. Ik heb de sigarettenaansteker opgeblazen en dus laadt de GPS niet op. Ik hoop van harte dat ik het call centre bereik voordat de batterij op is, anders zit ik in de nesten. Onderweg ben ik bij vier benzinestations gestopt op zoek naar een nieuwe zekering, maar leg dat maar eens uit aan de gemiddelde Filippino. "You need what? Engine oil...?". Laat maar. Voor de zekerheid heb ik de GPS uitgelaten tot aan het begin van de stad en heb nu vijfentwintig minuten batterij nodig om "bestemming bereikt" te halen. Als het meezit kom ik er ook nog weer mee de stad uit, maar dat is van later zorg.

hoogtepunten van al ain (grapje)

Gelukkig red ik het op tijd en onze bezoekers, senior managers van een grote regionale bank, zijn op hun beurt aan de late kant, want zelfs locals verdwalen hier! De bank wil graag begrijpen hoe we het call centre hebben opgezet en bijzonder is dat de medewerkers allemaal Emirati dames zijn, inclusief de teamleaders en de call centre manager. De aandeelhouders van de bank willen dat ook en de werkgelegenheid is goed voor de regio. Met gemiddeld vijf(!) kinderen per gezin is dat ook in toenemende mate nodig. Een soort werkgelegenheidsproject als in Groningen, oh nee Overijssel. Het bezoek verloopt goed en de bezoekers zijn onder de indruk van onze set-up. Tevreden verlaat iedereen aan het einde van de middag het pand om de dagelijkse spits in te duiken. Nou ja, spits, er zijn een paar andere auto's op de weg.

ons emirati call center

Net als ik de eerste bordjes Dubai in het vizier heb, meldt de batterij van de GPS "batterij bijna leeg". Als ik de snelweg naar Dubai opdraai stopt hij er helemaal mee. Gelukkig kan er nu niet veel meer misgaan. Afritten terug naar Al Ain zijn er niet, dus volle kracht vooruit. Terug naar de aangename drukte van Dubai!

Englutch of Dutchlish?

2011-10-07T11:18:00.001+04:00

Gisteren stond ik voor de koelkast om een glaasje water te tappen, toen mijn oog op het boodschappenlijstje viel. Het boodschappenlijstje hangt daar om te voorkomen dat ze kwijtraken en het is een vaste gewoonte om, wanneer je een lege verpakking weggooit of als iets op blijkt te zijn, daar meteen een aantekening van te maken zodat we niet naast de broodnodige artikelen grijpen. Het opschrijfblokje heeft een handig magneetje aan de achterkant zodat het ook gemakkelijk aan de koelkast blijft hangen.

Maar goed, ik keek dus naar dat lijstje en wat me opviel was de mengeling van engelse en nederlandse woorden zoals "kaas, mixed fruit juice, arabic bread, sla turtle en washing powder bont". Op zich een grappig gezicht, maar toen ik er even over nadacht kwam ik tot de conclusie dat we ook vaak zo praten; "Eva, go and get your shoes eens aandoen en ruim je bicycle op", of "Jasper, ga je tanden eens brushen. Tim, heb je je homework al gedaan en clean up your bag and lunch box?". En zo ontstaat er een soort koeterwaals dat voor derden lastig te vatten is.

En dan heb ik het nog niet eens over de woorden die ontstaan zijn doordat iemand ze verkeerd hebben begrepen of toegepast maar die vervolgens standaard taalgebruik zijn geworden in de familie SpaansenvanKesteren. Zoals "ik heb last van DIA" (spreek uit dieaaijee) staat voor een te dunne stoelgang, oftewel diarree. DIA is eigenlijk Dubai International Academy, de school van Tim en Eva, maar op enig moment verworden tot dit misverstand. Eva heeft het vaak over "gaan we vandaag wat te eten biestellen?" of "waar is mijn bakini?", oftewel haar bikini. Niet te verwarren met burkini, hetgeen door locals wordt gedragen als ze gaan zwemmen; een zwempak van top tot teen in zwart, donkerblauw of roze uitgevoerd. Erg elegant, maar dat terzijde.

Gisteren was ik op zoek naar een "fuse" voor de auto en het kostte me zeker tien minuten om op het nederlandse woord te komen. Zekering...tjongejonge, hoe moeilijk is dat nou? Al met al vrees ik dat we niet meer zo makkelijk in Nederland terug in kunnen burgeren (of is dat Vlaams?). Ik denk dat er niets ander op zit om uiteindelijk één van de beroemde opgespoten eilanden die "the World" vormen, voor de kust van Dubai, aan te schaffen en daarop een eigen onafhankelijke staat te vormen. Dan roepen we onszelf uit tot koninklijke familie en kondigen Dutchlish af als de enige officiële taal. Wat rest is slechts een beetje funds zoeken...eh, hoe heet dat ook alweer in het Nederlands? I rest my case...

Geen idee

2011-09-25T23:16:00.000+04:00

Sinds de verhuizing in Januari was het eigenlijk al tobben. Eerst moesten we overschakelen van provider Du naar Etisalat wat betreft internet, telefonie en televisie. Er zijn hier wel twee providers, maar de markt is gewoon geografisch verdeeld, dus écht kiezen is er niet bij. En waar Du standaard de enige satellietzender van Nederland in het pakket had, was het antwoord van Etisalat; "don't know". Dus moesten we naast een Orbit Showtime Network (OSN) pakket ook een hotbird aanschaffen, een satellietontvanger die free-to-air zenders oppakt en weergeeft. Dat betekende twee schotels op het dak en een gezellig netwerk aan kabels in huis.
Nu is OSN een uitkomst gebleken; met de digitale ontvanger met harddisk kun je je favoriete programma's en series opnemen en bekijken wanneer je wilt. En tijdens de reclame spoel je vrolijk door om de draad van het verhaal niet te verliezen. Met BVN bleef het echter tobben. Eerst was de ontvangst redelijk, vervolgens matig, vervolgens alleen 's ochtends nog okee, maar 's avonds niet meer aan te kijken. En tenslotte was de hele zender uit de lucht. En dat inmiddels al sinds de zomervakantie. Geen idee dus wat er zich in Nederland afspeelt. Is Rutte nog wel premier? Zijn de pensioenen nog wel waardevast, is het kabinet al gestruikeld? Welke BN'ers zijn er allemaal overleden danwel bekend geworden? Onze wereld bestaat nog slechts uit opgnomen afleveringen van Come dine with me, CSI en Disney. En na verloop van tijd ga je het ook eigenlijk niet meer missen...zijn we dan al zo ge-expatrieerd?

Afgelopen weekend was echter één van de twee ontvangers spontaan opgeblazen en gaf geen krimp meer. Dus toch maar eens de klantenservice gebeld die prompt op zaterdagochtend langskwamen. De ontvanger was snel vervangen door een nieuw exemplaar. Toen toch eens de vraag gesteld hoe dat zat met die hotbird. De reparateur was best bereid er even naar te kijken. Via de website van BVN hadden we al snel de vereiste instellen gevonden; hotbird, eutelsat, nilesat...er gaat weer een wereld voor je open. Uitendelijk bleken alle frequenties, posities en wat dies meer zij in order en ook het signaal van de schotel kwam goed door. Dan toch maar samen even het dak opgeklommen om de schotels te inspecteren. De wenteltrap gaat zo'n vier keer rond voordat je boven bent, dus ik kom altijd min of meer tollend het dak opgestruikeld. Achter de watertank en de airco-units staan de twee schotels opgesteld. Na het signaal te hebben gecheckt, gaf de reparateur een flinke ruk aan de schotel en zei "zo kan 'ie wel weer". Eenmaal terug op de begane grond schalde de stem van Andries Knevel door de woonkamer. Beeld en geluid in perfecte harmonie! Niks geen ingewikkelde digitale instellingen en al dan niet afwijkende frequenties. Het was gewoon een ouderwetse fysieke ingreep die het probleem oploste.

Sinds gisteren hebben we dus weer toegang tot het journaal, Pauw en Witteman en Sesamstraat. Ha, ik kan haast niet wachten om het dagelijkse weerbericht weer te zien; plaatselijk buien, mist, treinen die uitglijden over bladeren op de rails, afnemende temperaturen...ik had er geen idee van dat ik dat zo zou missen.

Alles of niets

2011-09-21T22:08:00.000+04:00

Na een betrekkelijk rustige periode van sabattical bevind ik mij sinds een paar maanden weer in het arbeidsproces. Nou ja, echt rustig was het niet; kinderen naar school, honden wandelen, boodschappen, doen, koken, tandarts, nog meer boodschappen, kinderen ophalen, zwemmen, klusjes in- en rond het huis enzovoorts. Maar goed, het was geen écht werk in de zin van algemeen erkend. Nu ga ik om zeven uur 's ochtends de deur uit en kom, met een beetje geluk, om zeven uur 's avonds weer binnen. Nog net op tijd om het vlees te snijden. Maar het is ook wel weer leuk om overdag met mensen te praten in plaats van blaffende honden tot de orde te roepen. Hoewel het verschil soms minimaal is.

Ik moet de laatste tijd vaak aan Prins Claus denken. Niet dat ik bijzonder koningsgezind ben, maar de prins vertoonde in zijn latere jaren buitengewoon authentiek gedrag. Ik was vooral fan van zijn beroemde stropdas-actie waarbij hij iedereen opriep "zichzelf te bevrijden".

http://nos.nl/koningshuis/video/47116-prins-claus-wars-van-protocol-2002.html

In de afgelopen maanden liep ik lekker in shorts, t-shirt en flipflops en die heb ik nu ingeruild voor een pak en, inderdaad, weer een stropdas. 't Was ook best weer even oefenen, die knoop en vooral hoe lang de eindjes moeten zijn om het geheel enigzins passend te laten uitkomen. Ik had 'em niet gemist, die stropdas, maar je went er ook weer snel aan. Een manager in HP zei ooit dat je je moest kleden naar de volgende baan die je ambieerde. Ook zei hij dat je vier dagen moest besteden aan je baan en de vijfde dag aan he voorbereiden van het vinden van je volgende baan. Dat was kort voordat hij door een reorganisatie zijn baan kwijtraakte, maar dat terzijde.

Ik heb het zeker naar mijn zin; weer lekker overal tegenaan schoppen, een beetje functioneel ruziemaken op z'n tijd, wat projecten voortduwen en hier en daar wat mensen motiveren en demotiveren. Maar soms zou je willen dat het wat meer in balans was. Niet alleen het vlees snijden, maar ook nog een beetje meer meedoen met de dagelijkse beslommeringen thuis. Eva gaat dit jaar net naar de basisschool en Jasper begint morgen ook op een neuwe school na twee jaar op de wachtlijst te hebben gestaan. Voor je 't weet hangen ze met vrienden in de mall rond en ben je alleen nog maar de taxi heen en terug. Maar ja, het Midden Oosten is niet het meest verlichte deel van de planeet als het gaat om deeltijdwerken, ouderschapsverlof, ADV en wat dies meer zij. Anyway, nog één dag werken en dan is het weer vrijdag en het begin van het weekend...dan kunnen we weer alles doen wat we willen en is er niets wat ons tegenhoudt. Twee héle dagen lang...

China

2011-09-16T23:58:00.000+04:00

Zo lees je nog eens wat op de blog; achttien jaar getrouwd...ik was nog maar net op tijd terug uit China. Maar goed, dit gaat nog even over ín China. Chengdu om precies te zijn, een soort lokaal Valkenburg en een toeristische trekpleister voor vooral Chinezen. Na een paar dagen viel het me op dat ik nauwelijks nog andere Westerse medemensen had gezien. Het was er verder heel relaxed rondwandelen; de Chinezen zelf leken nauwelijks in me geïnteresseerd en ik werd vooral genegeerd bij het bestellen in het restaurant of in het hotel. Nu was ik natuurlijk in het gezelschap van twee charmante autochtone collega's, maar toch, de desinteresse was opvallend. Waarschijnlijk vooral gewoon gebaseerd op praktische gronden daar ik geen verder geen woord Chinees spreek, denk ik dan maar.

Het straatbeeld in China is de afgelopen jaren ongetwijfeld drastisch veranderd; fietsen zijn brommers geworden, maar nog steeds volgeladen met dozen. Die brommers zijn wel allemaal electrisch, dus goed voor 't milieu en lekker stil. Op een straathoek, vlak naast een drukke weg, begint een groep dames met een spontane fitness/dans oefening. Tai chi anno 2011 op 80-er jaren disco muziek. In het parkje naast de rivier de Li wordt door gepensioneerde mannen driftig Mahjong gespeeld terwijl even verderop een mijnheer op een parkbank een massage ondergaat. Ernaast krijgt, zijn vrouw(?), ter plekke een pedicure. Het gaat de gemiddelde Chiness alhier niet slecht; werk volop, een eigen appartement dat flink in waarde gestegen is en ieder jaar lekker ver weg op vakantie. En dat vinden we bij Etihad natuurlijk een uitstekend idee!

Over een paar dagen is het het "mid autumn festival", een nationale feestdag midden in de herfst, zoals zich laat raden. Dan, bij volle maan, geven alle Chinezen elkaar mooncakes om het gebeuren te vieren. Zo is het in het hotel al dagen een drukte van belang waar alle relaties langskomen om hun doos met cakes op te halen. De mooncakes zijn een soort gevulde koeken en de vulling bestaat vooral uit lotuszaad-pasta. Het is vooral de verpakking die het hem doet; prachtige versierde dozen bekleed met zijde(?), alsof het kroonjuwelen zijn. Sommige mensen die hun cakes komen ophalen hebben verschillende tasjes bij zich met mooncakes en nog meer mooncakes. Het gaat meer om het ritueel van het geven en ontvangen, dan om de culinaire specialiteit, want ze smaken inderdaad net als gevulde koeken. Maar goed, alsof een oliebol zo'n buitengewone delicatesse is...

Al met al levert het reisje weer een hoop bijzondere indrukken op, wat mij betreft wil ik best nog eens terug. En eerlijk is eerlijk, aan business class vliegen zou ik best kunnen wennen. Volgens mij kan ik aan deze baan nog een hoop lol beleven. Eh ober, doe mij nog een glaasje van lekkere Chardonnay!

18 jaar getrouwd, alweer vergeten!

2011-09-11T02:41:00.000+04:00

Het begon als een geintje precies 18 jaar geleden; "Durf jij met mij te trouwen?" "Oh, ja hoor!" en voordat we het wisten zaten we op maandagochtend (dan is het gratis) in het gemeentehuis van Zierikzee naar de adviezen van een nogal ouderwetse ambtenaar van de burgerlijke stand te luisteren. De beste man had een hoop practische adviezen zoals; wees altijd eerlijk, bel als je later thuis komt en koop bloemen voor haar op je trouwdag. Oh ja, het advies aan de bruid was om op de jaarlijkse trouwdag het lievelingskostje van de echtgenoot te koken, hilarisch die man!
De ouders en broers van beide kanten van de familie zaten, nog enigszins in shock door de snelle actie van Spaans en Van Kesteren, reuze hun best te doen. Daar gingen de mogelijke dromen over witte jurken, corsages, rijst, warm en koud buffet! Een korte ceremonie in het prachtige stadhuis van Zierikzee (je moet toch wat...), een heerlijke lange lunch in Auberge Maritime in Zierikzee en Spaans en Van Kesteren is een feit!

Dat is nu 18 jaar geleden en het is nog steeds leuk! Verhuizen naar Boskoop, een kind, en nog een kind, verhuizen naar Bodegraven, verhuizen naar Koewacht en nog maar een kind, verhuizen naar Dubai.

Vandaag deed de echtgenoot net alsof hij het niet vergeten was en had met dochter Eva een heerlijk luchtje uitgezocht tijdens het "schoenen voor school kopen". Bij thuiskomst keek hij triomfantelijk rond (ik was het natuurlijk weer vergeten...) of ik al voorbereidingen aan het treffen was voor zijn lievelingskostje. Volgens een familie Van Kesteren-gebruik zijn we vanavond met kids heerlijk wezen eten bij een Chinees restaurant om de hoek en zo is het goed. Kids deden erg hun best met de chopsticks, onduidelijke stukken kip, duck, beef en dim sum (wel anders dan de bekende babi pangang in Nederland)

18 jaar klinkt heel lang en en saai maar de echtgenoot maakt me nog elke dag blij!
(door J.v.K)

China culinair

2011-09-10T15:00:00.000+04:00

In Beijing heb ik een heerlijke Peking-eend, eigenlijk zou het nu Beijing-eend moeten heten(?), gegeten met een lekker Tsingtao biertje. Chengdu is de hoodstad van de provincie Szechuan, maar volgens mijn collega's een kleinere en veel rustiger stad dan Beijing. Volgens Wikipedia wonen er een slordige veertien miljoen inwoners, dus het is maar wat je klein noemt. Chengdu is een toeristische bestemming, maar vooral voor Chinezen zelf. Ook in Chengdu wil ik graag een lokale specialiteit eten en dus word ik meegenomen naar een van de talrijke "hot pot" restaurants in het centrum van de stad.Het is een soort eetlokaal met houten vierkante tafels met vier banken eromheen. In het midden staat, verdiept opgesteld door een gat in de tafel, een flinke gasbrander opgesteld.

Via een lijst op een klembord moet je zelf de bestelling invullen. Gelukkig ben ik samen met twee chinese collega's, want het menu is alleen in het Chinees en ik heb geen idee wat er komen gaat. De hot pot bijkt een soort vierkante fondue-pan te zijn, met in het midden een apart compartiment en zo heb je twee verchillend gekruide vloeistoffen om in te fondueen. Het middengedeelte is een soort kippenbouillon met tomaat en melk of zo. In de buitenring drijven chili's, veeeeel chili's! Bij navraag blijkt dat er ongeveer een kilo rode pepers in de bouillon dobbert. Onder de chili's bevinden zich nog een paar handjes peperkorrels. Het geheel is een behoorlijke, zeg maar gerust ontzettend, spicy vloeistof waar je je vlees, vis en groenten in laat zakken.

Als vervolgens de verschillende gerechten worden afgeleverd, blijkt dat mijn collega's inderdaad echt lokale gerechten hebben besteld, met een paar exotica als attractie. Naast de paddenstoelen en andere groenten is er rundvlees, varkensvlees en vis. Oh ja, er zijn ook varkenshersenen en een soor runder-pees(?). Ook is er een gerecht waarvan ik aanvankelijk denk dat het het dessert is, maar dat blijkt eendenbloed te zijn. Het is op de een of andere manier is voorbereid, waardoor het een gelatine-achtige consistentie heeft en is in een soort ruitpatroon voorgesneden, zodat je het in blokjes in de soep kan laten glijden.

Met soeplepels schep je de gare onderdelen op een bordje en met chopsticks doop je die vervolgens in een soort sesamolie waaraan verse knoflook en koriander zijn toegevoegd. De overmatige hoeveelheid peper maakt dat zelfs kortgekookte hapjes een soort basis-smaak ontwikkelen die je lippen doet tintelen en je smaakpapillen flink door elkaar schudden. Eerlijk gezegd verheug ik me niet op de varkenshersenen, maar het zou onbeleefd zijn om te weigeren. En dus verman ik me en pak een flinke hap op met m'n chopsticks. Ik slinger de hersenen even flink door de olie en probeer ter camouflage flink wat knoflook en koriander mee te scheppen. Daar gaat 'ie dan...hap, kauw, kauw, kauw en slik. Ik moet toegeven dat het veel minder afstotelijk smaakt dan het eruit ziet. De spicy hot pot geeft er best een lekker smaakje aan en de textuur voelt een beetje aan als zwezerik, niet buitengwoon lekker, maar ook niet vies. Met een blikje ijsthee erbij lukt het me om de linker hersenhelft van het beest te verorberen. De groenten en het andere vlees smaken buitengewoon goed uit de hot pot. Ook het gestolde en nu gekookte eendenbloed komt op mijn bordje terecht. Eenmaal in je mond kun je het gemakkelijk met je tong tegen je verhemelte kapotdrukken waarop er een soort warme explosie plaatsvindt.Gelukkig is collega E. gek op het bloed en werkt zich als een vampier door de helft van de lekkernij heen. Als bijgerechten zijn er knol- en aardappelachtige gekookte groenten en mais die je desgewenst uit het vuistje kunt wegknabbelen. Het valt me op dat deze zowel bij het ontbijt, de lunch alsook het avondeten worden genuttigd. Dat geldt overigens ook voor noedels; versgedraaid en gekookt gaan die er altijd wel in.

collega's C & E uit Beiijng

Chengdu hotpot

Zo heb ik tijdens een kort bezoek aan China, wat een buitengewoon fascinerend land is, mijn culinaire grenzen toch weer een beetje bijgesteld. Ik zou er ook graag nog eens terugkeren en wat meer van de cultuur meekrijgen. In Oktober moeten we in Shanghai opnieuw een groep mensen aannemen, dus wie weet komt de keuken daar ook nog aan de beurt...

Restaurant...tja, hoe heet 't ook alweer?

100% beter...

2011-09-09T16:39:00.001+04:00

Ik ben nu drie dagen in China en mijn kennis van het Chinees is al 100% vooruit gegaan. Kon ik tot nu toe alleen “ni hao” uitbrengen, ik weet nu ook “sjee sjee” oftewel “dankjewel”. Pin me niet vast op de spelling want die is slechts fonetisch weergegeven, maar het gaat hier om de vooruitgang en die is indrukwekkend, toch? Na een kort bezoek aan Beijing ben ik nu in Chengdu om nieuwe medewerkers aan te nemen aangezien we met ingang van December vier keer per week op Chengdu gaan vliegen.

taxi met anti-hufterscherm?

schoonmaker in Beijing

Engels is hier nog duidelijk niet de taal die iedereen meester is, zo blijkt als ik in de taxi stap bij de uitgang van het vliegveld in Beijing. De vrouwelijke chauffeur weet geen raad met de bevestiging van het Marriott hotel en het daarop geprinte adres in het Engels. Als ze probeert het boekingsnummer probeert te bellen met haat mobiele telefoon, tracht ik in te grijpen; “no phone number, is room. Roomnumber”. Vervolgens gaat ze met het faxnummer aan de gang: “no, no, is fax…PIEEEEEEP”, prober ik nogmaals. Ook de supervisor heeft nog nooit van het hotel gehoord. Uiteindelijk lukt het om het telefoonummer te bellen en na een kort gesprek lijken we op weg te gaan. Da’s maar goed ook want de zon schijnt prettig op de auto en het wordt al lekker warm en zweterig. Mijn verzoek of de airco aanmag, raakt verloren in tijd en ruimte. Maar goed, we zijn op weg. Als God het wil komen we vroeger of later ergens aan. Als dat uiteindelijk lukt en ook nog bij het goede hotel, blijkt dat credit cards hier nog niet een gangbaar betaalmiddel zijn in taxi’s; ik maak dat op uit de blik van de chauffeur, haar gebaar van wanhoop en een stroom van onverstaanbaar Chinees. Krachttermen waarschijnlijk. Gelukkig is er een geldautomaat in het hotel en gelukkig komt daar geld uit. Hoeveel ik heb gepind? Geen flauw idée, maar inclusief een dikke tip gaat de chauffeur er uiteindelijk gerustgesteld met een briefje van honderd vandoor.

Beijing is een miljoenenstad die in toenemende mate verstopt raakt door een teveel aan voertuigen; voorheen een natie van fiertsers, nu wilen chinezen net als iedereen minstens een brommer, maar nog liever een auto bezitten om in rond te rijden. Ondanks rondweg drie, vier en vijf en een in aanbouw zijnde metro, gaat het op veel wegen maximal stapvoets. Het geeft je wel mooi de tijd om de sfeer op te snuiven, automodellen uit vroeger tijden nagelnieuw op de weg te zien en de voetgangers, fietsers, brommers, scooters, riksja’s en gebouwen te bewonderen. Zo rijden we vlak langs het nieuwe gebouw van de nationale telvisie ontworpen door de Nederlandse architect Wanders. Eeuwenoude stadsmuren naast modern kantoorkolossen en ertussen loop teen schoonmaker met een rafelige plastic emmer. Allemaal bij elkaar indrukwekkend, de zintuigen genieten een overdosis.

Met taxi twee, nu voorbereid met locale cash waarvan ik nog steeds geen idee heb hoeveel het waard is, toog ik naar de Twin Towers, waar ons kantoor is gevestigd voor een middagje ouderwets interviewen. Zes kandidaten, veertig minuten per gesprek, zonder pauze. Het ligt niet alleen aan de taxichauffeur, zelfs bij afgestudeerde Chinezen met international werkervaring moet ik steeds weer opnieuw de frequentie afstemmen en de spellingcheck eroverheen gooien om goed te kunnen begrijpen wat ze zeggen. Van mijn kant moet ik eenvoudige zinnen hanteren in basisengels om het gesprek wederzijds op gang te houden. Nadat we aantekeningen hebben vergeleken, komt er toch een geschikte kandidaat uit de bus. Morgen verder met de inmiddels uit Bangkok gearriveerde regiomanager J, ook een Nederlander.

Tegenover het kantoor ligt “silk street” een warenhuis van vijf verdiepingen met een soort marktstalletjes met uitsluitend merkartikelen, allemaal made in China; Boss pakken, Rolex horloges, juwelen, Prada tassen en iPhones 4, 5 en 6. Allemaal namaak en te koop voor weinig. J wil even een extra motor helm kopen, maar het is nog niet eenvoudig om even snel langs de winkeltjes te lopen. Overal worden we aangesproken, aangklampt en letterlijk fysiek de stalletjes ingetrokken om de koopwaar te bewonderen en liefst natuurlijk iets aan te schaffen. De verkopers weten waar ze over praten en kennen en herkennen alle types van het originele merk waarvan zij alleen de kopieen verkopen. Wat in Dubai in achterafwinkeltjes drie hoog achter gebeurt, is hier net zo bekend als bijvoorbeeld de Bijenkorf in Amsterdam. De echte merken hebben vijf straten verderop een showroom waar de spullen alleen maar staan te verstoffen. Maar alleen als ze zelf in het land een winkel hebben, kunnen ze de illegale produkten juridisch aanpakken. Volgens mij is de strijd vrij kansloos...wordt vervolgd.

Snelweg

2011-09-02T13:23:00.000+04:00

Tegenwoordig rijd ik dagelijks van Dubai naar Abu Dhabi en weer terug. Een uur rijden en precies 100 kilometer enkele reis. Wanneer je eenmaal Dubai uit bent en voorbij industrieterrein Jebel Ali kan de cruise control aan op 120 en begint het laveren. Van de vier banen zijn baan twee en drie voor "langzaam verkeer", althans personenauto's die zich tussen de 100 en 120 kilometer per uur rijden. De snelle auto halen links of rechts in, soms met een snelheid van 140 - 160 kilometer per uur. De rechterbaan is voor kleine trucks en autobussen. Als de ene truck sneller gaat dan de andere, dan schuift de voorste een baan op naar links, zodat de inhaler er rechts voorbij kan. Logisch? Ik weet het niet, maar het gebeurt nu eenmaal. De meest linkerbaan is voor de ongeduldige, vaak local, bestuurders. Ga je niet snel genoeg of blijf je even te lang hangen na een inhaalmanoeuvre, dan kleven ze knipperend en toeterend aan je achterbumper. Daarom rijd ik meestal op baan twee of drie van rechts en laveer om de trucks en langzamer rijdende auto's heen. 'T is een soort constante slalom en je moet er wel met je hoofd bijblijven.
Laatst hoorde ik op de radio dat in de GCC landen, de Gulf Cooperation Council (Bahrain, UAE, Saudi Arabia, Kuwait, Oman en Qatar), er ieder uur een verkeersdode valt te betreuren. Dat is natuurlijk een statistiek waar je niet bij wilt horen en recent is de overheid ook een grote campagne begonnen om het aantal verkeersdoden in 2012 drastisch te verminderen. Maar goed, het is een grote regio met zo'n 40 miljoen inwoeners en ik ga ervan uit dat de meeste ongelukken in Saudi Arabia gebeuren gelet op het aantal filmpjes op You Tube met idiote stunts.

Langs de weg staan flitspalen die bij een snelheid boven de 140 kilometer per uur geld gaan kosten en iedere tien of vijftien kilometer passeer je een politieauto die geduldig langs de weg wacht op overtreders, als een snoek in ondiep water. Ter ere van het einde van de Ramadan dat deze week gevierd wordt met het Eid al Fitr feest, biedt de politie tot 30% korting aan aan automobilisten die hun bekeuringen per direct betalen. Misschien een idee voor het CJIB in Nederland?

Meestal luister ik naar de radio naar de breakfast-show met Kenny en Akelia. Die zijn minder leuk dan de Catboy en Geordiebird op radio 2 in Dubai, maar helaas valt voorbij Jebel Ali het signaal van die weg en dan moet je alsnog ergens anders op afstemmen. CB en GB zijn echter buitengewoon grappig en ik betrap me er regelmatig op dat ik hardop zit te lachen...in m'n eentje.

Op gezette tijden passeer je een benzinepomp, waar het altijd druk is. Zaak is om strategisch te tanken en dus liefst niet onderweg. Het merk auto dat je rijd moet je dan ook niet uitkiezen op PK's of opties, maar op waar de tankdop zit. De meest voorkomende merken hier hebben de tank aan de linkerkant en dus zijn de pompen aan die kant altijd drukker dan de andere. Gelukkig tankt mijn auto rechts, dus kan ik een lange neus maken naar de andere rijen wachtenden.

Halverwege is een wegrestaurant, maar er is geen afslag naartoe. Er is slechts een gat in de vangrail en bezoekers verlaten zo via de vluchtstrook de snelweg en keren er ook weer terug. Ter hoogte van het restaurant lopen ook altijd voetgangers, vaak op zoek naar een lift en niet zelden steken groepjes mensen de snelweg over met gevaar voor eigen leven.

Wanneer mensen naar Dubai komen kan niet iedere nationaliteit zijn / haar rijbewijs omzetten, dit geldt slechts voor 33 nationaliteiten, waaronder Nederlanders. De overigen moeten ter plaatse opnieuw rijles nemen en examen doen, wat niet zelden vier of meer pogingen kost. Desalniettemin rijden veel bestuurders alsof verkeersborden en -regels niet voor hen gelden en doen ze gewoon wat hen het beste uitkomt. Kortom nooit een saai moment op de snelweg.

Zomaar een portret

2011-08-30T13:20:00.001+04:00

Dat het ondanks het vorige verhaal niet alle Emirati's zomaar voor de wind gaat, mag blijken uit het volgende verhaal van een collega. Ik noem haar hier Aisha, maar dat is niet haar echte naam. Aisha's vader was destijds goed bevriend met de heersende sheikhs en werd eind zestiger begin zeventiger jaren gevraagd om naar Engeland af te reizen om medicijnen te studeren, zich te specialiseren en zo bij te kunnen dragen aan de opbouw van het land. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas komt hij te overlijden als Aisha nog jong is. De familie keert terug naar Abu Dhabi en Aisha's moeder moet in haar eentje het gezin met vijf kinderen opvoeden en onderhouden.

Als Aisha zeventien is wordt ze uitgehuwelijkt en trouwt met haar echtgenoot afkomstig uit Saoedie Arabië. Hoewel hij opgeleid is in het westen ontpopt hij zich als een conservatieve echtgenoot en het huwelijk houdt geen stand. Na een jaar "vlucht" Aisha naar Sharjah en probeert daar een nieuw leven en een carriere op te bouwen. Hoewel ze gescheiden leven wordt het huwelijk pas na tien jaar ontbonden. In de tussentijd is er de voortdurende druk van haar familie en moet ze, door het overlijden van haar vader, verantwoording afleggen aan haar broers en ooms en is haar vrijheid beperkt.

In 2000 wordt Aisha slachtoffer van een ernstig verkeersongeval. De medische voorzieningen zijn in die tijd nog niet op het niveau van nu en in het ziekenhuis loopt ze een koudvuur-ontsteking op. Aisha wordt naar Duitsland gevlogen voor medische hulp, maar verliest helaas haar been. Ze verblijft een jaar in Duitsland in het zekenhuis en een revalidatiecentrum om opniew te leren lopen met een prothese. Regelmatig wordt ze echter bezocht door haar familie. Een tijdje na haar terugkomst trouwt Aisha voor de tweede keer. Nu als tweede echtgenote van een man die dus al een echtgenote heeft. Ook heeft hij vier kinderen met die eerste vrouw, in leeftijd variërend van zeven tot vijftien jaar. Na de bruiloft met Aisha vindt echtgenote één het welletjes en vertrekt om elders te gaan wonen. Vanaf dat moment is Aisha opgezadeld met de zorg voor vier kinderen die niet van haar zijn. Zes jaar lang zorgt ze voor de kinderen en de familie en werkt daarnaast fulltime. Nou is er ongetwijfeld hulp in de vorm van (een aantal?) housemaids en een driver, maar in dit deel van de wereld bemoeien mannen zich veelal en in dit geval helemaal niet met de opvoeding en de dagelijkse gang van zaken, dus als vrouw heb je het ondanks een uitgebreide staf toch best druk.

Niet zo lang geleden kwam echtgenote één terug naar huis. Kennelijk klaar met een tijdelijk ander leven heeft ze nog altijd de oudste rechten en eist haar positie weer op. Aisha moet inschikken en de touwtjes weer uit handen geven. De echtgenoot vindt alles best want hij brengt de meeste vrije tijd toch door met zijn vrienden; hoe het thuis loopt is niet zijn probleem. Uitgaan doet 'ie met z'n vrienden of alleen, maar hij gaat niet graag met zijn echtgenotes op stap.

Gefrustreerd door de situatie pakt Aisha haar biezen en gaat in één van de huizen van haar familie wonen. Na zes jaar moederen is het alleenzijn een grote overgang en besluit ze een verzoek tot adoptie in te dienen om zo ooit zelf de zorg voor een eigen kind te hebben. In het Midden Oosten worden veel kinderen geboren uit buitenechtelijke relaties. Aangzien dat strafbaar is en een ongetrouwde moeder daarop veroordeeld en in de gevangenis gezet kan worden, worden er vaak kinderen te vondeling gelegd. Die worden in weeshuizen opgevangen en opgevoed. De koran staat een man meerdere vrouwen toe zodat ze voor hen kunnen zorgen; bijvoorbeeld na een sterfgeval van een mannelijk familielid. Bij gebrek aan bijstand is er immers geen vangnet en dus is trouwen de beste garantie op een leefbaar bestaan; in principe een prima gedachte. In de praktijk wordt er echter minstens zo vaak opnieuw getrouw om een affaire legaal te maken. Vrouwen uit Libanon en Egypte zijn vaak aantrekkelijk en dus populair. Is de lol er na een jaartje ofzo van af, dan kun je gewoon weer scheiden. Dit is duidelijk niet de intentie van de koran, maar meer een moderne interpretatie. Of het voor de vrouwen ook zo aantrekkelijk is, is de vraag...
Maar goed, de adoptieprocedure verliep sneller dan verwacht en nu heeft Aisha de zorg voor een baby van drie maanden. Dit verhaal vertelt ze als we terugrijden van een werkbezoek aan het call center in Al Ain. Zoals alle locals gaat ze gekleed in zwarte abaya met shayla (sjaal). Als accessoires heeft ze iedere dag schoenen met behoorlijke naaldhakken en bijpassende tas en shayla van merken als Gucci, Fendi enzovoort. Op zondag, dinsdag en donderdag komt ze meestal met haar BMW 5-serie naar kantoor. Op maandag en donderdag hoor je van afstand al de motor van haar witte Porsche in de parkeergarage brullen. Hoewel ze in materieel opzicht kennelijk niets tekort komt, is het bewonderenswaardig dat ze ondanks alles wat ze heeft meegemaakt positief is ingesteld. Ze hoopt er zelfs op dat er ooit een echtgenoot drie zal komen. Die moet dan wel aan een zeer uitgebreid programma van eisen voldoen. Misschien dat tegen die tijd de rechten voor mannen en vrouwen in het Midden Oosten wat meer gelijk verdeeld zijn...wie weet. Inshallah!

Emiratization

2011-08-30T11:17:00.000+04:00

In de zeven Verenigde Arabisch Emiraten wonen naar schatting 6 miljoen inwoners. Iets minder dan één miljoen daarvan zijn oorspronkelijke bewoners, ofwel Emirati's. De overigen, waaronder wijzelf, zijn gastarbeiders chiquer aangeduid als "expats". De gasterbeiders zijn binnengehaald sinds het begin van de jaren zeventig om eerst te helpen olie te winnen en later om de economische groei van de emiraten te ondersteunen. Dat die groei heeft plaatsgevonden en het de Emiraten voor de wind is gegaan, is wel duidelijk. Wijlen Sheikh Zayed heeft veel programma's geïmplementeerd om de locale bewoners een beter leven te bieden. Onze wijk bijvoorbeeld, Al Barsha, bestaat uit lapjes grond die aan de Emirati's zijn geschonken als onderdeel van het "Sheikh Zayed housing programme". Voorwaarde voor het verkrijgen van de grond is dat de eigenaar zelf binnen tien jaar daarop een huis moet bouwen. Om dat te faciliteren krijgt men een rentevrije lening van 600,000 dirham, zeg maar 120,000 Euro. Ook worden jongen Emirati's gestimuleerd een opleiding in het buitenland te volgen en veelal wordt dat door de overheid geheel of gedeeltelijk gefinancierd.
Met de groei van de Emiraten en de toename van het aantal expats is er de afgelopen jaren een nieuw sentiment ontstaan; veel bedrijven worden geleid door expats en als gevolg daarvan waren er voor locals weinig carrieremogelijkheden. En dus is de Emiratization in het leven geroepen waarbij bedrijven een bepaald percentage Emirati's in dienst moeten nemen om zo de onbalans van de zakelijke macht te herstellen. Eigen volk eerst, zou je kunnen zeggen.

Met een arbeidsmarkt en een arbeidsethos die nog maar een paar decennia bestaan in combinatie met een volksaard die gericht is op relaties en persoonlijk contact levert dat interessante situaties op. Waar veertig jaar geleden de belangrijkst activiteiten bestonden uit vissen, parels duiken, kamelen houde, een beetje handel over zee en dadels kweken, is er beduiden veel veranderd. Emirati's worden benoemd in topposities in multi-nationale organisaties, maar zijn nauwelijks op de werkplek te vinden want bezig met andere dingen. Of ze zijn er wel, maar creëren chaos en rumoer door hun ongecöordineerde manier van werken. Ze houden niet van hiërarchie en leggen hun probleem neer bij wie ze maar kennen. Zo stapt een call center agent rustig naar de Vice President Corporate Affairs, die dan ook graag een luisterend oor biedt en vervolgens alle management lagen door elkaar schudt om een futiel probleem op te lossen. Inmiddels is er ook een nieuwe generatie Emirati's die, veelal opgeleid in het buitenland, beschikt over werkervaring in multinationals en die wel efficiënt opereren en resultaatgericht en ambitieus zijn. Maar ja, het gemiddelde vermogen per hoofd van de bevolking in de Emiraten is een getal dat in de Staatsloterij niet zou misstaan, dus je moet wel van goeden huize komen om dag in dag uit naar je werk te gaan voor een salaris dat eigenlijk alleen de onkosten hoeft te dekken.

Maar goed Emiratization is het nieuwe modewoord in de media en op de arbeidsmarkt en de strijd is losgebarsten om de meeste en beste emirati's van de pak 'em beet drie- tot vierhonderduizend die tot de actieve beroepsbevolking behoren. En als semi-overheidsbedrijf Etiha moeten we natuurlijk ons steentje bijdragen. Kortom, nooit een vervelend moment in de wetenschap dat Emirati's in de komende jaren in alle lagen van het bedrijf de dominante nationaliteit moeten zijn; dat kan nog leuke belevenissen opleveren

Het is grappig hoe deze stukjes altijd een soort van zichzelf schrijven. Ik begin met een gebeurtenis of ideetje en dan is het maar afwachten waar het eindigt. Ik was niet van plan een semi-sociologische verhandelin op te hangen, maar ja het gaat zoals het gaat. Volgende keer misschien weer een leuk stukje...

Ramadan Kareem!

2011-08-12T16:05:00.000+04:00

Het begin van de Ramadan is alweer bijna twee weken oud en miljoenen moslims over de hele wereld vasten van zonsopgang tot zonsondergang. Aangezien de maankalender niet gelijk loopt met onze maanden, schuift Ramadan ieder jaar ongeveer twee weken naar voren en is dus nu in Augustus. Dat betekent lange dagen qua vasten. Ramadan is een periode van bezinning en stilstaan bij mensen die minder bedeeld zijn en het vasten dient als doel om te ervaren hoe het is om geen eten of drinken te hebben. Ook worden er deze maand door iedereen giften gedaan en worden er op grote schaal goederen ingezameld voor behoeftigen.

De dag begint met de sahoor, of het ontbijt, dat dus vóór zonsopgang moet worden genuttigd, in de praktijk nu rond een uur of vier want om 4.20 gaat de zon op. Rond zeven uur 's avonds gaat de zon onder en wordt de avondmaaltijd, iftar genaamd, genuttigd. Aangezien moslims erg op de familie gericht zijn vindt de iftar vaak plaats groepsverband. Die bijeenkomsten duren vaak tot in de vroege uurtjes en na twee weken Ramadan is het de vastende medemens aan te zien. Daarom ook mogen medewerkers tijdens de vastenmaand korter werken volgens de labor law.

Ik vind het ieder jaar weer best een indrukwekkend gebeuren. Als westerling raakt het je in beperkte mate; je mag niet in het openbaar eten, drinken of roken en dus ook niet achter je bureau of in de auto. Bedrijfsrestaurants worden over het algemeen afgeschermd of afgeplakt met plastic om vastende collega's niet teveel te sarren en roken mag alleen nog in een provisorisch getimmerde ruimte op het dak van de parkeergarage. Met een comfortabele 45 graden celsius is het in ieder geval een garantie dat mensen daar zo weinig mogelijk tijd doorbrengen. Maar goed, ik dwaal af.

Naast ons huis in Barsha ligt een stukje land braak en een week voor de Ramadan stonden daar op een dag ineens twee tenten. In de dagen erop werden palen met tl-buizen geplaatst, tapijten neergelegd en tafels en stoelen gegroepeerd. Even dachten we dat de overbuurman een verbouwing aan het plannen was en een werkkampje opzette zodat de bouwvakkers er konden overnachten, maar eigenlijk leek dat niet logisch. Op de laatsts dag voor het begin van de Ramadan stonden er plots ook borden bij met de tekst "Mohamed Rahab's Iftar buffet" en een telefoonummer. Sindsdien is er iedere avond een iftar-buffet waar iedere passant welkom is. Over het algemeen komen tuinmannen, werkmannen en taxi chauffeurs er dagelijks hun gratis avondmaaltijd halen. Zes dagen per week gedurende de hele periode biedt de buurman dit buffet aan en hij staat zelf langs de kant van de weg om mensen uit te nodigen om aan te schuiven. Voor mij is dat de echte spirit van Ramadan, daar kan toch geen Novib-kalender tegenop...

In onze eigen voorbereiding op de Ramadan hebben we het laatste weekend ervoor een ritje gemaakt naar Umm Al Quwein om in ieder geval voldoende drank in voorraad te hebben om de maand door te komen. Als ik daar nu zo over nadenk heeft dat weinig met de beoogde bezinning gedurende de Ramadan te maken, maar ja daar staat tegenover dat we die drank met vrienden en kennissen delen als ze op visite komen. Je moet toch ergens beginnen.

Aan de slag

2011-07-29T14:44:00.000+04:00

Nu de Dubai Dog Academy haar drukste seizoen beleeft, deze week hadden we overdag zo'n 17 honden in huis, werd het voor mij tijd om weer wat anders te doen. Gelukkig kan dat want er is een nieuwe hulp aangenomen. Dit keer ligt de nadruk niet op schoonmaken, maar op honden hanteren en wandelen. Ook was een rijbewijs een vereiste om honden, kinderen &/of boodschappen te kunnen vervoeren. En zo troffen we, gedurende een middag interviewen, Chris. Hij had gereageerd op de sollicitanten via Dubizzle en bevond zich in een gevarieerd gezelschap van (taxi) chauffeurs en house boys uit Sri Lanka, India, Pakistan en de Filippijnen. Natuurlijk kwam niet iedereen opdagen en daarom hadden we de interviews ieder kwartier gepland en wie wel kwam moet even wachten, maar dat vond niemand een probleem.

Chris had hiervoor vijf jaar gewerkt als beroepsduiker in Dubai; schepen van onderen schoonmaken en werkzaamheden aan de schroef enzovoort uitvoeren. Zeven dagen per week drie uur duiken, drie uur pauze en dat rond de klok in ploegendienst. Begin dit jaar was hij teruggegaan naar Sri Lanka om te trouwen en nu was hij weer in Dubai met z'n echtgenote en op zoek naar werk, maar liever niet weer duiken, want dat is een behoorlijk slopend beroep. En zo is hij de nieuwe assistent hondentrainer / bedrijfsleider. Oorspronkelijk was hij trouwens ooit kapper en afgelopen week heeft hij al Peppi en Pepper van een nieuw kapsel voorzien. Volgende week is Tim aan de beurt. En zo biedt de Dog Academy weer een extra service aan!

Maar goed, ik ging wat anders doen en weer aan de slag na ruim zes maanden "sabbatical". Ik heb van iedere seconde genoten en kan het iedereen aanraden. Sterker nog, volgens mij zou iedereen een "mid career" break moeten nemen om even het hoofd te laten doorwaaien. Daarna kun je er de volgende twintig jaar weer met hernieuwde energie tegenaan. Maar goed het helpen in de Dog Academy van 's morgens vroeg tot 's avond laat begon bijna op een baan te lijken en dus voelde de tijd rijp voor een nieuwe uitdaging. Voelt tijd? Nou ja, je begrijpt waar ik heen wil...

Zo werk ik nu op het hoofdkantoor van Etihad Airways, "The national airline of the UAE". Vorige week had ik een introductie training en moest er een nieuw visum worden aangevraagd en deze week begon het echte werk. Als onderdeel van de training kregen we een rondleiding door de gebouwen en zagen onder andere de vluchtsimulatoren van binnen en ook de training waar de cabin crew gasten leert bedienen. Ja, onze klanten zijn geen passagiers, maar gasten en da's een blangrijk verschil zo werd ons geleerd.

Etihad bestaat nog maar sinds 2003, maar inmiddels kent het bedrijf zo'n achtduizend medewerkers en vliegt naar 66 bestemmingen. Dit jaar komen er nog vier bij en over de komende twee jaar worden de honderd nieuwe bestelde toestellen afgeleverd. Dus genoeg werk aan de winkel. Gisteren had ik bijvoorbeeld een vergadering waar de bemensing van de organisatie op de nieuwe bestemming Malediven werd besproken. Opvallend was dat veel mensen zich daarvoor wilden aanmelden...dit jaar volgen nog de Seychellen, Düsseldorf en ChengDu in China. Voor de laatste twee was de animo beduidend minder. Als ik het goed heb begrepen moet ik wellicht binnenkort naar China om daar de werving van medewerkers te organiseren.

crew oefenglijbaan te water; helaas niet in gebruik

tot slot een heuse brandblusoefening

speelgoed voor piloten

Enig nadeel aan Etihad is dat hun policies voorschrijven dat we in Abu Dhabi moeten gaan wonen, want daar is het hoofdkantoor gevestigd. Gelukkig hebben we nog een paar maanden respijt en kunnen we rustig onze nieuwe hoofdstad verkennen voordat alle puzzelstukjes van school, werk, huis enz in elkaar moeten passen. En ach, een verhuizinkje meer of minder daar worden we hier niet koud van. Warm is het toch wel ;o)

Summercamp, maar dan voor honden

2011-07-19T00:06:00.000+04:00

Een dag na onze heerlijke campertocht door regenachtig Frankrijk was het dan zover; het "honden hotel" stroomt vol. De volgende dag dienden Habibi en Kim van huis te worden gehaald met een van de diensten die we aanbieden; de "Pet-Taxi" (dat ben ik heen en weer rijdend met honden voor een schappelijk tarief..). De volgende die dag is Lucy de zwarte labrador die een paar dagen in de gewone kennel heeft verbleven voordat ze een felbegeerd plaatsje in het Hotel heeft weten te bemachtigen. Lucy is uitzinnig van vreugde en trekt me met veel geweld de "Pet-Taxi" weer in. Dezelfde middag wordt Bertha afgeleverd door haar baasjes die nu lekker een paar weken in de regen in Belgie zitten. Ook Leon's eigenaren leveren hun jonge energieke labrador, met een zucht van verlichting, af en we zijn aardig op schema. De volgende dag wordt Noodle afgeleverd, een schattig wit hondje met een enorm ego. Gino was al een weekje eerder gekomen en als ik de volgende dag eens ga tellen blijken we toch wel erg vol te zitten, een stuk of 12 tel ik er! De eerste dag is altijd een beetje onrustig, de groep moet aan elkaar en aan hun nieuwe verblijf wennen dus staat er een lange duinenmars op het programma! Het is hier nu zo'n 40 + graden dus je moet er vroeg bij zijn! Om 06.00 vertrek ik 's ochtends met een auto met zoveel mogelijk honden naar de woestijn. Kwartiertje rijden, auto opengooien en rennen maar. De honden racen vol enthousiasme door het zand, poepen en plassen in het wild, hier en daar wordt er nog een kameel of een konijn bang gemaakt en het gezelschap sjokt moe maar tevreden en met de tong door het zand terug naar de auto. Ik moet toegeven dat ik dit een heerlijk moment van de dag vindt, in de woestijn is het zo vroeg nog aangenaam, het is er heerlijk stil en de meute enthousiaste honden maakt het vroege opstaan meer dan goed!Terug naar huis en tijd voor het ontbijt. Dat is nog een heel geregel want er zijn honden met speciale dieetwensen, toevoegingen, allergieen. IEDEREEN moet zitten voor zijn bak met eten voordat het signaal "Ok, eten" wordt gegeven. Nog een paar dagen oefenen en dat snapt iedere hotel-gast wat de bedoeling is.
Buitenrennen, ballengooien, plonsen in de waterbakken, rennen door de sprinklers, graven in de zandbak; zeg maar vrij spelen in de schaduw tot 12.00 want dan wordt het echt te warm om nog buiten te zijn. Na een middagslaapje tijd voor het middagprogramma, rennen op de loopband voor de gasten met veel energie, ook spelen de verschillende groepjes graag samen. Hartnekkig wordt er door de berg stevig speelgoed geknaagd, elke dinsdag nieuwe tennisballen kopen...Af en toe even naar buiten voor een plaspauze maar het is te warm om lang buiten te zijn. Als de zon onder gaat, tijd voor een wandeling aan de lijn in de buurt. Met 12 honden moet je dat organiseren dus dat zijn meerdere begeleiders die een of meer honden lopen. Met drie kinderen en een inwonende hulp lukt het best. De buurt loopt altijd uit als we weer langskomen, het is ook wel een bijzonder gezicht in een wijk waar voornamelijk "locals" wonen. Het diner wordt geserveerd volgens dezelfde procedure als het ontbijt na een uurtje pauze (kunnen we zelf even snel eten) zwemmen! Dat is een leuk onderdeel, voor de meeste honden. Bertha had de smaak na een dag te pakken en kan niet wachten tot het weer tijd is. Vol enthousiasme duikt ze letterlijk het zwembad in (hoofd eerst en onder, ziet er wel gek uit..) en met een grote glimlach zwemt ze haar rondjes. Sommige honden gebruiken het zwembad alleen om een beetje te spetteren en te spelen, allemaal goed.
Laatste plaspauze en bedtijd, iedereen vertrekt naar zijn of haar plaatsje, bed, kussen crate (doorhalen wat niet van toepassing is) Mozart gaat weer de CD-speler in en ik kan snel een weblog schrijven na een lange dag....pfff!
(door J.v.K)

Kramperen

2011-07-17T14:27:00.001+04:00

Na een klein weekje in Bruinisse met eigenlijk te weinig tijd om familie en vrienden fatsoenlijk aan te doen beginnen we aan ons geplande kampeeravontuur met een heuse camper. Gelukkig kunnen we de huurauto om de hoek van Camperverhuur Zeeland in Koudekerke inleveren en zo is de switch snel gemaakt. Nou ja, de koelkast moet nog wel even worden gerepareerd, maar als dat is gedaan en de uitleg van alle apparatuur heeft plaatsgevonden vertrekken we aan het einde van de middag richting Zeeuws-Vlaanderen voor de eerste stop.

door het franse platteland

De camper is een Fiat, dat begint net als Ferrari met een F. Daar houdt de vergelijking dan ook mee op. Onze F is zeven meter nog wat lang, ruim twee meter breed en drie meter tien hoog. Het is een heuse diesel met zes versnellingen, dus aan hand- en voetbeweging kom ik wel toe de komende weken. Maar al met al raak je snel gewend aan de omvang en doordat je lekker hoog zit rijdt het niet zo snel, maar comfortabel. Ook het oorspronkelijke lokkertje gaat wel op; tijdens het rijden kun je naar de wc of een filmpje kijken op bed of zo.

Ondanks de zeven meter blijkt de bewegingsruimte binnen beperkt. Je voelt je constant alsof je in Madurodam bent en moet oppassen dat je niet iets met je elleboog kapot ramt of vertrapt. De wc-douche combinatie ziet er op de plattegrond royaal uit, maar eenmaal onder de douche moet je de zeepfles tussen je tanden houden omdat bukken en bewegen niet mogelijk is. En o ja, vergeet niet op tijd de watertank weer te vullen. Het lijkt heel wat; honderd liter, maar met vijf personen jas je dat er ongemerkt doorheen. En dan mijn favoriete bezigheden. Vuil water lozen en de poepdoos ledigen. Jak! Op de loosplek is het steeds weer manouvreren; "beetje naar voren, stop, beetje naar links stop, oh, net ernaast, zucht". En die koffer, ja dat is gewoon niet fijn. Ondanks het verhullende en verterende blauwe spul is het vooral een mentale kwestie die het legen een onaangename bezigheid maken. Al snel werd de regel; zoveel mogelijk buiten de camper naar de wc en de douche.

kamperen + regen = zucht!

Via Koewacht trekken we richting Parijs om aldaar eindelijk Disneyland te bezoeken. Al jaren op de agenda, maar altijd verdrongen door andere prioriteiten. Nu gaat het ervan komen! Bij een ticket voor twee dagen krijg je de derde dag erbij. Disney is druk, maar leuk. Aangezien we waarschijnlijk tot de laatste vijf procent op aarde behoren die er nog niet waren geweest, behoeven het park en de attracties verder geen uitleg. Seen it, surfed it, been there!

disney!

In de Cote d'Or strijken we vervolgens neer in de buurt van Beaune op een camping waar, grote schrik, bijna alleen maar Nederlanders staan. Gelukkig heeft onze Ferrari een duits kenteken, dus we zaaien eerst verwarring voordat de benzineprijzen en het weer ter sprake komen. Op de dag van aankomst is het nog lekker zonnig en we verheugen ons op het zwembad en de glijbaan die uitmondt in het meer. Maar dan begint het helaas te regenen. Waar de familie Spaansenvankesteren ook komen, binnen achtenveertig uur begint het te stortregenen. Zo ook in Frankrijk. Alleen in Dubai lukt het ons om het droog te houden. Anyway, de glijbaan en het meer blijven ongebruikt en in plaats daarvan gaan we maar op grottentoer. Wijngrotten, welteverstaan. Zo blijft de vochtigheid binnen en buiten het lichaam nog een beetje in harmonie, hik. Met een almaar slinkende voorraad togen we vervolgens weer zachtjesaan noordwaarts; onze vakantie zit erop en de terugkeer naar Dubai is een feit.

Gaan we nog een keer met de camper op vakantie? Nou, het was een leuke ervaring, maar waarschijnlijk eenmalig. Tenzij ze een camper ontwikkelen met een fatsoenlijke badkamer, slaapkamers met echte comfortabele bedden en een prettige woonkeuken en living. Maar zoiets heet waarschijnlijk gewoon ons vakantiehuisje 163 in Bruinisse, daar waar we vakantie begonnen voordat we in de camper kropen...dat huisje op wielen; dat zou wat zijn!

Gemak dient de mens.

2011-06-21T16:56:00.001+04:00

Arabieren houden van gemak. Nu gaat in deze temperatuur het tempo vanzelf wat omlaag, maar de dingen die gedaan worden laten ze het liefst door anderen doen. Niet voor niets zijn er maar 5% allochtonen en de rest expats in Dubai; laat anderen lekker het werk doen. Alhoewel het wel steeds meer gebruik is dat sleutelposities door locals dienen te worden ingenomen. Gemak beheerst het dagelijks leven, van de benzinepomp tot en met de supermarkt en het bezorgeten.

Bij iedere benzinepomp staan bordjes 'niet roken'en 'motor uit'. Maar er is eigenlijk niemand die z'n motor uitzet. Want motor uit betekent airco uit en dat wil je niet echt bij veertig graden boven nul. Ook hoef je bij het pompen zelf niet zoveel te doen; raampje open en 'special, full please' is genoeg. De pompbediende regelt het tanken en maakt ondertussen de voorruit mooi schoon. Bij veel stations komt er ook nog iemand langs met koffie, een menu, telefoonkaarten en tolkaarten. Heb je niks nodig dan wapper je met je hand en hij loopt door. Is er geen langslopende koffiemeneer, dan stappen bestuurders vaak uit de auto (dat nog wel) en gaan hun caffé latte binnen halen. Dat ze daarmee de pomp langer dan nodig bezetten is niet hun probleem; 'take it easy'.

Bij de supermarkt moet je natuurlijk zelf je eigen trolley voortduwen en vullen, maar bij de kassa staat een inpakker die netjes vlees bij vlees, schoonmaakmiddelen bij schoonmaakmiddelen enzovoorts stopt en zo je boodschappen netjes gesorteerd inpakt. Het gevolg is minimaal acht boodschappentasjes, maar die zijn tegenwoordig biologisch afbreekbaar. We gebruiken ze bij de Dubai Dog Academy als poepzakjes, dus recyclen dubbelop. De inpakman is ook nog bereid om je trolley naar de auto te duwen en alle boodschappen vervolgens in te laden. Gisteren stond er een meneer achter me bij de Lulu voor wie dat nog niet ver genoeg ging. Hij kwam met een overvolle kar en bleef net zo lang wachten totdat mijn boodschappen waren ingepakt. Hij liep wat rond met een blik van 'die kar met boodschappen ga ik verder niet meer aanraken'. Vervolgens moest de inpakker zijn artikelen op de band leggen, weer inpakken en naar de auto brengen. Denk maar niet dat er ooit een klant in Dubai, die vergeten is om zijn appels af te wegen, door de winkel rent om alsnog het felbegeerde stickertje te halen...nee dus.

Traditioneel doen locals graag boodschappen bij de buurtsuper. Kleine winkeltjes op de hoek met een verbazingwekkend assortiment op slechts vijfentwintig vierkante meter. Dat gaat zo; Landcruiser met getinte ramen rijdt to ongeveer een meter van de voordeur, toetert, de winkelier snelt naar buiten en neemt de bestelling op. De boodschappen worden gehaald en afgerekend. Pas wanneer het tasje wordt overhandigd, gaat het autoraam iets verder open om ruimte te maken. Deze winkeltjes bezorgen ook thuis, al bestel je slechts een flesje water.

Twee jaar geleden is er in de Mall of the Emirates betaald parkeren ingevoerd. Dat was omdat de metro openging en men bang was dat mensen hun auto de hele dag zouden parkeren en per metro verder zouden reizen. Op zich een legitieme reden. In het begin stonden er medewerkers bij de ingang om mensen te helpen de knop in te drukken, bij de betaalmachines in de mall en bij de uitgang om te helpen het kaartje in te voeren dat de slagboom doet openen. Maar goed, dit was de eerste mall die dit invoerde. Nu, twee jaar later staan ze nog altijd bij de slagboom!

Zelfs Ikea, wereldwijd bekend vanwege het sleuteltje en dat het allemaal zo-goedkoop-is-omdat-je-het-zelf-monteert, biedt aan om de meubels thuis te bezorgen en te monteren. Voor weinig.

Tenslotte laat iedereen overal alles wat niet meer nodig is uit z'n handen vallen of achter wat dan wel weer een heel leger van opruimers, schoonmakers en vuilnisophalers in stand houd. Dus eigenlijk is dit gedrag nou net datgene waarom Dubai is geworden wat het is; het gemak van de één betekent werk voor de ander en al met al is dat goed voor de economie. Dat dat allemaal leidt tot over het algemeen bijzonder egocentrisch gedrag een "alleen op de wereld" houding, dat is een ander verhaal. Daar schrijf ik graag binnenkort nog eens een stukje over...

Vier jaar Dubai

2011-06-19T02:59:00.002+04:00

Vier jaar geleden stonden we voor de beslissing; wel of niet Nederland verlaten om wat meer van de wereld te zien. Graag! zeiden we en we vertrokken naar Dubai. Na vier jaar zijn we hier inmiddels behoorlijk "ervaren expats" want de doorloop-tijd in Dubai is niet zo lang. We weten alles te vinden; van de foute winkel die mooie designer handtassen namaakt voor weinig, de man die je tapijten voor weinig helemaal fris stoomt, een zwembadman die je zwembad schoonmaakt en niet bang is voor honden, de meest geweldige boekenwinkel van het Midden Oosten, het geweldige visrestaurant/schuurtje met de meest heerlijke en verse vis verstopt achter het strand, de supermarkt waar ze in de stiekeme varkensvlees afdeling bevroren frikandellen uit Nederland verkopen, de slijter die wijn verkoopt zonder dat je in bezit bent van de benodigde vergunning enzovoort...Inmiddels hebben we contacten gelegd met dierenwinkels die nieuwe eigenaren doorsturen voor hondencursus, de politieman die het goed vindt dat ik 's ochtends de honden laat rennen op het strand (wat eigenlijk niet mag), het bedrijfje gerund door een Deens echtpaar wat ons hondenvoer tegen inkooop prijs levert.
Dat klinkt allemaal behoorlijk ingeburgerd dus het is weer tijd voor verandering dacht Mr. Peter (zoals hij hier in de wandelgangen en daarbuiten wordt genoemd)

Wordt vervolgd......
(door J.v.K)

Hulploos

2011-06-15T23:44:00.001+04:00

Nee, niet hulpeloos, maar hulploos. Onze hulp is met vakantie naar Sri Lanka. Eén van de absolute voordelen van het Midden Oosten is dat het gebruikelijk is en betaalbaar om een fulltime hulp in dienst te hebben. Voor een bedrag rond de vier- á vijfhonderd Euro netto per maand ben je onder de pannen. Nou ja, je moet wel officieel als werkgever te boek staan, de hulp sponsoren (dat betekent jaarlijks een visum regelen) en zorgen voor accomodatie en meubels, maar al met al is het nog steeds betaalbaar. En je raakt er best aan gewend, zo'n persoonlijke Saartje of Tippi Wan in en rond het huis. Oh ja, volgens de arbeidswet heeft ze ook recht op vakantie en daar "genieten"we nu van. Bij locale families zie je er vaak zelfs meerdere; een maid per kind en een driver is echt niet overdreven in hun begrippen.
In landen als Maleisië, Sri Lanka, India etc is het een feit dat een fors percentage van de beroepsbevolking in het buitenland werkzaam is en slechts één keer per jaar naar huis komt. In hun eigen land zouden ze vaak de helft of nog minder verdienen en nu kunnen ze hun hele familie onderhouden en ook nog sparen of een eigen huis bouwen. In onze ogen is dat vreemd, maar voor betrokkenen is het kennelijk geen probleem. Wie zijn wij om dat te veroordelen?

Wel hebben we ervaren dat verschillende culturen verschillend met de hulp omgaan. Onze vorige buurman uit Jordanië vond dat wij de markt verpestten. We betaalden volgens hem een veel te hoog salaris en het feit dat onze hulp vaste arbeidstijden heeft en een weekend vond hij stuitend. Bij hem begon de maid te werken als de familie opstond en stopte met werken als de familie naar bed ging. Regelmatig stond de maid 's ochtends om zeven uur de Ferrari te wassen terwijl de motor warm liep en buurman al wachtende een sigaretje rookte. Oh ja, hij gaf ook aanwijzingen waar er nog beter gepoetst kon worden. Veelal willen maids na een paar jaar ervaring ook het liefst voor een westerse familie werken. Onze Jordanese buren hebben zo ook verschillende maids "versleten" in de twee jaar dat we naast elkaar woonden.
Niet alleen voor het schoonhouden, maar ook bij de opvoeding worden maids te pas en te onpas ingezet. Hordes expats kunnen niet eens meer uit eten zonder de maid mee te nemen en toen ik laatst op het Nederlandse consulaat was om een nieuw paspoort aan te vragen waren er twee wachtenden voor me die voor hun maid een visum wilden aanvragen, zodat de maid mee op vakantie naar Nederland kon. Het waren beide gezinnen met, zo te zien, één twee- of driejarig kind. Tja, quality time voor alles. Maar ja, maids zijn geen opvoeders en vaak zelf nog vrij jong. Ze houden de kinderen zoet en doen alles om de lieve vrede te bewaren met als gevolg kleine tirannen en draken als kinderen die nog net niet over de tafel rennen in het restaurant.

Ondertussen zijn we de afgelopen weken zelf aan het strijken, schoonmaken, vaatwasser uitpakken en weer inruimen, tuin sproeien enzovoorts enzovoorts. Ik moest eerlijk gezegd even denken aan welke kant van de strijkplank je ook alweer staat, maar na een paar dagen zit de routine er zo weer in en met een vioolconcert van Paganini op de achtergrond is het bijna een onstpannende ervaring. We hebben zelfs de verleiding kunnen weerstaan om niet een parttime maid via een agency te laten komen voor een noodschoonmaak, nee dit jaar hebben we alles eigenhandig waargenomen. Zo genieten we straks weer des te meer van de extra hulp en ondersteuning. Nog maar drie nachtjes slapen...;o)

Zomer 2011

2011-06-09T18:03:00.000+04:00

Dit jaar gaan we met de camper op vakantie. Tot groot verdriet van echtgenote J. Die wilde liever op safari naar Afrika of naar de parelwitte stranden van Borneo, maar met meerderheid van stemmen werd het met de camper naar Frankrijk. Het kostte mij maar een paar zakjes snoep om de meerderheid van de stemmen te verkrijgen, haha. We zouden eigenlijk vorig jaar al gaan kamperen, maar toen kwam er wat tussen.

Eigenlijk zijn we niet echt kampeerders, hoewel we beiden van jongs af aan met de tent op vakantie gingen. Ik herinner me nog storm aan de Bodensee, een kapotte aanhanger in Engeland en met z'n drieeën in een tweepersoons tentje in Denemarken. Misschien dat we daarom al snel het kamperen hebben ingeruild voor verblijven in een hotelletje. Eerst nog backpackend en met de bus en trein, maar later met de huurauto van pension naar hotel enzo.

Ook de kinderen meten de vakantie af aan het aantal sterren van het verblijf en dus moeten we even "resetten" met z'n allen. Hoewel echtgenote J. het daar dus niet mee eens is. Na haar onvrede te hebben geventileerd op Facebook kreeg ze van kennissen en vrienden veel bijval en steun, dat gelukkig wel. Het plan is om vanaf ons vakantiehuisje in Bruinisse de camper op te halen in Vlissingen en vandaar richting Frankrijk te trekken. Misschien via de kust, maar in ieder geval staat Disneyland op de agenda. Het lijkt mij persoonlijk wel leuk om, na Mickey en Donald, een wijnstreek te bezoeken en wat proeverijen te ondernemen. Met de camper tenslotte kunnen we ter plekke de boel de boel laten en een tukje ter ontnuchtering doen.

Tim verheugt zich er al op dat je onder het rijden kunt douchen &/of op je bed een beetje kunt computeren. Eva wil boven de cabine slapen en Jasper gaat elke dag verse broodjes halen. Ik hoop wel dat het ons beter vergaat dan in onderstaand Topgear filmpje, dat J. ontving van een vriendin;

http://www.youtube.com/watch?v=zgRXi2svWPU

Zoniet, dan hoop ik dat we goed verzekerd zijn. In ieder geval hebben we er erg veel zin in om de hitte van Dubai even te verruilen voor de relatieve koelte van Europa. We kunnen altijd nog naar de dierentuin om een olifant te spotten en zo ook het Afrika-gevoel te ervaren; zijn we allemaal happy!

Multiculinaire samenleving

2011-06-08T11:38:00.000+04:00

Eén van de absolute voordelen van het wonen in de Emiraten met mensen afkomstig uit veel verschillende landen en met vele nationaliteiten is het feit dat iedereen zijn of haar lievelingseten wil kunnen eten. Dat uit zich in de vele verschillende restaurants; Libanees, Indiaas, Italiaans, Japans, Mexicaans...you name it, we have it. Er is zelfs een restaurant met Nederlands management en nederlandse gerechten op de kaart. Van pannenkoek tot nasi goreng...typisch nederlands eten, toch?

De etenswaren verkrijgbaar in de supermarkt zijn eveneens divers; aardappelen uit Saudi Arabië, appels en druiven uit de Verenigde Staten, vlees uit Brazilië, Australië en Nieuw Zeeland. Wasabi en sushi uit Japan en noten en zuidvruchten uit Vietnam. Bij supermarkt Lulu liggen wel vijftien verschillende soorten mango's uit onder andere Pakistan. En dan zijn er nog de vele groentensoorten uit India; knollen, komkommerachtigen en aardappelachtigen. Van de meesten heb ik geen idee wat je ermee kunt bereiden. Sommigen zien er ronduit onappetijtelijk uit, anderen smakelijk. Ook Nederlandse producten zijn veel verkrijgbaar; tomaten, champignons, paprika's, prei en lof. Ik ben toch altijd een beetje trots als in het karretje voor me, van die mevrouw uit de regio, nederlands etomaten en paprika's op de band worden gelegd. Ik moet me altijd inhouden om niet te zeggen; "from Holland, very good!". Idioot die ik ben...

Ook in de supermarkt; kant en klaar gemaakt voedsel; curry's, vegetarische gerechten en roti's en paratha's. Allemaal even lekker! Met Indiaas voedsel is het wel altijd aan te raden om even te vragen naar de mate van gekruidheid. Regelmatig slaan de vlammen uit je mond als je de verkoper om een "mild"gerecht hebt gevraagd. Indiërs houden wel van een pepertje.

Het locale voedsel uit het Midden Oosten bestaat vooral uit graan, rijst, vlees en een beperkt assortiment groenten. De Libanese keuken is mijns inziens het meest gevarieerd uit de regio. Met name de Indiase keuken is erg veelzijdig met zowel vlees- als vleesloze gerechten en ik betrap mij erop dat we steeds vaker vegetarische curry's of schotels bestellen. Curry met paneer (gemaakt met cottage cheese) staat tegenwoordig vast op tafel als we iets uit India eten.

De "Dubai-stone" is dan ook legendarisch...door het klimaat beweeg je minder en met het grote aanbod zoals hierboven beschreven ben je geneigd meer te smullen van al dat lekkers, dus komen mensen die een tijdje in Dubai wonen gemiddeld een "stone" aan. Volgens Wikipedia is een stone ongeveer 6,5 kilo. Oeps, da's dan weer de keerzijde van de diversiteit. Maar ja, elk voordeel heb z'n nadeel. Voorlopig genieten wij erg van de multiculinaire samenleving; hoe meer zielen met een verschillende afkomst, hoe rijker ons leven van alledag!

Puur natuur

2011-06-01T11:38:00.001+04:00

Veel mensen denken dat Dubai en het Midden Oosten een grote, droge, hete zandbak zijn waar verder weinig levends rondloopt. Buiten dan de bekende kameel en hier en daar een expat die zo nodig zijn heil buiten zijn of heur land van herkomst zoekt. Maar er is meer te beleven dan dat. Alleen al in en rond ons huis is de natuur te vinden. In onze tuin komen behoorlijk veel vogels fourageren, of een badje nemen in een van de teilen water die er in principe voor de honden staan. Ook komen er dagelijks een paar kraaien op bezoek. Die vinden het grappig om de honden te pesten door steeds op een muur te gaan zitten krijsen en als de hondenmeute er blaffend aankomt tergend langzaam naar de volgende muur te vliegen waarbij ze net buiten bereik van de honden blijven.

Onder de bezoekende vogels bevindt zich de hoopoe, een lokale vogel. Ze beluchten gratis ons gras op hun speurtocht naar...ja,wat zouden ze eigenlijk eten? Miertjes, wurmpjes of zoiets? Dan hebben we nog de in het wild vliegende papegaaien, meeuwen, mussen en duiven. Dit jaar hebben we zelfs een mussennest in de carport en een duivennest in de citrusboom. Door ze vooral met rust te laten dragen we bij aan de instandhouding van de soort. Veel werk is dat niet ;o)

Op ons bordesje wonen Geer en Goor, twee gekko's, die zo genoemd zijn de de bezoekende familie T. Geer en Goor zijn echte nachtdieren die rustig aan het plafond kleven in afwachting van een voorbijkomende schnabbel. Tenslotte hebben we ook nog een koppeltje vleermuizen. In één van de pilaren van datzelfde bordes mist een strook marmer en daar heeft een vleermuis zich genesteld. Ik had de vleermuis al in Januari gespot kort na de verhuizing, maar echtgenote J. dacht dat ik ze zag vliegen. Sinds kort woont de vleermuis samen, want ik zie regelmatig twee exemplaren rondvliegen na zonsondergang. J zag vandaag keuteltjes onder de pilaar liggen, wat haar eindelijk overtuigde van de aanwezigheid van leven. Mijn theorie is dat er eerst een alleenstaand mannetje woonde, die nu een vrouwtje heeft gevonden. Zij is waarschijnlijk meer van de grothygiëne en is begonnen het holletje regelmatig uit te mesten...tja, het is maar een theorie.

Oh ja, we hadden ook een keer een rat op het terrein, maar daar heeft terriër Peppi korte metten mee gemaakt. Z'n Saluki en Greyhound vrienden hadden het nakijken toen Peppi's instincten het van de ratio overnamen. Jak!

Maar goed, er is dus meer te beleven dan zand en stof. Dat dat ook maar even gezegd is.

Zomer in Dubai

2011-06-01T11:09:00.001+04:00

Iedereen zal begrijpen dat de zomer in Dubai lang, droog en warm is. Zeg maar heet. Ieder jaar komt de zomer voor mijn gevoel weer van de ene op de andere dag ergens midden tot eind Mei. Baf, ineens is het heet en heb je al 's morgens vroeg een natte rug. Vijf minuten buiten en het zweet loopt in straaltjes door je haar naar beneden. Waar we daarvoor vooral buiten vertoefden, verschuift nu het zwaartepunt naar binnen, waar de airco voor verkoeling zorgt.

Ter voorbereiding op de zomer heb ik dit jaar twee partytenten gekocht en die over het zwembad geplaatst. Niet heel fraai om te zien, maar hopelijk kunnen we zo nog langer doorzwemmen zonder het gevoel te hebben in een warme bron tegen reuma to dobberen. De BBQ kan gerust in de schuur; het seizoen voor buiten eten is afgelopen.

In huis hebben we in elke slaapkamer een badkamer en iedere badkamer heeft een boiler voor warm water. Al die boilers kunnen nu uit want koud water heeft inmiddels de temperatuur van een warme douche. Als je nu behoefte hebt aan koud water, dan moet je voortaan de kraan naar warm draaien. Het water in de boilers, die boven het plafond geïnstalleerd zijn, koelt nu af door de airco en warm water wordt zo dus koud(er). Het is effe wennen, maar uiteindelijk best effectief.

In de weekeinden moet je ook binnen vertier zoeken en de meest voor de hand liggende oplossing is naar de mall gaan. In de mall vind je, naast winkels, restaurants, Magic Planet, bowlingbanen en bioscopen. En natuurlijk is er de beroemde skibaan in de Mall of the Emirates en de ijsbaan in de Dubai Mall. Magic Planet is een soort Hommerson's; een hal met speelautomaten, draaimolens en race-simulatoren. Ik ben geen fan van Magic Planet, door de hoeveelheid decibels ben ik meestal na een uur dolgedraaid, maar uiteraard vinden de kids het fantastisch. Dus gaan we er sporadisch een keer naar toe.

Iedere bioscoop doet behoorlijk Amerikaans aan; minstens 10 zalen en een VIP-zaal met bediening en tafeltjes. Een counter met popcorn, M&M's, nacho's, en niet te vergeten mega-bekers frisdrank. De nieuwste rage is een soort slush-puppy van Cola. Zoals overal zijn de inwoners van Dubai niet zo van de klok en tot ruim twintig minuten na aanvang komen er mensen binnenzetten als de film al is begonnen. Met een horde kinderen, maid en drie tassen versnaperingen. Maar de sfeer is gemoedelijk en iedereen knispert, knabbelt en kraakt er vrolijk op los. Kinderen lopen in en uit met de maid in het kielzog; plassen, nog meer popcorn of gewoon lekker door de hal rennen. Afgelopen weekeinde hebben we de film Rio in 3D gezien; erg leuk. Als de film is afgelopen en het licht gaat aan is de chaos onbeschrijfelijk! Iedereen laat alles uit z'n handen vallen en overal liggen bekers, popcorn, verpakkingen en tasjes. Als je zou willen zou je een klein dorp van overgebleven en geknoeid voedsel kunnen voorzien. Ach, arme schoonmakers die in een paar minuten tijd de zaal weer toonbaar moeten maken!

Nou ja, het wordt dus weer een zomer met veel B's; bowlen, bioscoopje pakken en buiten-de-deur snacken. Gelukkig hebben we straks de winter weer om alle ingenomen calorieën buiten te verbranden...

Snertweer

2011-05-19T10:49:00.000+04:00

Waar je ook ter wereld woont, het weer is altijd onderwerp van gesprek. In Nederland is het te nat, te koud, waterkoud, te mistig, of te warm, broeierig en benauwd. In Dubai is het niet anders; het is te zanderig, te klam, maar vooral te warm. Na een heerlijke winter met af en toe een wolkje en een buitje, maar vooral aangename temperaturen is het nu zomer geworden. Zonder waarschuwing vooraf en van de ene op de andere dag naar mijn gevoel.

Was het vorige week nog overdag tussen de dertig en vijfendertig graden en 's avonds achter in de twintig, nu is het paf iedere dag driëenveertig graden of meer en 's avonds daalt het kwik niet verder dan achtendertig. En da's best warm! Daarbij slaat ook de zomerse vochtigheid toe. Om zes uur gaat de zon onder en steekt er een redelijk briesje op, maar om acht uur is het uitgewaaid en stijgt de vochtigheid naar tachtig procent en meer. Niet meer aangenaam dus.

Het gevolg is dat als je in je auto stapt en die staat buiten geparkeerd, het net is alsof je in een oven stapt. Zelfs met de airco op volle kracht duurt het een kwartier voordat je het stuur vol kunt beetpakken en tegen die tijd zit je t-shirt permanent aan je rug gekleefd. Veel auto's in Dubai hebben leren bekleding en stoelverwarming. Dat is niet echt handig; het leer wordt veel heter dan stof en die stoelverwarming, enfin, dat laat zich raden!

Als je gewoon buiten loopt (op schaarse momenten van en naar een airconditioned omgeving) voelt de wind aan alsof je met een warme föhn op je oogbollen blaast. Probeer maar eens; het voelt weinig aangenaam.

Maar goed, over een paar maanden wordt het weer winter en bij wijze van warmloper hebben we gisteren lekkere hollandse erwtensoep gemaakt. Met varkensvlees, spliterwten en rookworst uit Nederland, die hier op mirakuleuze wijze te koop is bij de Spinneys. Met de airco op 18 graden en de gordijnen dicht doen we net alsof het buiten vriest dat het kraakt. Heerlijk; het is weer snertweer!

Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen...

2011-05-17T17:55:00.000+04:00

Van de week deden we een rondje spreekwoorden en gezegden met Tim in het kader van zijn Nederlandse les. Bij bovenstaand spreekwoord moest ik denken aan de dagelijkse rondgang in de tuin; de poep-patrol. Lezers met een zwakke maag kunnen misschien beter een volgende keer terugkomen.

Al onze hondse vrienden moeten natuurlijk ergens het tot zich genomen voedsel in afgewerkte vorm weer teruggeven en hoewel ik op youtube filmpjes zag van poezen diet het toilet gebruiken én doorspoelen, zijn honden helaas niet zo vaardig. Zij poepen in de zandbak of op het gras, of onder de trampoline, of soms helaas zelfs in huis. Tja, dat poepen moet nu eenmaal gebeuren. Da's de natuur. En iemand moet het omruimen. Wij hanteren het beleid; wie het ziet liggen moet het opruimen. Slechte ogen dat we allemaal ineens hebben!

Maar goed, met zo'n 10 honden per dag over de vloer kun je er niet omheen om regelmatig een rondje te lopen met een zakje. We gebruiken gewoon plastic boodschappentasjes van de Spinneys, of de Choithram, net waar de boodschappen vandaan komen. Ook hebben we speciale poepzakjes, maar die zijn een beetje klein. Als je geluk hebt 's morgens dan ligt er een drol of 7 á 8. De kunst (vind ik) is om dat met één zakje op te ruimen. Soms lukt dat en soms niet. Grote honden leggen natuurlijk een grotere drol dan kleine. En zo is er ook veel verschil in textuur; zacht, hard. Je hebt keutels en lange bolussen. Het prettigst is het als ze er al even liggen en door de zon zijn uitgedroogd, dan zijn het net zwarte of bruine kiezels die het zakje in rammelen. Ook zijn drollen in het zand gemakkelijker met een ruime hand zand op te rapen, dan een zachte drol in het gras. U voelt het al; die moet je er echt uitpeuteren en er blijft meestal restmateriaal achter. Die zachte drollen behoeven nazorg met de tuinslang om het gazon begaanbaar te houden.

Honden die langer bij ons verblijven en Royal Canin eten, hebben meestal goede compacte drollen die niet uit elkaar vallen of slijmerig zijn. Tja, er gaat een wereld voor je open! Ik heb het nooit gedaan maar overweeg het iedere keer na de ochtendronde; zou het meer of minder dan een kilo stront zijn?

Sinds afgelopen weekeinde hebben we speciale stenen in de drinkbakken. Volgens onderzoek door echtgenote J. zouden de minerale stenen voorkomen dat de urine gele plekken in het gazon veroorzaken. Misschien moet ik ook eens wat stenen op die drollen gooien, wellicht verdwijnen dan ook de schillen en de dozen?

Genetische vaardigheden?

2011-05-12T10:30:00.000+04:00

Bij de familie Spaans thuis werd vroeger (bijna) alles zelf gemaakt; tafels, bedden, bureaus, open haarden, keukens enzovoort. Pa Spaans was van huis uit timmerman en vond het ook leuk om in de privésfeer z'n beroep uit te oefenen. Je gaf hem een foto van bijvoorbeeld een Ikea-meubel en een paar weken later stond er een heuse replica in huis. En die hoefde je geneens zelf met het beroemde inbus-sleuteltje in elkaar te zetten! Toen broer H. interieurarchitectuur ging studeren kwamen er beton-elementen bij en werd er eigen design aan toegevoegd. De uitvoering was altijd wel gebaseerd op zijn professionele omgeving en dus hufter-proof en aardbevingbestendig, oftewel zwaar. Een bureau of bed moest je al snel met minstens vier personen optillen om het te kunnen verplaatsen. Het leek wel gebouwd voor de eeuwigheid.

Pa kon goed uitvoeren, maar niet zo goed delegeren. Ikzelf was altijd meer toeschouwer dan deelnemer aan de werkzaamheden. Hij deed het liever zelf, dan wist íe dat het goed was. En ik was ook niet zo heel erg geïnteresseerd om te helpen in die tijd. Ik heb dan ook altijd gemeend dat ik niet zo handig ben. Ja, een nieuw huis een beetje verven of iets afbreken, dat lukte wel.

Maar goed, al die blootstelling aan doe-het-zelven heeft toch wel ergens toe geleid. Sinds onze verhuizing in Januari die, samenviel met mijn huidige sabbattical-periode, had ik de tijd en de gelegenheid om in plaats van uitbesteden zelf wat werkzaamheden aan te pakken. En buiten dat het best leuk is, blijk ik toch ook nog op bescheiden schaal iets te kunnen. Ik heb geboord, geschroefd, geplamuurd, kranen gerepareerd, kranen vervangen, irrigatiesystemen gerepareerd, waterpompen nieuw leven in geblazen, straatwerk gelegd en ga zo maar door...

Ook heb ik voor de Dubai Dog Academy een agility-baan gemaakt, met stokken, hoepels en een heuse "A-frame" en "dogwalk". En het functioneert nog allemaal ook! Leuk he?

Kennelijk is er in de genen toch iets doorgegeven dat bij de één wellicht eerder dan bij de ander aan de oppervlakte komt, maar er schijnbaar toch altijd gezeten heeft. 'T is helaas te laat om pa mijn trotse bouwsels te laten zien, maar bij deze alsnog van harte bedankt voor alle inspiratie!

Geld over?

2011-05-04T12:29:00.000+04:00

De afgelopen weken hoorde ik regelmatig radiospotjes van de RTA, de Roads and Transport Authority. Zeg maar de Rijksdienst voor het Wegverkeer. De RTA is verantwoordelijk voor de aanleg en het beheer van het wegennetwerk in Dubai alsook de metro. Daarnaast beheert de RTA de registratie van voertuigen en geeft kentekens af. Het systeem is even simpel als doeltreffend. Jaarlijks moet je je kentekenbewijs vernieuwen. Daarvoor ga je naar een RTA kantoor. Om je kentekenbewijs te vernieuwen moet je een keuringsbewijs van je voertuig overleggen, zeg maar APK. Het keuringsstation ligt naast het RTA kantoor en de keuring kost maar zo'n 10 minuten en ook maar 10 euro, een soort basiskeuring.

Met het keuringsrapport ga je naar de volgende balie waar je vervolgens een bewijs van verzekering moet overleggen. Pas als je ter plekke eventuele openstaande boetes hebt betaald ontvang je een nieuw kentekenbewijs in de vorm van een credit card. Snel, doeltreffend en effectief; dat hoor je niet vaak over het Midden Oosten...

Anyway de radiospotjes van de RTA kondigden een veiling aan van nummerborden. Echte liefhebbers vinden het nummer van hun kenteken kennelijk belangrijk genoeg om er extra geld aan uit te geven. Een double-digit nummer geeft meer status dan een nummer met 5 getallen en een A-serie is natuurlijk veel interessanter dan I of K.

Die veilingen waren er eerder, maar toen had de recessie nog niet toegeslagen. Ik was benieuwd of er dit keer nog steeds zoveel belangstelling voor was. Op de RTA-site vond ik het volgende bericht: “We have assembled about 110 distinguished number plates of all categories and 15 plates for motorbikes. The sale topper was (K – 20); which was sold for AED2.1 million, followed by a two-digit plate (J – 44) which was exchanged for AED1.77 million. The five-digit plate (K 11111) was sold for AED1.5 million, the three-digit plate (K 111) fetched AED1.3 million, and the binary number plate (K 71) was knocked down for one million dirham".

Kennelijk gaat het er anno 2011 toch weer beter aan toe dan vorig jaar. Of misschien is het toch slechts een kleine elite die niet weet wat ze met hun geld moet doen. Tja, als je alles al hebt dan is een "coole" nummerplaat wellicht het laatste hoogtepunt voordat je een ruimtereis overweegt?

Beestenboel

2011-04-06T23:23:00.000+04:00

't Is een gezellige beestenboel de afgelopen weken; het is voorjaarsvakantie dus Dubai en omstreken trekt erop uit en dat betekent klandizie voor het hotel en de dagopvang. Berta is een bruine labrador. Berta's familie ging afzien in Nepal en Berta kwam daarom bij ons logeren en een beetje chillen. De "ouders" van Boris en Bruno, twee stevige Bulldogs, gingen op vakantie en wilden hun "kinderen" verzorgd achterlaten. Ook Maddie, een jonge labradoodle, kwam een paar dagen langs. En verder waren er Mowgli (frequent flyer chihuahua), Pinga (gezellige mix) en Bailey (familie van Maltezer leeuw). Gisteren zijn kleine Gino en grote Gino gekomen. Kleine Gino is een Shitzu die helaas kampt met wat overgewicht. Hij is een schoothond die je spieren een workout geeft als je hem een tijdje op schoot hebt, oef wat een gewicht. Maar verder is hij heel lief en gemakkelijk in de omgang. Grote Gino is een fikse labrador die ook regelmatig langskomt als het baasje op reis moet. Troy, eveneens Labrador, kan zich ook verheugen op de volle aandacht van Eva. Hij is uitermate geschikt voor paardjerijden in de tuin...

Al die makkers moeten natuurlijk wel dagelijks beweging krijgen, dus gooien we een balletje, een rubber bot, een frisbee of wat er maar voorhanden is. Sommige honden nemen weleens een duik in het zwembad of spelen graag met de tuinslang. En daarnaast wandelen we iedere dag met alle honden. In Barsha is zo'n wandelend gezelschap met negen honden een flinke bezienswaardigheid. Auto's remmen af en stoppen. Of ze draaien verderop en komen nog een keer langs rijden. Ramen gaan open en kinderen hangen eruit om de honden te bekijken. Soms vragen ouders naar het ras of vragen bevestiging; is Saluki? Kinderen blaffen om een reactie uit te lokken of volgen ons met hun fiets rondjes. Kortom, het is een gezellige boel. Vorige week vroeg een buurtgenoot of Peppi te koop was. Toen dat niet geval bleek was hij oprecht teleurgesteld.

Als het even kan gaan we echter met de auto, of tegenwoordig twee auto's, naar een stuk desert zo'n vijftien minuten rijden vanaf huis. Daar is een aantal vierkante kilometers waar ze ongestoord kunnen rennen, duin op en duin af. Er worden ook kamelen gehouden die dagelijks hun eigen rondje grazen, al dan niet met een kalf in de buurt. En voor de lekkere trek liggen er altijd genoeg kamelenkeutels voor een snelle snack. Op de terugweg van zo'n uitstapje hangen de tongen uit de mond en overstijgt het gehijg de airconditioning.

Al met al loopt het allemaal best lekker, letterlijk en figuurlijk. We zijn nog geen honden &/of baasjes kwijtgeraakt. Ik ben benieuwd hoe de zomer gaat verlopen als het meer dan veertig graden is...'t zal wel een beestenboel blijven.

Hoofdprijs

2011-04-06T22:18:00.000+04:00

"Salam Aleikum, Good Evening! Dit is Achmed van Etisalat (de grootste locale telecom provider). Wilt u in het Arabisch of Engels verder praten?"
"Ehhh, doe maar Engels, mijn Arabisch is wat roestig..."
"Congratulations! U heeft een prijs gewonnen in de loterij van Etisalat! Vijfhonderdduizend dirham maar liefst!" (honderduizend Euro).
"Nou da's mooi"
"De prijs is gevallen op het nummer van uw sim-card. U hoeft alleen uw sim-card te controleren op het nummer dat ik u geef en mij terug te bellen en dan dient u vandaag nog uw prijs ophalen in het Ansari wisselkantoor. Het nummer van uw sim-card is 2456671. Controleer het nummer en bel me terug en uw kunt uw prijs in ontvangst nemen".
"Ehhh, waarom moet ik die prijs vandaag nog ophalen? En hoe weet ik of u van Etisalat bent...u belt met een mobiel nummer?"
"Mijnheer, het is echt waar; u heeft een prijs gewonnem. Bel me nou maar terug. Controleer uw sim en bel me terug."

Tja, honderdduizend Euro is nooit weg, maar het klinkt allemaal een beetje vaag. De man spreekt niet echt goed engels en zijn argumenten blijven vaag. Ook is er een hoop achtergrondlawaai te horen tijdens het gesprek, maar dat kan een call centre omgeving zijn. Maar als Etisalat zulke prijzen weggeeft, dan hadden ze er vast een hoop ophef over gemaakt qua marketing enzo. Maar ja, ik lees ook niet iedere dag de krant, dus kan het hebben gemist. Ik check mijn sim-kaart en het nummer komt overeen.

Toch maar even de Etisalat support lijn gebeld. "Mijnheer, het is een scam. Wij hebben geen loterij en geven geen prijzen weg. Als u mij het nummer geeft van de mobiele telefoon die u gebeld heeft, dan geef ik het door aan de afdeling fraudebestrijding".
"Maar wat hebben ze te winnen aan dit verhaal? Stel dat ik er op in was gegaan?"
"Dan hadden ze u gevraagd uw telefoontegoed op te waarderen bij het betreffende geldkantoor en dat was naar hun eigen rekening gegaan. Helaas, uw hebt geen prijs gewonnen. Kan ik u verder nog ergens mee helpen. Een goedenavond verder."

Toch nog even teruggebeld. "Hee makker, je bent helemaal niet van Etisalat. Ik heb het gecheckt en die loterij bestaat helemaal niet". Na wat heen en weer gesteggel, wordt de toon alom onvriendelijker. Als ik vervolgens aangeef de politie te hebben gebeld en dat ze inmiddels genoeg tijd hebben gehad om zijn locatie na te trekken gedurende het gesprek, volgt er allen nog een hoop "*&^#@honderduizend bommen en granaten@#$%!!" en wordt de hoorn erop gegooid.

Tja, het midden oosten trekt veel verschillende types aan, zo ook bijzonder opportunistische die het met de wet en de medemens niet zo nou nemen in hun streven naar...ja, naar wat eigenlijk; een beter leven, snelle rijkdom, geluk?

Helaas, geen vijfhonderdduizend dirham. Maar ja, de zon schijnt, het is lekker warm en ik heb een wit wijntje binnen handbereik. Wat heb je nog meer nodig om gelukkig te zijn...

Hondenschool enzo

2011-03-08T23:00:00.000+04:00

Met de puppytraining, basic manners training, training voor gevorderden, dagopvang en het hondenhotel heeft de Dubai Dog Academy toch al heel wat te bieden dachten we. Om niet te vergeten privé-lessen, transport op maat en aankoopadvies. Maar toch wilden sommige klanten meer met hun hond doen. Iets actiefs, iets leuks en ontspannends... Dus is er nu "agility" training voor gevorderde honden en -bezitters. Agility wordt vooral in wedstrijdverband beoefend waarbij de baas de hond begeleidt over en langs een aantal obstakels. Het is de bedoeling dat de hond zonder lijn loopt en alleen verbaal met commando's wordt aangespoord om de hindernissen zonder fouten en in de juiste volgorde te nemen en dat dan allemaal in de snelste tijd.

Maar ja, waar haal je de apparatuur vandaan die darvoor nodig is? We zijn allemaal gewend dat Nederland distributieland is en staan er niet bij stil hoe al die spullen ter plaatse komen, maar in Dubai is het al een uitdaging om nieuwe pedalen voor je fiets te vinden. Het is meestal eenvoudiger om een nieuwe fiets te kopen en vaak zelfs de enige oplossing. Zoek je een paar schoenen in maat tweëenveertig dan gebeurt het regelmatig dat de verkoper zegt: "die hebben we niet. Ik heb wel maat veertig, wilt u die proberen?". Maar goed, ik dwaal af, agility apparatuur is dus in Dubai niet te krijgen. Je kunt het via internet in de USA bestellen, maar met de verzendkosten erbij is dat al gauw een flinke investering.

Omdat de eerste cursus inmiddels al gepland staat, moet er toch iets verzonnen worden en dus struinen we Dubai af op zoek naar bruikbare voorwerpen of onderdelen. Gelukkig zijn er via google wel specificaties te vinden van de verschillende A-frames, sta-tafels, hoepelsprongen enzovoort, dus er begint zich een idee te vormen hoe één en ander gerealiseerd zou kunnen worden. Bij Ace hebben ze tuinhekpaaltjes die we kunnen gebruiken en hier kunnen we ook hout en verf scoren voor de A-frame. Een hoepel is natuurlijk te krijgen bij de speelgoedwinkel en ook schaffen we een flinke rubberhamer aan om het parcours te bouwen.

De eerste training is 's ochtends om half negen en om half twee de avond ervoor is versie één van het parcours gereed. Toch best aardig gelukt lijkt me, maar beoordeel het zelf? Er is vast nog wat verbetering mogelijk, maar met ons "just-in-time" beleid is dat hopelijk een paar uur voor les twee gereed...

Assessment

2011-03-04T12:40:00.000+04:00

Van de kleuterschool naar de basisschool "overgaan" is niet zomaar geregeld. In Dubai, waar het Amerikaanse systeem overheerst moet je eerst bewijzen dat je eraan toe bent en tot de top van je jaar behoort. Ook al ben je zoals Eva pas vier jaar een assessment is onderdeel van de procedure om toegelaten te worden. Dus togen we op donderdag om acht uur naar de Dubai International Academy (DIA) om de assessment af te laten nemen. Tim gaat ook naar DIA en als "sibbling" krijg je in ieder geval voorrang op andere inschrijvers. Mits je de assessment haalt uiteraard...

Gewapend met kopieëen van paspoort, visa, laatste 2 schoolrapporten(?), inentingsbewijzen, geboortebewijs en honderd Euro zijn we er klaar voor. Eerst Tim afgezet een een rondje door de school gelopen, want we zijn te vroeg omdat Tim om voor achten al present moet zijn. We zoeken de vleugel op waar de KG-groepen zijn gevestigd. Omdat Eva in December jarig is, moet ze eerst een jaar KG2 doen voordat ze naar year 1 van de basisschool gaat.

Bij de receptie staan meerdere ouders met hun kroost zenuwachtig te wachten. Schoolkeuze en de juiste opleiding zijn erg belangrijk in dit deel van de wereld. Wij dachten altijd dat de lagere school vooral leuk en gezellig moest zijn, maar dat is veel te nederlands. Nadat de formaliteiten zijn afgehandeld gaat een medewerker met Eva apart zitten. ze heeft een stuk of vijf A-viertjes met opdrachten. Na een beetje chit-chat moet Eva laten zijn dat ze een goede pengreep en -beheersing heeft door verschillende stippellijnen na tekenen. Vervolgens moet ze tellen, de juiste kleuren kunnen aanduiden en getekende objecten met het juiste woord verbinden. Tenslotte hoor ik haar "C-c-cat en H-h-house" en nog een paar woorden opzeggen en dan is de assessment na een half uurtje voorbij.

Over een wek of twee verwachten we de uitslag. Eva had het goed gedaan, maar kende het alfabet nog niet helemaal perfect aldus de medewerker. Enfin, met een beetje geluk is ze met de hakken over de sloot over en kunnen we haar een heus schooluniform laten aanmeten. Tja, zo zie je maar; hadden we toch meteen na de geboorte moeten beginnen met oefenen!

Burj Khalifa

2011-02-28T10:45:00.000+04:00

Door recent bezoek uit NL hadden we weer eens de gelegenheid onze stad als toerist te bekijken en het was hoog tijd voor een bezoekje aan de Burj Khalifa; het hoogste gebouw ter wereld. Haha; hoog tijd...hoogste gebouw; leuk gevonden nietwaar?

Tickets kun je vooraf online boeken en op zaterdag om drie uur hadden we gereserveerd. Het was de hele dag redelijk weer geweest, maar 's middags begon de lucht te betrekken en stak er een lekkere zanderige wind op. Om bij de Burj te komen moet je je auto parkeren in de Dubai Mall en dan de ingang van de toren proberen te vinden. Als je uit de parkeergarage komt staan er machines die een ticket uitspugen waarop staat waar je staat geparkeerd, in ons geval Fashion Parking, level 7, hotel. Handig, maar het geeft meteen aan dat die parkeergarage best groot en dus onoverzichtelijk is. Maar na twee keer vragen en een stukje lopen komen we bij "at the top", de Burje ervaring bij uitstek. Tickets checken, tassen controleren, bagae door de scan en we zijn klaar om op te stijgen. De lift gaat met 10 meter per seconde omhoog en het viewing deck is op de 124e verdieping, dus wat zal het zijn zo'n 400-450 meter boven de grond. In totaal meet de Burj 828 meter.

Met telescopen kun je rondkijken en je kunt dan live kijken of gefilmde nachtbeelden van dat gebied bekijken. Je kunt zelfs historische beelden zien, die bestaan vooral uit zand...

Ondanks het mindere zicht is het toch een leuke ervaring die we afsluiten met een maaltijd aan de voet van de Burj met uizicht op de waterpartij. En gigantische fontein geeft iedere 20 minuten en water- en lichtshow op muziek. Nummers varierend van Whitney Houston tot lokaal arabisch en klassiek. Met een lekker Libanees biertje in de hand en een gebakken kebbeh op je bord is het best leuk om toerist te zijn! Met dank aan M. en N. S. uit 's G. voor hun bezoek aan Dubai.

Ik kom uit een uitstekend milieu...

2011-02-28T10:23:00.000+04:00

zei Loes Luca in de welbekende spotjes voor een energiebedrijf. Bij Dubai denkt iedereen natuurlijk aan verspilling en verkwisting, maar ook in Dubai denken we meer en meer aan het milieu. Zonne-energie, spaarlampen, recyclen; het staat in de belangstelling en er wordt steeds meer aandacht aan besteed.

Onlangs bezocht ik de plaatselijke wasstraat voor auto's, wat altijd weer een belevenis op zich is. Je kunt kiezen uit manual wash en automatic. Bij automatice ga je door een wasstraat zoals we in NL kennen. De manual wash houdt in dat een mannetje met een hogesdrukspuit en spons de auto onder handen neemt. Je auto wordt op een brug gereden en zelfs de onderkant en het motorcompartiment krijgen een grote beurt. Hoewel je na de automatic wash door een grote blower heen rijd om de auto droog te blazen, wordt na beide programma's de auto door drie of vier medewerkers met de hand helemaal afgedroogd en gestofzuigd. Als je wilt worden de banden met een shine ingesmeerd en leggen ze papieren mat bij de bestuurder, zodat je schoon wegrijdt.

Ook hier wordt groen gedacht; het water wordt gerecycled en de lichtmasten rondom het benzinestation lopen op zonnestroom. Er is vast nog meer winst voor het milieu te boeken, maar het begin is er. Als we nu ook nog de het gemiddelde aantal cylinders van auto's en de motorinhoud van respectievelijk 6 cylinders en 4 liter wat kunnen reduceren tot een meer normaal niveau worden we voor je het weet koploper op het gebied van milieu. Wat in Dubai willen we natuurlijk wel de beste blijven!

Clean Touareg for sale

2011-02-24T22:42:00.001+04:00

Door omstandigheden was ons wagenpark uitgedijd tot Dubaise proporties. Een niet te missen koopje hier en een jeugddroom daar en voor je het weet staat de carport vol met vier auto's. Ja, ik weet het; een belachelijk aantal en dus is het tijd voor actie.

De evaluatie door de dealer valt alleen in zijn voordeel uit en dus besluit ik om twee auto's op Dubizzle te zetten. Dubizzle is zeg maar Marktplaats.nl in Dubai en omstreken. Na een account te hebben aangemaakt, plaats ik de advertenties, waaronder "Clean Touareg for sale". Er wordt hier altijd gesproken over cleane auto's en dat slaat zowel op schoon alsook op netjes, dealer onderhouden en schadevrij.
Als ik op send druk om de advertentie te plaatsen, gaat de telefoon..."u heeft een auto te koop? Is 'ie er nog?" En de telefoon blijft gaan. Van types die klinken als louche handelaren die je via de telefoon proberen de auto aan hen te verkopen tegen een zacht prijsje tot aan serieus geinteresseerden.

Uiteindelijk verkoop ik de auto aan iemand uit Kazachstan die speciaal naar Dubai is gekomen om een aantal auto's te kopen voor zichzelf en familie om die vervolgens te exporteren. Kennelijk zijn auto's hier veel voordeliger en doen veel Russen dit. Als de deal is gesloten moeten we samen naar de Road and Transport Authority (RTA) om de auto van eigenaar te doen wisselen. Dat is allemaal eenvoudig, maar efficient geregeld; koper en verkoper moeten beiden fysiek aanwezig zijn, dus je kunt niet makkelijk een auto ontvreemden. Verzekering voor export en speciale nummerborden die je slechts twee weken mag gebruiken worden ter plekke aangemaakt. De originele nummerborden moeten uiteraard worden ingeleverd. Tegen betaling van twee euro worden de nieuwe nummers ook nog voor je gemonteerd. De auto kan vervolgens pas worden overgeschreven als ik ook mijn nog openstaande bekeuringen ter plekke betaal. Het zijn er gelukkig maar twee; parkeren zonder kaartje te kopen en rechtsaf slaan waar het niet mag. Total kosten veertig euro. Voor die laatste overtreding krijg ik ook twee "black points" en moet ik een verklaring ondertekenen dat ik het accepteer en niet nogmaals de fout in zal gaan.

Als alle formaliteiten zijn afgehandeld gaat mijn nieuwe Kazachstaanse vriend de auto afgeven voor transport. Het duurt twee weken voor de auto via Irak ter plekke aan zal komen en hij moet nog beschermende doeken voor het interieur aanschaffen om de auto tegen de zon te beschermen. In de Mall of the Emirates nemen we afscheid; hij spoedt zich naar de Carrefour en ik naar de bank. De auto is cash afgerekend en ik loop niet graag met die stapel geld rond. Gelukkig kun je hier bij de geldautomaat omgekeerd pinnen, oftewel je geld terugstopen in de muur.

Na drie dagen zijn beide auto's verkocht en kunnen de advertenties gecancelled op Dubizzle. De Jaguar blijft in Dubai en verhuist naar de Palm Jumeirah. Het was een interessant en leuke ervaring, eens kijken wat we verder nog kunnen verkopen...

Buurtonderzoek in Barsha

2011-02-14T10:30:00.001+04:00

Na een paar weken druk aanpakken na de verhuizing is het tijd voor een andere versnelling en een kijkje in de buurt: hoe wonen de mensen hier, is er nog wat te beleven of te doen? Dat er verschillende moskeëen in de buurt zijn hadden we al ervaren. 's Ochtends rond zessen beginnen de imams hun werkdag met een fris ochtendgebed. Naar schatting hoor ik drie a vier imams tegelijkertijd. Ik krijg niet de indruk dat de liturgie vantevoren wordt afgestemd, want ze beginnen allemaal met een ander gebed. Dat levert een interessant kakafonie van geluid op...vijf keer per dag en zeven dagen per week ;o)

Dus worden deze vrijdagochtend de hollandse fietsen afgestoft, banden waar nodig opgepompt en gaat de kolonne Spaans & van Kesteren van start. Naast de hoofdweg waaraan we wonen zijn er zijstraten die weliswaar zijn geasfalteerd, maar niet voorzien van afwatering, goten en stoepranden, wat een soort slordige B-wegen oplevert. Tussen de huizen en nog braakliggende stukken grond zijn vaak brandgangen(?) met zacht zand als bodembedekking. Die zijn minder geschikt om te fietsen zo blijkt al snel...

Om de hoek vlak vinden we moskee nummer 1. Naast een moskee zijn altijd wat winkeltjes en hier zijn een klein supermarktje (formaat schoenendoos maar van alles te koop van Monopoly tot en met chips), een restaurantje (met thuisbezorgbrommer!) en een dameskapsalon gevestigd.

Even verderop ligt het park dat Eva en Jasper regelmatig bezoeken. Het is park nummer 2 volgens het nieuwbouwbord dat er nog steeds staat. Aangezien de Emirati's in rap tempo net als de Amerikanen te dik worden, heeft de overheid opdracht gegeven om parken aan te leggen. In die parken zijn tennisbanen, een basketbalveldje, een jogparcours met fitnessapparaten erlangs en een speeltuin. Verder veel palmen, gras en groen en natuurlijk veilig omheind een voorzien van bewaking. In Barsha zijn vier van dergelijke parken aangelegd en vooral 's avonds wordt er behoorlijk gebruik van gemaakt.

Na nog een moskee of vijf te hebben gespot, belanden we uiteindelijk in het "hoofdpark", waar ook een meert met fonteinen is aangelegd, alsook een skatebaan en een soort fietsenstalling. Een rondje joogen is precies 1500 meter zo kunnen we lezen. De jogbaan is voorzien van een rode verende bekleding. Het lijkt wel een soort rubber en loopt heerlijk. Vandaag hebben diverse families kleden, stoelen, kussens en koelboxen met eten en drinken meegenomen naar het park. Indien mogelijk zoekt iedereen een plekje in de schaduw want het is alweer best warm. Het zijn vandaag vooral de huishoudsters die beweging krijgen; kinderen achterna rennen en de hele santenkraam het park in en uit sjouwen...maar ja, je moet ergens beginnen.

Na een ontspannen ochtend duiken we lekker ons zwembadje in. Vanavond is het "all-you-can-eat" take-away bestellen geblazen. We hebben weer zoveel bewogen...

Rondleiding Barsha

2011-02-07T12:02:00.000+04:00

Een kijkje in het nieuwe huis...vooraanzicht vanuit voortuin met zwembad "model badkuip" en "woestijn". Binnen een flinke hal, twee hondenkamers, keuken en woonkamer. Boven de speelhal en onze personeelsvertrekken.

Druk, druk, druk...

2011-02-07T11:24:00.001+04:00

Na bijna twee maanden van blog-armoede moet er toch weer eens geschreven worden. De vingers jeuken en het brein borrelt. Na een witte kerst in k-k-k-koud Nederland zijn we in Dubai verhuisd om de Dog Academy meer ruimte te bieden. Ziehier ons nieuwe onderkomen.

Barsha 2, Street 24, Villa 41

Ik heb mijn corporate carriere op ijs gezet. Misschien tijdelijk, we zien wel. Vol energie en goede moed hebben we de afgelopen weken opgeruimd, ingepakt, uitgepakt, weer opgeruimd, schilderijen opgehangen en allerhande klussen in en rond het huis gedaan. Bomen planten, straatwerk verwijderen en nog meer bomen planten. We hebben een mini-woestijn aangelegd voor de honden en het zwembad gevuld en voorzien van een heater. Ons tere gestel kan water van minder dan dertig graden niet meer aan, haha!

De Dog Academy is nu uitgebreid met de Dubai Day Care Society en het Dubai Dog Hotel. Beiden kennen al een aantal vaste gasten: Ruby; de Labradoedel, Mowgli; de beruchte schoot-Chihuahua en Peaches; de Labrador van de vrouw van de consul van Indonesie. En niet te vergeten Bella, ons eigen nieuwe foster-project.

Bella

Bella woonde bij een familie in Abu Dhabi. Maar helaas bracht ze het grootste deel van de dag in een kennel door omdat ze beet, blafte en gromde naar iedereen. Tja, een Saluki / Greyhound die niet dagelijks kan rennen is als bijvoorbeeld ikzelf zonder mijn dagelijkse glaasje wijn; niet goed! Na de Eva-test is ze goed bevonden en draait gewoon vrolijk en zonder problemen mee in het gezin. Nu komt de lastige keuze; gaat ze naar een nieuw gezinnetje of willen we haar houden. Ze heeft het potentieel om een goede trainingshond te worden. Hmm...

Gisteren moest ik Peaches ophalen voor daycare. De consul en zijn familie wonen in Jumeirah 1, vlak achter de Dubai Zoo. Voor het huis staat een politiepost met 24x7 bewaking. Na mij te hebben aangemeld word ik in de salon ontvangen en vergast op thee, koekjes en chocola. De consul komt nog zelf even de hand schudden voor hij aan zijn drukke werkdag begint. De echtgenote van de consul denkt kennelijk dat ik Cesar Millan zelf ben en wil van alles weten en vertelt me ook de laatste roddels over haar personeel. De driver doet het met de cook en de meesten vinden honden "haram", dus ze willen Peaches niet aanraken of in de buurt hebben. Ook de consul is niet dol op de hond en heeft haar een pak rammel verkocht nadat ze een plant had kapotgemaakt in de tuin. Peeches mag dan ook niet in het huis komen en verblijft de hele dag in een gedeelte van de tuin. Leuk voor een Labrador van tien maanden. Alle hoop is op ons gevestigd om Peaches om te toveren in een rustige schoothond. Hoe lang duurt dat? Als ik uiteindelijk na een uur met Peaches vertrek zwaait het voltallige personeel ons uit; tot vanmiddag!

Mowgli

Ruby onder douche

Kortom het is druk, druk,druk en dan werk ik nog niet eens. Je zou er haast aan kunnen wennen, zo'n leven. T'ís hier wel geen Frankrijk en het geloof hangt een andere God aan, maar voorlopig is het nog uit te houden...

Ras Al Khaimah Investment Authority

2010-12-16T22:45:00.000+04:00

oftewel RAKIA. Ik heb pas door wat het thema van de avond is als ik te laat de grote zaal in het Shangri La hotel betreedt. Op uitnodiging van een recruitment / headhuntersbureau ben ik hier naar toegegaan; gratis natuurlijk! Ik ben te laat omdat Dubai weer aardig druk begint te worden en de avondspits op de Sheikh Zayed Road beduidend meer vertraging opleverde dan ik had geanticipeerd. Zeven banen en dan nog stapvoets rijden. En mijn "slimme" sluiproute langs het Safa park werkte ook niet; die leverde me een boete op voor afslaan waar het niet mocht. 't Was in ieder geval een vriendelijk aangeboden bon; "Hello my friend! How are you? You make mistake...I am sorry but I have to give you a fine. Sorry, sorry, sorry! Have a wonderful evening!".

Ik ben gelukkig niet de enige die vertraagd was. Zo begint uiteindelijk de avond niet om zeven uur, maar kwart over acht. Presentatie gevold door diner, leest de uitnodiging. Het openingswoord van de voorziteer van de RAK CEO vereniging is langdradig en nauwelijks te verstaan. Een beloofd filmpje met de highlights van Ras al Khaimah wordt na vijf instartpogingen zonder geluid maar afgelast. Dan speecht de voorzitter van de kamer van koophandel, of zoiets. Ras al Khaimah is het meest noordelijk gelegen emiraat op een uur rijden van Dubai en daarom "strategisch centraal gelegen". Wij zouden waarschijnlijk zeggen "uithoek". Ze hebben een vliegveld (zo!) en hij laat mooie artist impressions zien van imposant projecten; de fraaie woonwijk aan zee Al Hamra, een mega-conferentiecentrum, een palm-achtige eiland a la Dubai en andere spectaculaire beelden strelen het oog. Ik geloof dat er ook daadwerkelijk een of twee projecten worden gebouwd, de rest lijkt toekomstmuziek. Vervolgens zijn er twee CEO's van bedrijven die vertellen waarom ze in RAK gevestigd zijn...een glasfabriek en RAK ceramics. weer drie kwartier voorbij. Ondertussen staat het buffet verder te garen.

Op enig moment betreden een paar locals de zaal. Het blijkt te gaan om highness Sheikh (sorry, niet te verstaan) van RAK die een paar oorkondes uit komt delen en nieuwe leden welkom heet. Fluks daarna verlaat hij met z'n gevolg, waaronder een paar beveiligers, de zaal weer. En het buffet moet nog even wachten...

Een paar weken geleden was ik met echtgenote J in RAK. Ze had daar een prive-les van een hondje uit de plaatselijke shelter. Tijdens die les heb ik het centrum van RAK en de visafslag bezocht. Vervolgens viel ik spontaan in slaap, zo bruisend is RAK. Nee, dat is niet aardig; het is authentiek en "laid-back". Maar zelfs echtgenote J zag geen been in een dependance van de Dubai Dog Academy in RAK. "Te kleine markt", was haar oordeel. Maar ja, volgens de Investment Authority club en de circa tweehonderd aanwezige gasten op het gala-diner zit ze er volkomen naast. RAK gaat een bloeiende toekomst tegemoet. En het buffet? Dat was uiteindelijk een beetje zoals de speeches; lauw en een beetje smakeloos.

Uitbreiden

2010-12-12T11:01:00.000+04:00

De Dubai Dog Academy loopt als een trein; na de succesvolle reintegratie en herplaatsing van Bailey's hebben we nu doordeweeks chihuahua Mowgli in de dagopvang. Ook is de komende dagen Kim op bezoek; een witte herder-en-nog-wat-mix. Kim is buitengewoon schuw en dwaalt als een wit spook door het huis. Kim is ook een K9 klant die eerst weer wat manieren moet leren voordat zij kan worden herplaatst. En zo heeft K9 al een wachtlijst voor ons opgesteld van andere behoeftige honden. Daarnaast is er de groepstraining en prive-training die via mond-op-mond reclame floreert.

Dus zijn we aan het kijken of we "De Zaak" kunnen uitbreiden. Aangezien ook ons huidige huurcontract binnenkort afloopt zijn we ons aan het orienteren op een andere locatie om zo wonen en werken te kunnen combineren. Na drie jaar compound-wonen durven we de stap wel aan naar een gewone woonwijk en een straat. Het liefst willen we naar de wijk Al Barsha waar vooral villa's staan met meestal een aardig stukje grond eromheen; ideaal voor de honden-activiteiten. Vaak ook vind je dan een extra gebouwtje of extra kamers buiten het huis waar weer bijvoorbeeld dagopvang of kennelservice kunnen gaan aanbieden.

In Barsha wonen veelal locals; iedere Emirati krijgt van de overheid een stuk grond om te bebouwen en iedereen bouwt daar vervolgens op wat hij / zij leuk vindt. Barsha is een mix van stijlen van sobere rechttoe-rechtaan villa's tot paleizen die in de Efteling niet zouden misstaan. Een stuk grond wil nog niet zeggen dat er ook een weg is en veelal moet je via een zand- of grindweg je lapje grond en huis zien te bereiken. Met de chaos die er altijd heerst in huize Spaansenvankesteren voelt dat wel goed ;o)

Gisteren hebben we een interessant pand bezocht in Barsha 2. Dit huis is gelegen aan een van de doorgaande wegen en heeft een flinke eigen parkeerplaats. Naar arabisch gebruik is er in het huis geen keuken; de keuken is in een apart gebouw naast de kamer van de driver. Handig; zo heb je geen etensluchtjes in huis. Ook is er naast de voordeur nog een extra deur die direct in de woonkamer uitkomt. Het bezoek kan zo meteen opsplitsen in vrouwen en mannen en de respectievelijke afdeling betreden.

Dus het ziet er naar uit dat we wellicht binnenkort gaan uitbreiden; verhuizen, een busje aanschaffen voor de vervoersactiveiten (P's favoriete bezigheid), inpakken, uitpakken, knutselen en lekker tuinieren. De business cards zijn al klaar...nu de rest nog; spannend!

Desert seizoen geopend

2010-12-08T00:07:00.000+04:00

Dit kwam ik laatst tegen op you tube...op zoek naar een leuk parcours om eens zelf te rijden. Let op; schokkende beelden...

http://www.youtube.com/watch?v=pSwqobLE-dk

In Nederland hebben we veel last van zinloos geweld. In het Midden Oosten meer van zinloze ongelukken.

Een avontuur met een staartje

2010-12-08T00:00:00.000+04:00

Zoals in "ongemak in Oman" te lezen was, hadden we recent wat tegenslag door het verlopen visum van echtgenote J en daardoor ook de kinderen. Tja, eigen schuld, maar daarom niet minder vervelend. Eenmaal terug in Dubai hebben we terstond de procedure in gang gezet om een nieuw visum aan te vragen; formulieren in laten vullen (in 't arabisch, dus hopelijk in 1 keer goed), kopieen van paspoorten, trouwcertificaat etc. Medische keuring in een kliniek die je als de bekende speld maar moet zien te vinden en zo komen steeds maximaal 1 stapje per dag verder in het proces.

Toen het tijdelijke visum daar was, bleek er echter nog een kink in de kabel; op de terugweg uit Oman was er bij de grens aan de UAE kant een stroomstoring. We hadden er verder niet bij stil gestaan en buiten een half uurtje vertraging dachten we dat alles in orde was. J en de kinderen kwamen zoals gepland op een visit-visum de Emiraten weer in. Tijdens het wachten gedurende de stroomstoring hadden we vooral opgelet of ons plaatsje in de rij niet werd ingenomen door de een of ander. Voordringen is hier nationale sport nummer twee, na paarden racen.
Nu bleek dus dat we wel een mooi stempel hadden ontvangen, maar dat de bijbehorende handelingen in de computer niet waren uitgevoerd. Met andere woorden; officieel waren we niet in Dubai, dus kunnen we ook geen visum aanvragen. Tja, een stroomstoring..."computer says no!";

http://www.youtube.com/watch?v=HcHxiw9QIfc

Ha, ha! Maar al gauw bleek de grap minder leuk. De enige manier om dit recht te zetten was om wederom terug naar de grens met Oman te rijden en daar alsnog "in te klokken". Anno 2010 is dat een logische consequentie, toch? Maar goed, we willen niet teveel relschoppen, dus maken er een lekker woensdag 's middags uitje van. Videootje mee, broodjes onderweg en lekker de grens bezoeken; anderhalf uur heen en dan ook weer weer.

Natuurlijk werd bij de grens met Hatta gezegd; "no problem!" en dat we gewoon terug moesten naar immigratie in Dubai om een en ander recht te zetten, maar daar trappen we ditmaal niet in. Uiteindelijk wordt de benodigde informatie in het systeem ingetypt en zijn we weer legaal in Dubai. Na nog een bezoekje aan de plaatselijke markt om plastic teilen te kopen voor de dogtraining, togen we weer huiswaarts in het vertrouwen op een spoedige afloop en afronding van de procedure.

Als ik dit stukje schrijf heb ik net vernomen dat voor echtgenote J alles nu weer toppie is. Helaas is er bij Tim een foutje gemaakt; het visit-visum nummer in het systeem klopt niet met zijn paspoort en anderen gegevens. Wat denk je? Ja hoor, morgen mogen we weer een ritje maken...zucht.

Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht...

2010-11-28T18:20:00.001+04:00

Ook dit jaar is Sinterklaas speciaal voor de nederlandse kindertjes naar Dubai afgereisd. Hulde aan de goedheiligman! Hij kwam afgelopen vrijdag aan in Festival City, om tien uur 's ochtends. Da's best vroeg in 't weeken. Maar het was een mooie, zonninge, wolkenloze dag en al ongeveer 28 graden toen we op de bestemming aankwamen en het zou nog flink warmer worden. Een beetje te laat want de Sint kan ook moeilijk precies inschatten hoe lang de overtocht vanuit Nederland (of misschien uit Spanje?) duurt. Maar dit jaar zat het tij kennelijk mee en was hij al van zijn bootje afgeklommen op de vaste wal. Ook had er zich al een flinke kinderschare om de Sint en de Pieten heen verzameld.

Heel Hollands Dubai uitgelopen voor de Sint

Eva in afwachting van een goed gesprek

Ik zag op enig moment een groepje Indaise meneren overduidelijk opgelaten kijken naar de drie Zwarte Pieten die voor hen stonden; wat zijn dat voor rare geschminckte snuiters? En waarom lopen ze met een jutezak en maillots rond?

Klaas werd geinterviewd door Geert Simons de locatieleider van de nederlandse school in Dubai. En natuurlijk ging het over de gewoonlijke koetjes en kalfjes en werden er uit volle borst liedjes gezongen. Dat het nog altijd crisis is, was te merken aan de Pieten...we moesten vier Pieten afzeulen voordat we er een vonden die nog een paar pepernoten had om uit te delen. Verder was het natuurlijk een leuk folkloristisch hollands spektakel. Avontuurlijke Eva, altijd te porren voor een geintje, kroop langs de rij met kinderen heen om Sinterklaas zelf wat vragen te stellen; waar was zijn paard? Toen de Sint antwoordde dat hij Amerigo helaas dit keer niet mee had kunnen nemen, vervolgde Eva: "Bart en Janneke hebben ook een paard". Tja, daar had de Sint niet van terug en hij vroeg de hoofdpiet om de kleine zebra wat strooigoed te geven.

De Sint had dit jaar ook maar een uurtje geboekt voor Dubai, dus hij moest er al snel weer vandoor. Gelukkig was er nog een evenement gepland in Festival city haven; een race met zelfgebouwde bootjes die op mankracht een parcours moesten afleggen. Zo waren er de Flintstones, een boot Masafi waterflessen en diverse andere bedrijfs- en schoolteams. En zo werd het met een prachtig uitzicht vanaf restaurant "Passage to India" of zoiets, onder het genot van een paar heerlijke curries een buitengewoon genoeglijke middag.

Met fraai uitzicht over de Creek op de Burj Khalifa

Van fraai tot praktisch

Ongemak richting Oman

2010-11-23T01:01:00.002+04:00

Het lijkt wel een titel uit mijn favoriete jeugdboeken-reeks van "Bob Evers" zoals "Heibel in Honoloeloe". Bob Evers, Arie Roos en Jan Prins beleefden spannende avonturen met altijd, gelukkig, een goede afloop. In ons geval hadden ter gelegenheid van de Eid-vakantie vorige week een reisje gepland naar Oman. We wilden nog graag een keer in de woestijn overnachten in ons favoriete Desert Safari Camp; 25 kilometer de woestijn in, gelegen in de middle of nowhere.

Zoals altijd is de grens oversteken een project op zich; nog ruim voor Oman zijn er twee checkpoints. Paspoorten late zien en de kofferbak open. Prettige dag verder. Dan moet je uitchecken uit de Verenigde Arabische Emiraten. Een paar kilometer verder kun je ter plaatse een visum halen voor Oman. Nog wat geschuif met onduidelijke briefjes en na nog een paar checkpoints kun je je reis vervolgen. Zes stops over een afstand van ongeveer vijfentwintig kilometer. De tijd hangt af van de drukte &/of een eventuele stroomuitval of niet, maar varieert tussen de dertig minuten en een paar uur.

Bij de uitcheck gaat het mis; het visum van echtgenote J. en de kinderen blijkt sinds drie dagen verlopen. Shoot, niet op gelet; ik dacht dat hun visum ook was verlengd toen ik vorig jaar van sponsor veranderde, maar niet dus. Even lijkt het erop dat we terug naar Dubai kunnen, maar navraag bij het nabijgelegen immigratiekantoor levert op dat er nog een laatste optie is. Als we hat visum van J. en de kinderen cancellen dan kunnen we door naar Oman. Bij terugkeer naar Dubai kunnen ze dan op basis van een toeristenvisum het land weer in en vervolgens heb je een maand de tijd om dat visum weer om te zetten in een permanent visum. Het klinkt rigoreus en dat is het eigenlijk ook, maar ja het alternatief is de vakantie afblazen en de kosten voor de geboekte hotels afschrijven. Nou vooruit, onder het genot van een door de overheid aangeboden kopje thee, cancelen we de visa maar. Op hoop van zegen. Ruim twee uur later dan gepland steken we uiteindelijk de grens over om de reis voor te zetten.

De woestijn is als altijd overweldigend; de off-road rit naar het tentenkamp in de buurt van Biddya op zo'n zeshonderd kilometer van Dubai doen we inmiddels zonder gids. Het is de derde keer dat we hier naartoe gaan en eigenlijk kun je het spoor in het zand best makkelijk volgen. Meestal rijd je echter met meerdere auto's in de woestijn, voor het geval er iemand vast komt te zetten. Maar ons Fordje snort genietend van de vrijheid, de banden zingen in het zand en de kamelen juichen ons toe vanaf de zijlijn. Geweldig!

Het tentenkamp ligt er nog precies zo bij als een jaar geleden; een aantal bedoeienen-tenten in een cirkel. Grondwater wordt vanaf een diepte van tachtig meter opgepompt naar een hoger duin en stroomt zo vanuit een opslagbassin naar de eenvoudige badkamer met wc en stromend (nou ja, druppelend) water.

Het diner wordt geserveerd bij het licht van olielampen, maar is gelet op de omstandigheden buitengewoon smakelijk en gevarieerd. Het gezelschap Japanners naast ons kan met name het fruitaanbod wel waarderen; met de zelfmeegebrachte dunschiller wordt er in korte tijd een hele berg fruit soldaat gemaakt. Een en ander wordt vastgelegd met diverse Canon camera's met tele-en groothoeklens. Na de maaltijd stoken we nog een vuurtje van zelfgesprokkeld zwerfhout en genieten van de sterrenhemel en een illegaal meegenomen hassebasje.

Na een heerlijke overnachting, sandboarden en duinklauteren zetten we reis voort naar de kust om het zand uit het haar te spoelen en brengen daar nog een paar dagen door. De terugreis verloopt zoals gepland zonder verdere visum-perikelen. Tim vindt het wel wat hebben; officieel mag je met een toeristenvisum niet naar school gaan en dat spreekt hem wel aan...;o)

Claudia de Breij in Dubai

2010-11-13T18:46:00.000+04:00

Afgelopen donderdag was, op uitnodiging van de Nederlandse Vereniging, Claudia de Breij in Dubai en gaf een voorstelling in het Ductac theater in de Mall of the Emirates. Ze was twee dagen eerder aangekomen en had zo ook de gelegenheid gehad om een beetje rond te touren in en rond Dubai en had natuurlijk ook een bezoekje aan de woestijn gebrachts.

De voorstelling heet "hete vrede" en het is niet voor niets dat ze ervoor onlangs de Poelofinario prijs won. Een beschrijving van de show en recensie zijn te vinden op Claudia's eigen website:

htttp://www.claudiadebreij.nl/

en daar valt niet veel aan toe te voegen. De voorstelling is een mix van mooie liedjes waar je kippenvel van krijgt en scherpe observaties over de politiek en ieder van ons. Een van de mooiste liedjes vond ik "mag ik dan bij jou", te zien; http://www.youtube.com/watch?v=dR0_ybFC53s

Met een lekker etentje vooraf en borreltje achteraf in bar "Apres" met uitzicht op de skipiste was een wereldavond en De Breij...dat is een wereldwijf!

Labradors

2010-11-10T01:35:00.000+04:00

Dubai Dog Acadamy is back in business. Het is behoorlijk afgekoeld dus tijd om weer te beginnen met de groepslessen. Twee keer per week een groep cursisten voor de cursus "Basic Manners", twee keer per week "Puppy training" en 1 keer per week "Basic Obedience". De pylonnetjes, stoelen, slipkettingen en alle andere hulpmiddelen zijn weer opgepoetst, nieuwe stevige gympen en laat maar komen die honden!
Het was weer erg leuk vanmorgen! Vanmorgen werd ik verrast door 8 jong-volwassen labradors en een kleiner hondje van onduidelijke herkomst. De labradors waren uitzinnig van vreugde om zoveel soortgenoten te zien en de eerste 10 minuten vreesde ik dat er niets van enige training terecht zou komen. Het kleiner hondje weerde zichzelf dapper door frequent haar tanden te laten zien aan die opdringerige klasgenoten. Dit werkte perfect, de labs lieten haar met rust en zij kon ook aan de slag. Gelukkig waren er een aantal te laat omdat het de eerste keer was en na een kwartier konden we dan toch eindelijk beginnen. Honden weer aan de lijn en lopen maar; "zonder trekken aan de lijn". Nerveuze eigenaren en dito honden die om zich heen keken of zij de enigen waren met een hond met woeste huppelbewegingen in plaats van een keurig rustig volgende hond.
Na het uitdelen van wat slipkettingen, individuele adviezen en wat duwen en trekken met de hardleerse studenten liep iedereen keurig in een rondje om de pylonnetjes.
Baasjes zichtbaar opgelucht, op naar het volgende onderdeel; "SIT". "Dat doet mijn hond niet, soms doet hij het, het is te moeilijk met al die anderen, enzovoort..." Dat zullen we nog wel eens zien; na een kleine demonstratie met de stoutste hond konden de anderen niet achterblijven en keurig zaten ze in een rij. Volgende commando; "DOWN". Hier en daar wat duwen maar wonder boven wonder zakten alle labradors gedwee door de poten, hun eigenaren stonden met open mond te kijken. Het zat mee dat het inmiddels iets warmer was geworden en dat de studenten moe waren maar dat zeg ik er nooit bij!
Enige uitleg over roedelgedrag, leiderschap en huiswerk om deze week te oefenen en op naar het laatste onderdeel zoals beschreven in mijn brochure; "running around and playing without leash in a fenced garden, great to socialize!", oeps mijn garden! Met grote vrees voor het zorgvuldig gekweekte gras, rozen en hier en daar wat leuke aanplant liepen we terug naar onze tuin om het onderdeel "socializing" te doen. Gekoelde drankjes, de eigenaren delen ervaringen uit, telefoonnummers van hondenkappers, kennels etc en de honden scharrelen rond en spelen samen, dat is het idee. ACHT labradors is best veel dus ik ging ervan uit dat ik deze week niet meer het gras hoefde te maaien vanwege het ontbreken van gras na deze sessie maar het viel alles mee. Hier en daar sprong een Lab met een sierlijke boog het zwembad in om af te koelen, de minder dapperen koelden zich in grote bakken met water op het grasveldje en de rest huppelde rond. De honden waren moe en warm dus de schade bleef beperkt.
Eigenaren waren blij en voldaan en op naar de volgende les!
(NB: foto's zijn van de laatste groep vorig seizoen)

(door J.v.K)

Inburgeren

2010-11-09T12:21:00.002+04:00

Zoals eerder gemeld is Aisha bij ons te gast om, ondergedompeld in een Nederlands gezin, te oefenen voor het nederlandse inburgeringsexamen. Dit examen moet worden afgelegd alvorens iemand naar Nederland kan reizen op basis van een machtiging tot voorlopig verblijf. Zo'n MVV kan dan weer alleen worden aangevraagd als de partner of het familielid kan aantonen dat hij / zij de aanvrager financieel kan onderhouden. Eenmaal in Nederland moet de nieuwkomer een vervolgcursus volgen om de status om te kunnen zetten in een langdurig verblijf. Het examen kun je op iedere Nederlandse ambassade in het buitenland afleggen nadat je 350 Euro hebt betaald aan de IND, de Immigratie en Naturalisatie Dienst. Het wordt dus potentiele immigranten niet gemakkelijk gemaakt om naar Nederland af te reizen. En daar is in principe niks mis mee...je mag best een beetje moeite doen voor een nieuwe toekomst.

Je moet vragen kunnen beantwoorden als; hoeveel kwartier heeft een uur? Welke voormalige nederlandse kolonie is kort na de Tweede Wereldoorlog zelfstandig geworden? Wat kun je doen met een mes? Hoe noem je iemand die niet kan horen? Als iets ingewikkeld is; is dan dan makkelijk of moeilijk? Wat is langer; een arm of een been? Is een auto om in te rijden of the koken? Als je een groot gezin hebt; heb je dan veel of weinig kinderen? Hoe noem je het gebouw waar kinderen les krijgen?

Om deze vragen te kunnen beantwoorden moet je best een goed begrip van de nederlandse taal hebben wil je slagen. Een aantal dingen kun je uit je hoofd leren, maar je moet nog steeds de vraag begrijpen en het hele examen wordt in het Nederlands afgenomen.

Ondertussen is Aisha zo'n vier weken bij ons in huis en je ontkomt er niet aan dat in het samenzijn culturele verschillen naar boven komen. Thuis in Pakistan gaat ze niet naar school, maar werkt ze ook niet. Ze is meestal thuis en helpt haar moeder met het huishouden en de voorbereiding van de maaltijd. Ook hier helpt ze dagelijks wel wat, ofwel met koken ofwel met opruimen van de avondmaaltijd. Maar daarnaast moet ze natuurlijk studeren en Nederlands oefenen. Het is merkbaar lastig om je een vreemde taal, die gesproken wordt in een land waar je nog nooit bent geweest en dat je alleen kent van foto's en een video, actief eigen te maken. Van onze kant met een huishouden met drie kinderen, drie honden en twee schildpadden, kun je ook weer niet op ieder gewenst moment van de dag omschakelen naar slow-motion praten en iedere handeling uitleggen jip-en-janneke taal. Er is een verschil in levenstempo, deels cultureel bepaald en deels door de huidige bijzondere omstandigheden. Het is niet meer dan logisch dat dat af en toe wat frictie veroorzaakt. Ook wij leren weer van deze ervaring Als was het maar de waarheid achter sommige spreekwoorden: "visite en verse vis blijven drie dagen fris". Nou ja, nog even en dan is alle stof behandeld en is ze klaargestoomd voor het examen. Het zal dan van haar eigen initiatief en verloofde afhangen of en wanneer ze dan voor het eerst voet op nederlandse bodem kan zetten...

Ali (2)

2010-11-05T11:07:00.001+04:00

Zondag, ook de dag van Halloween, was Ali jarig en vierde hij z'n verjaardag. Jasper was, zoals ieder jaar, uitgenodigd voor z'n feestje. Ali geeft altijd Burger King feestjes. Er komt dan een heel ploeg(je) van BK met entertainment, eten en kadootjes. Lekker handig, zo heb je er weinig werk aan en de kinderen vinden het prachtig. Dresscode; verkleed. Ouders ook welkom. Tot nu toe waren we na een half uurtje altijd discreet vertrokken om Jasper daarna weer op te halen, maar omdat Eva ook mocht blijven bleef ik ook maar.

Ali droeg zijn favoriete vampierskostuum en werd net geschminkt toen we, op tijd maar dus als eersten, arriveerden. De tuin was versierd met ballonnen en slingers en uit de door BK meegebrachte stereo klonk stevige muziek. BK legt het feestje ook vast op video dus onze entree werd meteen gefilmd; zwaaien maar en lachen! Een van Ali's buitengewoon charmante zussen ontving ons hartelijk en regelde fris en schmink. Eva wilde alleen een pompoen op haar hand, die paste mooi bij haar pompoenenjurk. Jasper koos voor een spiderman op zijn arm bij zijn heksen-outfit. Toen Jasper en Eva klaar waren moest Ali's schmink op orders van zijn moeder alweer worden bijgewerkt. Hij had er aan zitten wrijven en dus was het zwart doorgelopen. Ali's zus belde nog snel wat vriendinnen en andere gasten en spoorde ze aan snel te komen.

Na een minuut of twintig waren de meeste kinderen binnen en kon de entertainment beginnen; dansen en spelletjes, luid aangespoord door het Filippijnse animatieteam. Er waren inmiddels ook wat moeders meegekomen, kennelijk allemaal bekenden uit thuisland Iran en allemaal ruim voorzien van bling, strak in de make-up en grote-merken kleding met bijbehorende handtassen. U weet wel; die moeten met de onderam omhoog in de knik bij de elleboog nonchalant worden gedragen en mogen natruurlijk niet op de grond staan. Aangezien je op een kinderfeestje me je Dior, Prada of YSL niet zo makkelijk op de hurken gaat, hadden de meesten hun nanny meegenomen. Ik was duidelijk de enige aanwezige vader in het gezelschap, ook Ali's vader was dit jaar niet thuis. Zo onstonden er een gezellig kinderfeestje en een dameskransje met de organisatie strak in handen door Ali's zussen en moeder. Uit een van de damestassen kwam op enig moment een enorme Canon camera met naar schtting 300 mm lens te voorschijn en werd er flink gepsoseerd; voorzichtig lachen want de botox is wellicht niet scheurvast?

Burger King vermaak

De spelletjes waren onder andere; touwtrekken, "wie-kan-er-het-mooiste-dansen" en "wie-brengt-er-het-eerst-een-xxx-voorwerp". De meeste prijsjes werden door de nannies in de wacht gesleept. Ach ja, mogen die ook een keer een leuke tijd hebben. Zo op het oog waren ze ook niet veel ouder dan de aanwezige kinderen. Ali liet het allemaal een beetje gelaten over zich heenkomen. Hij was moe en wilde eigenlijk liever op een bankje zitten. Na een tijdje was het gelukkig tijd voor de verjaardagstaart en, hoe kan het ook anders, Burger King kindermenu's!
Omdat Jasper en Eva die avond nog langs de deuren wilden voor een potje "trick or treat" moesten we daarna helaas vertrekken. Ali's moeder wilde me net uitnodigen voor een hapje in de salon, maar dat moest ik dus beleefd afslaan wat natuurlijk een doodzonde is...maar ja. Als we na afscheid te hebben genomen Ali's huis verlaten staat mijn auto ingeklemd tussen een Porsche Cayenne en een gigantische Rolls Royce. In gedachten loop ik de dames even langs en kom tot de conclusie dat de mevrouw die wat met me had zitten flirten de meest waarschijnlijke eigenaar was. Had ik nou maar een beetje toegehapt, dan had ik misschien nog een proefritje kunnen maken...in de auto uiteraard ;o)

Baileys

2010-11-04T00:30:00.000+04:00

Volgens Eva heet ze "Bayleaves" (laurierblaadje) is een ongeveer tweejarige kruising tussen een Chihuahua en een Pincher die we sinds een week of vijf fosteren. Dat wil zeggen dat ze tijdelijk bij ons logeert (ook al? ja!). Baileys was door haar vorige baas uit Abu Dhabi gedropt bij Canine, het lokale asiel, wegens agressief gedrag. En dus wilde hij haar niet meer hebben; doei. Toen echtgenote Van Kesteren het asiel bezocht was Baileys een week daarvoor binnengebracht en stond helaas op de nominatie om te worden ingeslapen, want ook de asiel medewerkers konden haar niet bereiken. Ze had al diverse vrijwilligers gebeten en dus wilde niemand meer haar hok in en was ze eigenlijk opgegeven. Zeg dat nooit tegen Van Kesteren; "dat zullen we nog wel eens zien!", en dus ging Baileys mee naar huis. Zelf werd Van K ook nog even gebeten, maar geinspireerd door de amerikaanse Dog Whisperer Cesar Milan liet ze zich niet uit het veld slaan. We hebben al zijn documentaires op National Geographic gezien, dus kom maar op.

Al de eerste avond toonde Baileys haar sociale gezicht en sprong bij mij op schoot om me vervolgens enthousiast en volhardend in m'n gezicht te likken. Gelet op alle oorlogsverhalen en haar geschiedenis bleef ik maar doodstil liggen en dat beviel haar wel. Dus vanaf toen waren we goede maatjes. Ze was de eerste weken nog wel regelmatig onvoorspelbaar en afstandelijk, maar door het samenleven in een roedel met twee andere honden en de huiselijke omgeving ontdooide ze zichtbaar en ontpopte zich tot een vrolijk en gezellig hondje; ze komt graag op schoot liggen, maar houdt ook van een stevige wandeling. Dapper legt ze op haar kleine pootjes minstens drie keer de afstand af die wij overbruggen, maar je hoort haar niet mopperen.

"zo vermoeiend dat sociale gedoe"

Vorige week had Baileys een terugvalletje veroorzaakt door een sterilisatie en vaccinaties. Tja, daar zou ik ook even chagrijnig van zijn. Maar ja, om in aanmerking te komen voor adoptie, moest dat wel even gebeuren. Nu is ze klaar om geadopteerd te worden door een nieuw gezin. We zullen haar missen, maar er is ongetwijfeld een leuk gezin ergens in Dubai die nog veel plezier van en met Baileys zullen hebben. En wij hebben veel plezier beleefd aan de logeerpartij. Bedankt Baileys; het ga je goed!

Ali (1)

2010-10-28T17:07:00.071+04:00

Om niet iedere dag twee keer de vijftig kilometer heen en waar naar Safa Park te rijden om Jasper van en naar school te brengen, heeft Janke een carpool-afspraak met de moeder van Ali. Ali is een klassiek syndroom van Down-kind; klein, stevig van postuur en om het voorzichtig uit te drukken; ietwat ontdeugend. Ali woont met z'n ouders en 4 broers en zussen in Meadows 6, zo'n vijf minuten van ons vandaan. Ali's ouders komen oorspronkelijk uit Irak, maar ze wonen al lang in Dubai en hebben goede zaken gedaan; dikke villa, dito auto's, meerdere huishoudelijke hulpen enz. Als je bij Ali op bezoek komt, gaat de family room van slot en zit je voor je het weet met een flink glas mango-juice op schoot en een schaal hapje voor je snufferd. Het zijn hartelijke en gastvrije mensen. Omdat Ali een "special needs" kind is en de laatste uit de rij was mag hij alles; trek in Burger King tijdens het ontbijt, prima! Kipnuggets voor de lunch, goed hoor. Lekker de hele dag filmpjes kijken, okee...

Een heel enkele keer haal ik Jasper en Ali op als Janke niet kan. Dat is tot nu toe ongeveer vier keer voorgekomen en ik weet niet of ik heel veel meer aankan. Gisteren was het weer zover. Ali zit alijd voorin de auto, anders wordt het hommeles op de achterbank. De vorige keer had ik een zakje chips meegenomen bij wijze van afleiding, maar ja dat is niet goed voor de jongens en ook vond ik de chips nog weken terug in kieren en spleten in de auto.Dit keer heeft Ali een briefje mee van school waar 'ie de eerste paar minuten mee in de weer is; hij laat me de plaatjes zien en we praten wat heen en weer over de schooldag. Dan richt hij zijn aandacht op de auto. Hij is gek op knopjes, trekt alles open; dashboardkastje, middenconsole, raam open en dicht, radio aan en uit en het volume op vijfenveertig. Vervolgens wil hij de versnellingspook te lijf; "don't touch, Ali, otherwise we will have an accident". Ondertussen moet ik ook met een half oog het verkeer in de gaten houden wat op de Sheikh Zayed Road over 7 banen voortraast en waar je links en rechst wordt ingehaald. Ik geef wat extra gas, dan zijn we hopelijk snel thuis. Misschien is kauwgum een leuk tijdverdrijf?

Ik stel het voor en Ali gaat op zoek naar de kauwgum in het handschoenekastje. Het duurt een seconde of dertig voor hij het potje heeft en nog eens dertog voordat het potje open is. Jasper een gummetje; twintig seconden. Ik een gummetje; nog eens twintig. Een paar minuten gaat het goed en vorderen we gestaag richting huis. Dan gaat Ali experimenteren met de kauwgum en trekt lange draden uit zijn mond. Al snel zitten er kauwgumresten op zijn handen en wordt de boel plakkerig. Met de tissuedoos is hij gelukkig ook een tijdje in de weer en zo gaan we van de snelweg af richting woonwijk. De kauwgum is op en hij begint weer te speuren naar een activiteit. Ohoh!

"Where do you live?", vraag ik, hoewel ik het best weet.
"Meadows 6, street 5, villa 22" antwoord Ali.
"What street?"
"Street 5"
"What villa?"
"Villa 22!", snauwt Ali. Dat ik het nou nog niet weet...

Het zweet staat in mijn handen maar gelukkig bereiken we Ali's place ongedeerd en zonder verdere incidenten. Ali laat zich uit de auto glijden en schuifelt met schooltas richting achterdeur. "Bye, Ali. See you next time!", roep ik veel te enthousiast. Als de deur opengaat zie ik nog net het wat vermoeide gezicht van de huishoudelijke hulp; zucht, Ali is weer thuis. Pfff, een lange dag op kantoor is minder vermoeiend dan een schoolritje met een paar kinderen...

Dragon Mart

2010-10-26T10:47:00.000+04:00

Ik had er altijd een hekel aan; de Dragon Mart. Want eenmaal binnen in het doolhof aan "winkeltjes van Sinkel", ben je in een mum van tijd de weg kwijt. Het gebouw is langwerpig met een slinger erin; een soort staart van een draak. De paden in de mall liggen echter in een soort honingraat-structuur schuin in het gebouw. Sla twee keer links een een keer rechtsaf en je hebt geen idee meer waar je bent of waar je vandaan komt. Maar ja, in de Dragon Mart kun je wel alles kopen, Ja, alles. Gereedschap, lampen, kleding, bouwmaterialen, sportartikelen en noem het maar op. En goedkoop. Het blijft natuurlijk wel allemaal spul uit China, dus de garantie is tot de deur en niet verder. Dat wordt er ook letterlijk bij gezegd als je wat koopt; "check here if working; no warranty!". Bij aanschaf van een groter artikel meteen aangesproken door een mannetje dat als het ware ineens achter je opduikt, die aanbiedt om de spullen goedkoop naar je huis te vervoeren. Dit mannetje blijft vervolgens aan je kleven totdat hij met eigen ogen heeft gezien dat het daadwerkelijk wel of niet in je auto past.

Vorige week vernamen we dat je in de Dragon Mart goedkoop een mini-quadbike kunt kopen, voor weinig. Daar was al vaak over gesproken in huize Spaansenvankesteren en soms heb je niet veel nodig om een verzetje te zoeken en een impulsaankoop te doen. Dus zette ik me over mijn afkeer heen en toog Dragon-waarts met Tim. Gelukkig vonden we bij toeval meteen de goede ingang "machinery & tools" en gingen op speurtocht. Het is dat ik geen takel, fiets of lasapparaat nodig heb, anders hadden we die meteen mee kunnen nemen...

De winkeltjes die quads verkopen zitten bij elkaar in de buurt, dus een beetje prijsshoppen is niet moeilijk. Al gauw viel de keuze op een blauw machientje met grote achterwielen, 110 cc motortje en automatische transmissie. Doet u die maar. De hulpverkopers liepen mee naar de auto en de vervoerder hield, zoals gezegd, ook een oogje in 't zeil. Maar helaas, het paste. Op naar huis en een proefrit in het zandgebied vlak bij ons huis. Het ding maakt herrie, schudt en trilt, maar is reuzeleuk om op rond te scheuren!

De quad krijgt na twee dagen helaas startproblemen (tja, origineel chinees product zonder garantie) en dus moeten we weer naar de Mart voor een nieuwe accu (volgens mij). Volgens de verkoper is de accu echter prima, maar moet 'ie alleen opgeladen worden; wat hij dan ook prompt doet. Duult deltig minuten, meneel.

Ik weet niet of dit de echte oplossing is en heb niet zo'n zin om te blijven pendelen, dus koop ik voor de zekerheid ook maar een acculader zonder garantie. Kunnen we tenminste zelf een eventuele defecte quad met een hopelijk niet-defecte lader weer activeren. Op de valreep ook nog even een sleepkabel gekocht, want het vier-wiel seizoen staat voor de deur. Hopelijk gaan we volgende week weer eens met de auto in de woestijn scheuren en helaas was vorige keer de sleepkabel finaal in drie stukken gescheurd bij een poging een van de auto's vlot te trekken. Deze is volgens de aanwijzingen op de verpakking beresterk, maar laten we het in de praktijk maar afwachten.

Zo hebben we in een week tijd drie Dragon Mart artikelen aangeschaft. Ik ben benieuwd wat er over een paar maanden nog werkt; we houden u op de hoogte ;o)

Gast aan tafel.

2010-10-23T11:50:00.000+04:00

In het kader van "wie goed doet goed ontmoet" hebben we sinds vorige week een gast in huis. Via via zijn we in contact gekomen met Aisha. Heur verloofde woont al zes jaar in Nederland, maar omdat ze ten tijde van zijn vertrek uit Pakistan niet getrouwd waren, kon zij niet mee naar Nederland. Aisha's verloofde Rami moets destijds vluchten vanwege het politieke klimaat...overigens zijn dit niet hun echte namen. De verloving was een driedaagse, uitgebreide plechtigheid, maar wordt door de nederlandse wetgever niet gezien als langdurige verbintenis op basis waarvan ze in aanmerking zouden kunnen komen voor gezinshereniging. Het doel van het bezoek is om Aisha's kennis van Nederland en het Nederlands in 3 maanden voldoende op te tuigen om te kunnen slagen voor het inburgeringsexamen. Op basis daarvan kan ze naar Nederland reizen en zich bij haar verloofde voegen.

Voordat Aisha is geland zijn we al zes keer gebeld door haar broer met de vraag of ze goed is aangekomen. Aisha woont in Peshawar en moet een aantal uren reizen naar het dichtsbijzijnde vliegveld. Niemand uit de familie heeft ooit gevlogen dus alle negen broers en zussen leven mee. Ze hebben geen idee hoe laat ze zou moeten aankomen, dus bellen gewoon voortdurend. Om zes uur lokale tijd komt Aisha de aankomsthal in gewandeld vergezeld door twee Emirati dames en een heer, die zo vriendelijk zijn geweest om haar te helpen met de immigratie-formaliteiten en bagage-afhandeling. Hoezo is de Islam bedreigend?

Niet alleen heeft ze voor het eerst gevlogen, maar ook rijdt ze voor het eerst mee in een personen-auto en het gebruik van de veiligheidsgordel behoeft enige uitleg. In Peshawar is ze wel gewend met de bus te rijden maar heeft lang niet iedereen een auto. Gedurende de avond volgen nog diverse telefoongesprekken met Nederland en Pakistan totdat het tot iedereen is doorgedrongen dat Aisha veilig en wel op de juiste bestemming is aangekomen. Nou ja, juiste? We kennen Aisha niet en zij kent ons niet, dus het is behoorlijk dapper om van het eerst van je leven op reis te gaan om bij volstrekte vreemde mensen in te trekken gedurende drie maanden. Maar ja, zo is de liefde...

Aisha blijkt een bijzonder plezierige huisgenoot; ze heeft een vrolijk en opgewekt karakter, is gek op de kinderen, tolereert de honden, is overal in geinteresseerd en vooral; maakt geweldige vorderingen met de nederlandse taal. Tijdens de gezamenlijke avondmaaltijd spreken we tegenwoording op 18-toeren snelheid waardoor ze het gesprek grotendeels al kan volgen en begrijpt waar het over gaat. Dagelijks zijn er nieuwe verrassingen voor haar; een vaatwasmachine, espressoapparaat, frituurpan, wat zijn dat? Erwtensoep en garnalen; nooit van gehoord! Maar ze treedt alles met nieuwsgierigheid tegemoet en laat zich nergens door van de wijs brengen.

Aisha had zich al wel op Dubai voorbereid en kent de meeste landmarks van foto's; Burj el Arab, Burj Khalifa enz. Ze verheugt zich op een bezoek aan het strand, want Peshawar is ver van de zee en die heeft ze nog nooit gezien. Dus zijn we gisteren naar het strand geweest. Surfboards mee, koelbox mee en wie het laatste in het water ligt is een watje! Op vrijdag 22 oktober 2010 heeft Aisha voor het eerst in haar leven in zee gezwommen, nou ja gedobberd, met behulp van een surfboard. Waarvan akte.

Ik ben benieuwd wat voor avonturen ons nog meer staan te wachten; vandaag gaan we de metro van Dubai verkennen...wordt vervolgd.

In het gareel

2010-09-20T13:17:00.001+04:00

We zijn weer terug op het honk en sinds gisteren is iedereen weer in het gareel. Tim en Eva gingen vorige week al weer naar school respectievelijk nursery en gisteren begon ook Jasper weer. Dit jaar is hij gepromoveerd van de "nursery" afdeling naar "academic" en dat betekent dat hij flink aan de bak moet; schrijven, lezen, rekenen enzovoort. Gelukkig heeft hij dit jaar ook weer lerares Angela waar hij goed mee op kan schieten.

Het is bijzonder om te zien hoe spannend die eerste dag voor hem is. Al om half zeven loopt Jasper door het huis te spoken en ruim voor tijd zit hij klaar met z'n rugzak naast zich en hondenlexicon op schoot. Een nieuwe spannende dag vraagt om een draagbare afleiding en vandaag is dat het hondenlexicon. Meestal is het z'n gameboy, maar vandaag dus een boek. Het is goed dat hij een manier heeft gevonden om omrust te beteugelen, het nadeel van een boek is dat het niet interactief is en hij dus de hele weg honden aanwijst en wil laten zien. En als je over de Sheikh Zayed Road rijdt, met z'n zeven rijbanen waar links en rechts wordt ingehaald, is het raadzaam om toch een beetje op te letten en lastig om op iedere opmerking te reageren. Maar we komen er en zijn op tijd. Aan de deur staat Sultan die met een brede lach iedereen welkom heet en de juiste kant op dirigeert, danwel parkeert op een zitje in de gang. Hij kent alle kinderen bij naam en iedereen reageert enthousiast op zijn begroeting; het is duidelijk dat na bijna drie maanden vakantie het weer tijd is voor een beetje struktuur en ritme.

Ook thuis loopt alles weer in het gareel; 's ochtends vroeg en 's middags met de honden wandelen die hun vriendjes en vriendinnetjes ook weer verwelkomen. De telefoon van Janke rinkelt voortdurend met mensen die bellen om te vragen wanneer de hondenklassen weer beginnen. Ook in de zomer worden puppies geboren en komen er nieuwe inwoners in Dubai en dat betekent potentiele nieuwe klanten. Eva wilde perse op de eerste dag naar de nursery haar Dubai Dog Academy t-shirt aan, dat kan ook geholpen hebben.

Het nieuwe seizoen zijn we ook begonnen met een nieuw abonnement op de Hayya! club, zodat we de zomerpondjes kunnen bestrijden met fitness, zwemmen, squashen en na afloop lekker eten in het restaurant. De meetlat wees uit dat Eva zo'n 3 centimeter is gegroeid en Jasper en Tim ieder ruim een centimeter in de zomer. Jasper is door zijn medicijnen een aantal kilootjes afgevallen en is daardoor weer helemaal fit. Ook de temperatuur gaat de goede kant op en 's avonds na zonsondergang kun je al weer plezierig buiten zitten. Laat de heerlijke Dubaise winter maar komen, fietsen, BBQ'en, desert safari's, naar het strand en gewoon buiten zijn. We zijn er klaar voor...

Al Boom diving II

2010-08-15T00:35:00.000+04:00

Wie A zegt moet het ijzer heet smeden...of zoiets. Dus heb ik vandaag een duik geboekt aan de oostkust bij Al Boom. In Fujairah en om compleet te zijn het Meridien Al Aqa Beach hotel op meer dan twee uur rijden van hier. Maar 't is lekker warm weer en met de radio aan en de auto op cruise control is het aangenaam voortzoeven. Zand, bergen, verkeersdrempels en dan in de middle of nowhere tapijt- en plantenwinkeltjes; dat zijn een beetje de hoogtepunten onderweg naar Fujairah.

Bij Al Boom aangekomen sprokkel ik mijn uitrusting bij elkaar; BCD (weet je nog?), flippers, masker en schoentjes. Een pak is niet nodig gelet op de temperatuur van het water. Via de branding klimmen we aan boord van de boot die ons naar de duikstek brengt. Dibba rock is de bestemming een rots die ter hoogte van de plaats Dibba uit het water steekt, originele naam. Aan boord zijn naast mijzelf nog 1 andere duiker, Matthias een Duitse jongen van een jaar of veertien en een Britse familie die gaan snorkelen. Als de flessen zijn opgetuigd gaat het gas erop en stuiven we al stuiterend op de golven richting Dibba, een minuut of twintig varen. De Britse mevrouw moet haar vierjarige dochter goed vasthouden anders zou ze als een pluisje overboord waaien. Het meisje laat zich echter niet intimideren en wil eigenlijk lekker aan de wandel, maar moeder vindt dat geen goed idee. Als je het mij vraagt heeft ze spijt.

Anker uit, optuigen en met een ferme stap spring ik overboord. Apparatuur nog even checken en zakken maar! We duiken met z'n drieeen; Matthias, ik en de instructeur. Het eerste wat opvalt is de forse stroming, het gaat hier echt flink tekeer. Verder barst het van de vis, we moeten ons zowat door de scholen heenmaaien, zoveel vis zwemt er hier rond. Hee jongens, ga eens ergens anders rondhangen; we zien zo niks!

Het zich is niet spectaculair, maar met een meter of acht a tien nog altijd stukken beter dan in Nederland. En dan...zien we een haai! Geen monster, het is een verpleegstershaai van, ik schat, iets meer dan een meter. Mevrouw werpt een minzame blik op ons en met een machtige staartslag verdwijnt ze uit beeld. Trekkervissen, papegaaivissen en van de vissen met verticale strepene (testbeeld?), alles zwemt hier rond. Zo ook trompetvissen; lang en dun, een soort paling die stijfsel gegeten heeft. Z'n blik verraad dat 'ie een beetje misselijk is.

We slaan de hoek om en dan zien we, sapperdeflap, vijf schildpadden. Wat zegt u? Ik zeg VIJF schildpadden! Ze zwieren elegant in het rond en laten zich in alle rust observeren terwijl ze zelf ook nieuwsgierig lijken naar die bellen-producerende badgasten. Eentje gaat rustig op de grond liggen, het lijkt wel alsof 'ie een dutje gaat doen. Volgt nog een reuzen-sepia, een ton of wat andere vissoorten en dan is het helaas weer tijd om op te stijgen. Dat was niet slecht voor de eerste keer. Volgende keer nog wat dolfijnen en een manta-rog, dan ben ik helemaal tevreden. Met stikstofbubbels die nog na-bubbelen in mijn bloed lijkt de terugweg veel korter dan de heenweg. Eenmaal thuis maak ik een lekker gebakken visje, zo werkt de voedselketen nu eenmaal...

Al Boom diving

2010-08-14T01:03:00.000+04:00

Ik dacht even een duikje te kunnen maken; het leek me wel een leuk tijdverdrijf en tot nu toe hebben we alleen wat gesnorkeld in de omgeving. Dat was overigens niet echt spectaculair; aan deze kant van het arabische schiereiland is de kust onder water een grote zandbak. Door de vele bouw- en baggerwerkzaamheden is het water meestal behoorlijk soepig. Aan de oostkust in Fujairah hebben we Snoopy rock verkent en hier is het zicht veel beter en was er behoorlijk wat vis te zien en een beetje koraal. Geen Rode Zee, maar toch best onderhoudend.

Voor de vakantie had ik de duikton al eens uitgespit; twee surfpakken uit de jaren tachtig, een kapotte duiklamp, maar ook mijn automaat en console en duikcomputer. Aangezien ik al ongeveer tien jaar niet meer heb gedoken moest de automaat wel eerst een beurtje hebben. Je wilt toch niet op twintig meter diepte dat je automaat hapert en ermee ophoud...haha! Dus naar de duikwinkel. Ook maar een nieuwe duikbril aangeschaft en flippers, want die zaten niet in het tonnetje.

Maar toen ik gisteren een duikje wilde boeken bij Al Boom wrd me echter verteld dat ik eerst een "refresher course" moest doen. Hoezo refresher course? Ik ben geen beginner! Maar ja, de dame was onverbiddelijk en dus stond ik vandaag om vijf uur aan de Al Wasl Road om door Robert te worden bijgeschoold. Voordat we aan de slag gingen moest ik eerst wat formulieren invullen. Vervolgens bleek dat ik ook nog een theorie-examen moest afleggen; veertig multiple choice vragen gebaseerd op het PADI systeem. De eerste vraag ging over buoyancy. Wat zegt u...? Honderd jaar geleden heb ik mijn duikopleiding in Nederland gedaan en dus in het Nederlands; hoe dat allemaal in het engels heet, bleek nog een puzzel. Uiteindelijk had ik 35 van de 40 vragen goed, dus mocht ik door voor het praktijkgedeelte in het zwembad.

Vinnen, duikbril, fles, lood en een BCD bij elkaar gezocht. Een BCD is een "Bouancy Control Device", oftewel een soort vest waar je lucht in kunt blazen en zo onder water je hoogte kunt regelen. Ik ken dat als een stabilizing jacket, maar goed weer wat geleerd. Omkleden en optuigen. Mede-cursist Chris heeft ook een paar jaar niet meer gedoken en eerst breekt zijn snorkelclip, vervolgens willen de ritsen van z'n duikschoentjes niet meewerken en tenslotte blijkt dat zijn loodgordel wat wijder moet worden afgesteld. Ik sta al met al al een kwartiertje met fles en lood te wachten, dus heb wel zin in een plonsje.

In opdracht van instructeur Robert moeten we vervolgens oefeningen doen; masker afnemen, weer opzetten en klaren, ademautomaat uitdoen en weer opsnorren en zo meer. Ook moeten we een minuut stil blijven hangen op een bepaalde hoogte en noodprocedures oefenen. Gelukkig is duiken net als fietsen; je verleert het niet en alles voelt heel vertrouwd aan. Na ongeveer een uur krijgen we te horen dat we zijn goedgekeurd om te deuiken in Dubai. Joepie! Een mini-sticker met de datum en de tekst "PADI Scuba Review" wordt in mijn logboek geplakt. Doe maar op mijn lidmaatschapskaart van de Nederlandse Onderwatersport Bond van 1996. Die is ruim verlopen, maar in het Nederlands...en dat begrijpen ze hier dan gelukkig weer niet!

Ramadan

2010-08-11T15:56:00.001+04:00

Vandaag is Ramadan begonnen; een periode van vasten, bezinning en naastenliefde. Het is door de maankalender altijd even afwachten wanneer Ramadan officieel aanvangt. De datum kan ruim vantevoren berekend worden, maar locaal gebruik gebiedt dat een commissie van wijze mannen bepaalt of de nieuwe maan echt met het blote oog kan worden waargenomen; pas dan begint het officieel.

Ik heb vandaag al 2 keer gezondigd zonder er erg in te hebben, beide keren in de auto. Eerst at ik gewoontegetrouw mijn boterhammetje op onder het rijden en in tweede instantie stak ik een kauwgummetje in mijn mond. Fout! Mea culpa; het is ieder jaar weer even wennen, maar je mag dus tussen zonsopgang en zonsondergang niet in het openbaar eten, drinken en roken. Ook kauwgum kauwen behoort tot de categorie niet-geoorloofd. Strikt genomen worden moslims ook niet geacht hun speeksel door te slikken gedurende de vastentijd. Met een temperatuur van boven de veertig graden is dat best een uitdaging en in mijn ogen een hele prestatie. Na zonsondergang, vandaag om zeven uur pm, begint het avondmaal " de iftar" en kan er weer gegeten worden en zo ook voor zonsopgang. Het is dus vroeg opstaan en laat naar bed en als tegenprestatie zijn er speciale, kortere, Ramadan werktijden van negen tot drie.

Op het werk is de coffee corner gesloten en is alleen de cafetaria (met gesloten deuren en geblindeerde ramen) open voor eten en drinken voor niet-moslims. Ter plekke kun je je consumptie gebruiken, achter je bureau eten of een kopje koffie is niet toegestaan. Buiten kantoor zijn restaurants veelal gesloten gedurende de dag of wordt voedsel uit het zicht gehouden.

Grappig is dat deze periode van bezinning de beste verkopen van voedsel, auto's en luxe goederen oplevert. Voedsel snap ik nog, want de iftar maaltijd wordt vaak met familie en vrienden genoten en is ruim gesorteerd. Maar auto's enzo? Alle grote merken hebben speciale Ramadan aanbiedingen en de malls zijn gedurende deze maand to een uur of twee 's nachts open, dus tijd genoeg om wat geld te verbranden na een prettige maaltijd op een lege maag... Aan de andere kant, als je het vergelijkt met Kerstmis bij ons is het verschil niet zo groot.

Nog drie uur en dan mag ik weer een glaasje wijn drinken in de tuin...Ramadan Kareem!

Hieperdepiep...hoera!

2010-08-09T21:36:00.000+04:00

Eergisteren was Jasper jarig en is nu dertien jaar. Voor de gelegenheid ben ik op het vliegtuig gestapt om hem te verrassen. Ook Tim en Eva wisten niet van mijn komst en bliksembezoek. Je had de gezichten moeten zien toen ik daar ineens voor hun neus stond...onbetaalbaar! Lastig ook om dan met droge ogen: "VERRASSING!" te roepen...

Voor Jasper is de voorbereiding op de dag haast belangrijker dan het moment zelf: "ga we dan spelletjes doen? Spekhappen, waterspelletjes en zo, met prijsjes? Komen Oma en Marcel en die en die? Krijg ik dan een groot kado?" Parapluutjes moeten en zijn en kaarsjes op de taart, servetjes en slingers en ballonnen. Kortom er komt nog heel wat bij kijken. Dat z'n verjaardag dit jaar over twee dagen moet verdeeld, is eigenlijk alleen maar een voordeel. Meer voorpret.

Al maanden wil Jasper graag een nieuwe fiets; in Dubai zijn er geen fatsoenlijke kinderfietsen, dus hebben we het plan opgevat om er in Nederland een te kopen en die vervolgens mee te nemen in het vliegtuig als odd-size bagage. Met een smoesje vertrekken we naar Zierikzee om bij de fietsenwinkel halt te houden. We gaan een fiets kopen! Jasper straalt van oor tot oor en is helemaal blij. Het wordt uiteindelijk een groen met witte Gazelle met terugtraprem, handremmen en ook nog drie versnellingen; een pracht van een fiets. Gelukkig past 'ie ook nog in de auto en kunnen we met z'n allen terug naar Bruinisse zonder veel gedoe.

Dertien turbulente jaren zijn het geweest en ook in de toekomst ligt nog veel onzekerheid; zal hij ooit zelfstandig kunnen wonen, of nog een beetje leren lezen &/of schrijven? In het vliegtuig terug lees ik in de zaterdag-bijlage van de Telegraaf een artikel over een moeder met de zorgen om haar vijftienjarige gehandicapte zoon en moet ik denken aan het gedicht dat ik nu al zo'n 8 jaar in mijn portemonnaie draag. Ik heb ooit mezelf voorgehouden dat als ik dat gedicht hardop kan voorlezen zonder emotioneel te worden, dat ik dan vrede zal hebben met de situatie...het gedicht gaat zo:

Heavens Special Child

A meeting was held quite far from earth

"It's time again for another birth"

Said the angels of the lord above,

This special child will need much love.

His progress may seem very slow;

Accomplishments he may not show

And he'll require much extra care

From all the folks he meets down there.

He may not laugh or run or play;

His thoughts may seem quite far away.

In many ways he won't adapt,

And he'll be known as handicapped.

So, let's be careful where he's sent

We want his life to be content.

Please Lord, find the parents who

will do this special job for you.

They will not realize right away

the leading role they are asked to play.

But with the child from up above,

comes stronger faith and richer love.

And soon they'll know the privilege given

in caring for this gift from Heaven

Their precious child so meek and mild,

is "Heaven's Special Child".

Thuis probeer ik het nog eens uit, maar helaas; al bij de tweede zin houd ik het niet droog. Nou ja, het was een mooie verjaardag en ik was erbij. Ramadan komt eraan, een maand van bezinning en reflectie. Ik heb er kennelijk al vroeg inspiratie uit geput...

Zomer in Dubai

2010-08-02T17:16:00.001+04:00

'T is zomer in Dubai en rete-heet; veertig plus graden overdag en 's avonds koelt het af naar ongeveer achtendertig. Maar 't is de vochtigheid die je de das omdoet en die wisselt zowat dagelijks van vijfitg tot bijna honderd procent. Dat laatste is niet uit te houden en daarom laten veel mensen Dubai links liggen. Tenzij je moet werken natuurlijk. En zo overzomeren veel families in hun land van herkomst terwijl de arme "hubbies" in Dubai blijven om de hitte en bergen werk te trotseren. Zo ook ondergetekende. "Summer-bachelor" heet het fenomeen, klinkt sexy, maar dat valt mee. Het is eigenlijk een beetje saai; er is weinig verkeer op de weg en zelfs in de mall is het komkommertijd. Dus is het belangrijk om tijdens de week je weekend alvast te plannen om alleen zitten te voorkomen. Gedurende de week ben je druk met werk, hondjes uitlaten, een paar boodschapjes doen en lekker veel films kijken. Ik heb in minder dan een week tijd drie films met Angelina Jolie gezien, en verdomd je zou haar bijna gaan waarderen als actrice.

Afgelopen weekend ben ik met een aantal collega's en voormalig collega's naar de Sharjah Golf & Shooting Range getogen voor een middagje wapentuig. Golf en schieten; een interessante combinatie? Nou ja, bij allebei is mikken best belangrijk. Het is een gloednieuwe indoor baan, met

Na een keuze te hebben gemaakt voor een wapen (eh, doe die zilveren maar), volgt een instructie van een kwartier. Daarin leer je hoe het wapen te laden, te spannen en af te schieten. Verder wodt verteld wat je moet doen als er iets verkeerd gaat en dat komt er in het kort op neer dat je te allen tijden het wapen van munitie moet ontdoen en voorzichtig neer te leggen. Niet omdraaien, zwaaien en op anderen richten. Dat klinkt overzichtelijk en simpel.

De munitie is 9mm en echt; geen losse flodders of dummy kogels, al met al best een beetje imponerend! De knal van het schot is oorverdovend en de terugslag is indrukwekkend. Met de geur die vrijkomt van het kruit maakt dat het een levensechte ervaring. Ook ben ik in eerste instantie niet bedacht op de patroonhulzen die je letterlijk om de oren vliegen bij het semi-automatische wapen.

In twee sessies van ongeveer 20 minuten elk vuur ik 50 kogels af op een aantal doelen op verschillende afstand. Je kunt zelf het target, het bekende papieren zwart-witte silhouet, naar je toe halen &/of verder weg positioneren en zo vaak als je wilt een nieuw slachtoffer vragen. Al met al (en de instructeur beaamt dit gelukkig) ben ik niet ontevreden met m'n score; alles slachtoffers zijn op zeker overleden met zoveel kogels in hun lijf. Misschien zijn ze niet allemaal op de gewenste plek geraakt, maar geen enkele kogel heeft het "lijf" gemist. Een adrenaline-opwekkende bezigheid mag ik wel zeggen. Ook de schotgenoten hebben het er allemaal redelijk goed vanaf gebracht. Waar ik de Italiaanse Beretta wisselde voor een degelijke Duitse Sig-Sauer, daar koos Syed voor een geweer in zijn tweede reeks en Jana ging uiteindelijk liever boogschieten.

Ben benieuwd wat we volgende week gaan doen, maar dit is zeker voor herhaling vatbaar...misschien moet ik Tomb Raider maar eens bekijken om de volgende keer wat meer beslagen ten ijs te komen ;o)

WK olee..olee!

2010-06-20T11:19:00.000+04:00

Ook in de smeltkroes leeft het WK voetbal. Smeltkroes in dit geval letterlijk en figuurlijk. Letterlijk, want het is overdag 43+ graden en koelt 's avonds af naar slechts 39. Afhankelijk van de luchtvochtigheid kun je je dan nog even buiten vertonen; 50-60% is nog okeem, maar boven de 70% is ernstig onaangenaam. Vorige week liep de humidity een avond zelfs op tot 90% en dat is kortweg ondragelijk. Figuurlijk, want met alle nationaliteiten verzameld in Dubai levert het festijn interessante gezichtpunten en discussies op.

Gisteren hebben we onze Australische buren ondersteund in hun strijd, lees; worsteling, tegen Ghana en riepen we enthousiast: "Aussie, Aussie, Aussie, Oy, Oy, Oy". Of het heeft geholpen weet ik niet, maar het was wel gezellig.

Voetbal kijken is hier nog geen sinucure; de lokale televisie provider Du, laat de kanalen niet gratis door. Voor slechts zestig Euro mag je de hele maand Al Jazeera kijken en heb je toegang tot 5 extra sportkanalen, waarvan 1 met engels commentaar. De voorbeschouwingen en analyses kijken we op het vertrouwde BVN, het "Beste Van Nederland en Vlaanderen" via de satelliet. Als je geen zin heb om zestig euro te lappen, kun je terecht in een van de vele (golf)clubs, hotels en restaurants, die grote schermen hebben opgesteld. Maar uiteindelijk ben je dan waarschijnlijk een veelvoud kwijt aan consumpties. Misschien wel leuk voor de finales voor extra sfeer en bitterballen...

Ook is er een discussie in de media ontstaan over vlaggen; in veel wijken (ook waar wij wonen) gelden strikte regels over wat er wel en niet mag. Er zijn zelfs instructies omtrent hoe je je auto moet parkeren. En vlaggen ophanen aan balkon of gevel is strikt verboden. Je mag zelfs geen vlaggetje van je thusland aan je auto vastbinden of een sticker meet een vlag erop! En dat leidt tijdens dit WK tot nogal wat publiciteit en debat. Niet dat het veel uithaalt, want ondanks het debat mag het nog steeds niet. Ondanks het debat is het WK een veelbesproken evenement waar veel mensen van genieten en dat veel banden met de buren nog verder aanhaalt...dus sport verbroedert uiteindelijk toch! Misschien niet in de sport, dan wel daarbuiten.

The Wiggles in Concert...!

2010-06-13T13:28:00.000+04:00

Afgelopen weekeinde waren de Wiggles in Dubai. De Wiggles zijn wereldberoemd down under in Australie en gaven 4 voorstellingen in Dubai. Toen wij in 2007 naar Dubai verhuisden spraken de kinderen nog geen Engels en om de vocabulaire een beetje te stimuleren kochten we een DVD met kinderliedjes van...jawel, de Wiggles. Alle liedjes van die DVD kennen we allemaal uit ons hoofd. Het schijfje ging tijdens de vakantie vorig jaar ook mee naar Nederland en is nu ook wereldberomed in Koewacht en omstreken!

Van onze Aussie neighbours heb ik begrepen dat de Wiggles ooit zijn begonnen als een popband genaamd de "Cockroaches" oftewel kakkerlakken in de jaren 80. Kennelijk sloeg hun kinderaanpak meer aan en hiermee zijn ze sindsdien bijzonder populair geworden. En dat was ook in Dubai te zien; de concerten waren compleet uitverkocht en alle kinderen tussen de 1,5 en 5 jaar waren met hun ouders naar het Palladium getogen, een gloednieuw theater aan de rand van Media City. Dat het theater nog niet zo lang in gebruik is, was te zien aan de chaos in het restaurant; het personeel was gestresst en bezweet en alle broodjes en drankjes waren simpelweg op en dat terwijl de voorstelling nog moest beginnen!

Het publiek bestond uit de voltallige Dubaise smeltkroes; expats & locals met en zonder maid(s) om de kinderschare in bedwang te houden, allemaal gemoedelijk naast elkaar in de zaal en op de tribune. En om dat mogelijk te maken hebben we geen PVV nodig, niet in of zelfs buiten de regering...

Jeff, Anthony, Murray en Sam zijn de lead zangers, geflankeerd door Captain Feathersword, Dorothy the Dinosaur, Henry the Octopus en Wags the Dog. Vergezeld van een aantal dansers gaven de Wiggles een wervelende show weg. Dat ze al even mee gaan was te horen aan het gehijg door de microfoons tijdens het ren- en loopwerk en de stunts met de trapeze en de springkussens. De avond ervoor hadden ze zelf een woestijn safari genoten, dus wellich was het gewoon laat geworden.

Het was grappig om te zien en ervaren dat ze er met z'n allen nog steeds veel plezier in hadden. Met name Jeff was mikpunt van spot omdat hij net tijdens hun periode in Dubai een pakje uit Australie ontving met z'n kortingspas voor de bus: senior citizens (boven de 55) betalen slechts 50%...

Al met al was het een gezellige en kleurrijke middag. Met de buitentemperatuur overdag boven de veertig graden en de luchtvochtigheid 's avonds tussen de 80% en 90% is ieder vertier dat binnen plaatsvindt meer dan welkom; ik kan niet wachten op een fikse regenbui in Bruinisse...nog 19 dagen.

Twelve more days to go..

2010-06-04T04:29:00.000+04:00

Tim is begonnen met aftellen, nog twaalf dagen en het is gedaan voor dit schooljaar. Druk wel, allerlei testen, cito-toetsen, graduation ceremony omdat hij volgend jaar Highschool start, parent-teachter conferences en nog een paar zwemwedstrijden.
Tim heeft een graduation prom volgende week en alle jongens en meisjes maken zich druk om met wie ze gaan, wie vooral niet en welke kleren goed zouden zijn. Tim heeft een date dus die zit gebakken. Via, via is e.e.a. tot stand gekomen....
We maken ons alweer op voor vertrek naar Nederland en proberen te wennen aan de hitte in de zomer.
Het is weer fijn; 42 graden om 8.00 's ochtends en een akelige warme natte wind die alles doodslaat. Wandelen met de hondjes kan alleen nog maar om 6.30 in de ochtend en als je geen ochtendmens bent is dat best vroeg!

Eva huppelt vrolijk rond met haar oversized roze zonnebril. Door het feit dat ze sinds kort naar de Nursery gaat heeft ze allerlei vriendjes en vriendinnetjes die ze omstandig begroet als ze ze tegenkomt. "HI MATTEW, HI RANIA, HI BAS, gilt ze regelmatig in de plaatselijke supermarkt om de hoek bij de Nursery. Eva is volkomen onverstaanbaar voor niet ingewijden omdat ze een vreemde mix Engels/Nederlands spreekt. Alleen "lotgenoten" (nederlandse kinderen van haar leeftijd) begrijpen haar.
"Can I have a speculaasje, ik wil niet die dress aan, where is my badpak, dat soort dingen. Dat wordt lachen straks bij de Albert Heijn in Bruinisse;)
Ondanks alle goede voornemens lukt het niet om alleen maar Nederlands met haar te spreken, er is altijd wel iemand in de buurt die geen Nederlands spreekt en uiteindelijk blijkt dan dat ze sommige woorden gewoon niet weet in het Nederlands. Twee maanden Bruinisse zal haar goed doen, taaltechnisch dan!

Jasper gaat goed met zijn nieuwe "magic pills", het eerste weekend was lastig. De eerste dag was hij volkomen hyper, de tweede dag (na een dubbele dosering) was hij net een zombie en zat ellendig om zich heen te kijken maar na een weekje concerta gaat het ietsje beter. Wekelijkse afspraken met dokter Armani en volgens haar hoort dat er allemaal bij en moeten we het wat tijd gunnen. Dit weekend weer een hogere dosering en kijken hoe het gaat. Op school gaat het uitstekend, de juf is erg tevreden over zijn rust, concentratievermogen dus dat is mooi.

Dubai Dog Academy draait als een trein en ik ben volledig volgeboekt tot en met eind juni. Iedereen wil nog even zijn hond fixen voor de zomer lijkt het wel. Drie verschillende groepen met puppies en volwassen honden en dan de nodige "private sessions". Het was weer een enerverend seizoen met veel ervaringen en verhalen. Mensen huren me nu ook in om hun kinderen te leren hoe om te gaan met hun puppy, ik vind het allemaal prima. De komende twee weken examens van de groepslessen dus iedereen oefent druk om niet een flater te slaan tijdens de test!
Volgend seizoen ga ik starten met het officeel maken van het "bedrijfje", licence aanvragen etc. Woeste plannen over het combineren van hondenkappers, kennels, dagopvang, verkoop van fatsoenlijk materiaal, cursussen etc. De hele zomer iets om over na te denken en verder uit te broeden!

Tippi two en haar echtgenoot vertrekken binnen twee weken omdat we er nu echt genoeg van hebben. Tippi one blijft maar borden en pannen heen en weer schuiven terwijl de kids wat hulp nodig hebben met ontbijt enzo. De echtgenoot genereert alleen maar extra kosten door bekeuringen en een specifiek remgedrag. Om de een of andere reden moeten de remschijven regelmatig vervangen worden bij de auto die hij gebruikt.
Wegwezen dus en PS heeft de schone taak om het wagenpark terug te brengen tot TWEE auto's....

12 dagen school voor Tim maar nog een maand voordat we vliegen naar Nederland, ik kan niet wachten!
(door J.v.K)

Simpel

2010-05-23T23:47:00.000+04:00

Vorige week was ik bij de psychiater. En wat voor een! Hooggehakt, Armani van onder naar boven en een Gucci zonnbril in heur zorgvuldig gecoiffeerde haar. Diploma's uit Houston, Texas aan de muur en een gezellige koloniale inrichting. Het waren een stuk of zes diploma's in grote goudkleurige lijsten; onder andere in de kinderpsychiatrie, geldig tot 2017. Dus daar kunnen we nog even mee vooruit. Volgens de psychiater, zeg maar Shama, loopt Nederland op het gebied van de psychiatrie vijfentwintig jaar achter. Tja, en in het Midden Oosten lopen ze wel vijftig jaar achter. Maar dankzij Doctor Shama kan ook in Dubai iedereen aan de juiste medicijnen komen, als service aan haar clienten bestelt ze ze in Amerika en levert af aan de deur. Da's handig!

Maar goed, ik was er niet voor mezelf. Maar na 12 jaar modderen wordt het in toenemende mate lastiger om in huize Spaans Van Kesteren de lieve vrede een beetje te bewaren. De gedragsmatige problematiek met Jasper neemt toe, deels omdat hij ouder wordt en hij zich meer bewust wordt dat hij anders is, maar ook omdat de puberteit af en toe de kop op steekt. Of althans symptomen die ervoor door zouden kunnen gaan. Tja, en om nou nog vaker het gezelschap te scheiden in het weekend om een beetje rust in de tent te houden, da's ook zowat.

Door een informele babbel weet Doctor Shama Jasper best een hoop antwoorden te ontfutselen en na een kwartiertje stuurt ze hem met een tekenopdracht naar de wachtkamer; teken je familie, een boom en je huis op 3 apart vellen. Zo, en nu zijn de ouders aan de beurt...maar eigenlijk heeft ze de diagnose al gesteld. Nog even een testje en we kunnen aan de slag. Volgens Shama komt een licht verstandelijke handicap vaak voor in combinatie met ADHD. En je kunt er nog zoveel gedragstherapie tegenaan gooien als je wilt, het kan het gebrek aan dopamine niet vervangen. Het is gewoon een medische stoornis die te verhelpen is met een pilletje, zoals insuline voor een suikerpatient...nog even een testje afnemen om de variant in kaart te brengen en we kunnen aan de slag met de juiste medicate en dosering. Enigzins beduusd verlaten we het pand. Het zal toch niet waar wezen; twaalf jaar modderen en dan zo'n "simpele" oplossing?

Jasper vond het wel een leuke dokter; geen prikken en andere lijfelijke onderzoeken en lekker tekenen in de gang. Als het vervolg zo voortvarend verloopt als het begin, dan staan ons nog bijzondere tijden te wachten...awesome!

Tortoises and more

2010-05-23T03:20:00.000+04:00

For some reason people are thinking we are running an "animal-rescue-shelter". It started off with a very energetic black labrador and after a cute 2 years old Maltese dog we are doing tortoises now.

The Lab found a great new home and so did the Maltese but the tortoises are still with us. We fenced of an area in the garden to be a safe haven for the tortoises but it was not that safe after all.
We started with three, two tortoises (land-turtels for the dutch readers) and a teraphine (swimming turtle for the dutch readers...).
The swimming turtle, Tommy, dissapeared from our garden without any proof of escape... Today I found out that a teraphine of that size would be worth 100 dhs so maybe somebody took it from his pond...
One of the tortoises was severely hurt by our hairy four-legged friend Peppi. He played too rough with the tortoises and we are telling the kids that tortoise is in "summer-sleep" while we are trying to figure out a better story!

I am trying to motivate P to fix a dog-proof construction for the tortoises but until now I did not succeed, new day tomorrow!

Family Day

2010-05-19T17:46:00.000+04:00

Tere ere van ons nieuwe kantoor hebben we vorige week een "family day" georganiseerd. Nou ja, "we" lees; "ik". Alhoewel ik het dan weer heb uitbesteed, voor 99%. Anyway, het was een groot succes al zeg ik het zelf. Lekker eten, kindervertierhoek met Tom & Jerry & Hello Kitty en een heuse goochelaar. Voor de tieners waren er een Wii, Playstation en airbrush-tattoo meneer. Ik heb nog een dinosaurus op mijn bil overwogen, maar daar toch maar vanaf gezien...niet genoeg plek.

Eva was helemaal weg van Jerry...en iedereen van de kado's aan het eind. Tim kreeg een voucher van Virgin die meteen dezelfde avond moest worden ingeruild voor Wii Resort. Leuk toch? De meneer in 't midden is een college. Hij was het ermee eens dat hij zo beter niet op het vliegveld in de rij moest gaan staan voor een vlucht naar de Verenigde Staten ;o)

Traffic

2010-05-16T23:11:00.000+04:00

In order to generate a bit more traffic on our blog about the family Spaans en Van Kesteren in Dubai, herewith a short blog in english. Our blog shows the adventures of Peter, Johanna, Jasper, Tim, Eva, Peppi and Safa in Dubai. Featuring the Dubai Dog Academy, our adventures in and around the desert, 4x4 driving and simple daily challenges and discomfort. We like to travel to Oman and the other Emirates outside of Dubai. Tim attends year 6 in DIA or Dubai International Academy. Jasper attends DCS or Dubai Center for Special Needs and is frequently visible in Dubai media like 7-days. If you like our blog, encourage us by leaving a message or comment.

Dag basisschool!

2010-05-16T23:05:00.000+04:00

Volgend jaar gaat Tim naar de secondary school en dit jaar sluiten ze af met een project. De presentatie ervan vond vorige week plaats; na zes weken ploeteren, weekendexcursies, foto's maken en informatie googlen stond er een heus multimedia-verslag van het groepje van zes...tof gedaan jongens. Zou het echte hoogtepunt dit project zijn of de proms-night waarvoor Tim al een uitnodiging heeft ontvangen van Emma T?

EMEG

2010-05-16T22:58:00.000+04:00

oftewel de Emirates Marine Environmental Group. Onder de rook van Jebel Ali, het industriegebied van Dubai. Door Tim via een schoolproject ondekt. Een natuurreservaat dat schildpadden beschermt door de eieren veilig te stellen, vis te kweken en uit te zetten en bescherming van natuurlijke riffen. Een stukje paradijs op slechts 30 minuten van huis; ik hoop dat we er nog vaak een bezoekje aan brengen...

Facetwitbloggen

2010-05-16T22:49:00.000+04:00

Facebook, Twitteren en bloggen; ik kan het allemaal niet bijbenen. Is er nog iemand gewoon aan 't werk? Hierbij introduceer ik een vernieuwenmd concept; facetwitbloggen, korte op twitter lijkende blogs met een link op m'n facebook account. Inrteressant; we zullen zien...

Waterspelen

2010-04-12T01:24:00.001+04:00

Afgelopen weekeinde, je moet toch wat in je vrije tijd, zijn we met de familie W. en de familie K., na wat stoere praat onder het genot van een borrel, gaan waterskieen; easy, dat doen we wel even... Naar goed Dubais gebruik hoef je daarvoor niet ver te reizen, maar kan dat gewoon om de hoek. Even de auto (laten) parkeren middels de valet parking bij het Grand Habtoor Hotel en zo lopen we beladen met surfboards & Ikea strandtassen via de lobby naar het achtergelegen strand met watersportcentrum. Het Grand Habtoor ligt in JBR, oftewel Jumeirah Beach Residence, slechts tien minuten van huis.

We zijn nog maar net op het strand of het lijkt wel of een watervliegtuig (nee; hij heeft geen drijvers!) in de naastgelegen baai(?) landt. Waar ging die nou naartoe? Nader onderzoek leert dat er een airstrip is neergelegd op zo'n honderd meter van het strand achter een grote stenen golfbreker. En met een paar huurtenten van de firma Van Vliet is een heus vliegveldje gecreeerd. En vanaf dat vliegveldje kun je opstijgen om per parachute weer neer te dalen...tja waarom zou je ver gaan als het dichtbij kan?

Dan is het toch echt tijd voor het echte werk; we huren de boot voor 3 uur, zodat iedereen aan de beurt kan komen. Met z'n achten beklimmen we als eerste lichting de boot, trekken een zwemvest aan en ontvangen een basis-instructie over het wel en wee van skieen op het water. Mister Pete gaat als eerste en komt zonder mankeren bij de eerste sleep op de ski's en doet also het een peuleschilletje is. Dat belooft wat... Na Mr. P. volgen Abbi en Georgie (de beide dochters des huizes) die het er helaas minder goed van af brengen. Het is toch ingewikkelder dan het lijkt. En waterskieen is kennelijk vooral een kwestie van met een speedboot heel hard rondjes draaien om een touwtje af te geven om weer opnieuw te beginnen. De indringende geur van benzine en het geklots maken in ieder geval dat we geen honger hebben.

Als ik uiteindelijk zelf aan de beurt ben spring ik, monter nog, in het zilte nat. De zonnebrand-creme prikt in mijn ogen en het zoute water voelt als de Dode Zee. Zo'n zwemvest maakt ook nog eens dat je je niet goed kunt bewegen en probeert je uit alle macht om te keren om je te redden. Ik hoef niet gered te worden, laat me met rust! Probeer dan maar eens die skies aan te trekken en een beetje fatsoenlijk rechtop te blijven. De drang is groot om gewoon lekker achterover te gaan drijven en de boel de boel te laten. "Pull your knees up!", roept de instructeur. Waarom zou ik? Het touw is nog in geen velden of wegen te bekennen, relax (hou ik mezelf voor). Als ik eenmaal klaarlig, gaat het ineens vol gas. Buiten het feit dat mijn zwembroek af lijkt te zakken, wordt er ook enorm aan mijn armen getrokken. Al gauw voelt het alsof ik het niet meer houden kan en moet ik helaas lossen. Als troost krijg ik een fikse slok van het zilte nat binnen. Nou zilt; zeg maat zout...gatver!

Diverse pogingen later geef ik graag het stokje over aan Patrick en Tim; ik heb hoop ik meer verstand van...tja, van wat eigenlijk? Gelukkig redt Tim de familie-eer door als een natuurtalent over het water te scheren. Golven of bochten, het maakt hem niks uit...chapeau!

De tweede lichting kent aanzienlijk meer ervaren skieers en ziet er voor de strandgangers waarschijnlijk spectaculairder uit. Sommigen kunnen zelfs met een snowboard, maar dan voor in 't water (skimboard, wakeboard?), uit de voeten en verzorgen een mooie show. Al met al een leuke middag; lekker weer, zon, zee en strand. Wat wil je nog meer (behalve misschien stiekem nog een beetje oefenen)?

Pasen in de Verenigde Arabische Emiraten...

2010-04-06T10:34:00.001+04:00

...stelt eigenlijk niets voor. 'T is hier geen officiele feestdag en dus heb ik ook geen vrij. Dit jaar hebben de scholen toevallig in dezelfde periode "spring break" en dus maken we van de gelegenheid gebruik om een paar dagen uit te waaien in Fujairah, in het Rotana Al Aqah Beach Resort op ongeveer twee uur rijden van Dubai. Het is altijd weer lekker om even uit Dubai te zijn en de wolkenkrabbers in te ruilen voor vergezichten over de zandduinen, kamelen en "echte" Midden Oosten taferelen.

Het beach resort doet zijn naam eer aan; pal aan het strand van de Golf van Oman en compleet met alle watersportactiviteiten die je kunt bedenken; waterskieen, kayakken, doughnut-rides achter een speedboot, waterfietsen en natuurlijk een heerlijk zwembad met glijbaan. We maken van alles flink gebruik.

Ook lassen we nog een tocht in met de eigen 4X4 om de Wadi Wurayah te bezoeken. Naar verluidt bevindt zich hier de grooteste waterval van de UAE; we zijn benieuwd. Met de aanwijzingen in het grote off-road boek van Explorer gaan we op stap. "Sla rechtsaf de rivierbedding in" staat er in het boek...eeh, een groot bord waarschuwt in twee talen voor gevaar en maant ouders om kinderen vooral niet alleen te laten. Na enige aarzeling rijden we de nu droge Wadi in. Dat gaat best langzaam want de bodem bestaat uit kiezels en stenen varierend van een paar centimeter to brokken van een halve meter of meer. Een soort pad is aangereden en dat volgen we zo goed en zo kwaad als het gaat stapvoets. Eva zit onverstoorbaar naar een DVD van Ernst, Bobbie en de rest te kijken, maar haar hoofdje knalt inclusief hoofdtelefoon hevig heen en weer tegen de zijkanten van het kinderstoeltje aan. Tim klaagt of we wat minder kunnen schudden; hij kan z'n gameboy zo niet goed bedienen...

Regelmatig vertoont het pad een soort kruising waar je dan voor de linker- of rechterroute moet kiezen; het water in de winter veroorzaakt terreinverschuivingen die een nieuwe route noodzakelijk maken. Regelmatig slaan flinke stenen tegen de bodem of de treeplanken en een paar keer moeten we even achteruit om weer vlot te komen. Na al dat gecross in het zand is dit weer een nieuwe ervaring. Na een kilometer of wat komen we bij de waterval; een beetje een zielig stroompje dat een meter of acht naar beneden stort in een poeltje water. Helaas is de omgeving door vorige bezoekers volledig verwoest met graffiti van het type; "Ahmed was here", inclusief datum en telefoonnummer. Je zou bijna willen bellen om hem uit te leggen dat dit niet echt bijdraagt aan het behoud van de schaarse natuur, maar ja uiteindelijk doe je dat niet. Na een zwemmetje hossebossen we terug naar de beschaving.

's Anderendaags (vind ik gewoon een leuk woord) gaan we op pad me een dhow, een traditionele vissersboot, richting Musandam, het noordelijkste gebied van het arabische schiereiland. Per taxi rijden we naar de haven van Dibba in Oman, waar de dhow klaarligt. Na een half uurtje wachten en als de laatste gasten zijn aangemonsterd kiezen we het ruime sop. Aan boord bevind zich een russische replica van Claus, onze vroegere duikinstructeur. De boot vaart nog niet of hij heeft al als eerste z'n zwembroek aan en als de duikbrillen en vinnen worden klaargelegd staat hij als eerste in een zorgvuldig gekozen duikmasker te spugen. Hij heeft een groepje van zo'n acht Russen en Russinnen op sleeptouw en die doen braaf wat de leider voordoet. Het is een gerochel van jewelste, zo in de vroege middag. Het anker gaat overboord, maar ik denk dat Claus het water net iets eerder raakte om als eerste te gaan snorkelen! Helaas is het zicht beperkt, doordat de stroming en golven aan de hevige kant zijn. Het lijkt wel op duiken in Nederland (inclusief instructeur); rondzemmen op de tast in een soort kippensoep... Eva heeft een paar, uiteraard roze, vinnetjes opgeduikeld en snorkelt lustig mee. Ze springt nog net niet de twee meter van de boot af het water in, maar heeft geen enkele schroom om de toch wel diepe baai over te steken naar het strandje verderop.

Na de lunch en nog een snorkelstop (plons; daar ging 'ie weer!) gaan we ook nog vissen. Een losse lijn met lood en aas, als een soort vliegertouw gewikkeld om een haspel, vormt een eenvoudig visgerei. En zowaar hier toont zicht de kracht van de Russen; de ene na de ander barracuda en baars slingeren ze aan boord! Ik vermoed dat winters lang aan de rand van een zelfgehakt wak zitten, met een fles wodka naast je om warm te blijven, toch z'n vruchten afwerpt. Ik wil niet generaliseren, maar volgens mij hebben alle aan boord aanwezige Russen deze achtergrond.

Tegen de avond meren we weer af in Dibba, waar de taxi ons weer terugvervoerd naar het hotel. Als we nog even bij de politiepost onze paspoorten moeten tonen, laten ze ons na enige aarzeling toch door. Kennelijk heeft een dagje zon, zee en wind ons uiterlijk ten opzichte van de foto in het paspoort veranderd. Maar gelukkig doen ze daar niet moeilijk over...(foto's volgen). (door PS)

Elementen

2010-02-27T23:27:00.000+04:00

De afgelopen dagen hebben de elementen zich doen gelden in Dubai. Of moet het zijn "laten gelden in Dubai"? Het waait al een dag of drie stevig wat op zich niet bijzonder is, maar de wind die uit het land komt neemt een hoop zand mee. U weet wel, het beroemde Sahara-zand dat zelfs Nederland bereikt. Kun je nagaan hoeveel er hier rondwervelt. Zelfs met ramen en deuren gesloten ligt er ook binnen overal een zandsluier overheen. Het is zaak om snel je boterham op te eten anders ga je vanzelf knarsetanden. Door de woestijnwind is het ook nog eens drukkend warm en te warm voor de tijd van het jaar. Gisternacht hebben we zelfs de airco aangezet om een beetje aangenaam te kunnen slapen. Ook het uitzicht wordt er niet beter op, de Burj el Arab en Burj Khalifa zijn slechts van zeer dichtbij te ontwaren en de zon gaat schuil achter een prisma van zand.

Ook de Dubai Mall wordt dezer dagen getroffen door een mini-rampje als gevolg van de elementen; in het aquarium onstaat een lek als gevolg waarvan een deel van de verdieping onder water komt te staan. Zie ook het filmpje op you tube...dat helaas niet heel erg duidelijk is. Dat er echter sprake is van een forse lekkage is wel duidelijk.

http://www.youtube.com/watch?v=9nSVfMplwC4

Vandaag zijn we zelf even in de Dubai Mall gaan kijken, maar er was geen spoor meer te bekennen van een eventuele lekkage. Het aquarium en alle omliggend winkels waren gewoon geopend. Nergens borden met "uitverkoop wegens waterschade" te vinden en alles is dus na een paar dagen weer onder controle. De haaien, barracuda's en Napoleon-vissen zwemmen op hun gemak voorbij en lijken het verzetje alweer vergeten.

Om toch een beetje bij de natuur te blijven gaan we een hapje eten in het Rainforest Cafe, een themarestaurant dat is overgewaaid(!) uit Amerika. Apen, olifanten, tijgers, een slang, een giraf en andere exotische dieren staan opgesteld in een heuse nagebouwde jungle. Op gezette tijden neemt de muziek in volume toe, beginnen de dieren te bewegen en wordt er met licht en junglegeluid een spannende scene gespeeld. Oh ja, er loopt ook nog een kerel in een soort kikkerpak rond. "Don't touch my chicken-nuggets!", roept Eva hem toe als 'ie wat te dicht in de buurt komt, en ze legt haar arm beschermend om haar bordje. Je waant je een beetje in een attractie als Droomvlucht in de Efteling, maar dan zonder dat je in een karretje zit. Wat overigens het eten wel een stuk gemakkelijker maakt, schat ik in.

Eenmaal thuis, als iedereen onder de douche is geweest en klaar voor bed, hoor ik opeens een raar geluid in de badkamer bij Eva. Het lijkt wel of er ergens water stroomt, maar het klinkt alsof het van boven komt. Oh nee, toch niet weer een warmwaterboiler die het begeven heeft? Dat is een paar weken geleden in de andere badkamer ook gebeurd, met als gevolg een flinke ravage in huis, druipende doornatte plafondtegels en een waterballet. Weliswaar niet zo groot als in de Dubai mall, maar toch met flinke natte voeten. Ik spring op het badkamermeubel en licht een plafondtegel op om te kunnen zien wat zich erboven afspeelt. Maar ik zie niets zorgwekkends; niets anders dan de gewone airco-eenheden, luchtkanalen en bekabeling. Dat, en een soort afwateringsbuis of rioolbuis die van boven komt. En daar lijkt het stromende geluid uit te komen... Pas dan gaat er een klein lichtje branden. Op de weg terug naar huis had ik het al flink zien bliksemen in de verte en water dat van boven komt, duidt misschien op regenwater?

Als we de gordijnen opendoen zien we dat het stortregent buiten; echt van die keiharde grote druppels die op het wegdek slaan en weer terug omhoog stuiteren. En aan de hoeveelheid te zien regent het al een paar minuten. Is dit nou het ultieme teken van aanpassen aan je omgeving; dat je een fikse regenbui niet meer herkent? Enigszins beschaamd leg ik de plafondtegel weer terug op z'n plek, hier is in ieder geval (nog) niets aan de hand. Toch maar even een rondje doen, want de huizen hier zijn gebouwd en bestand tegen zon en niet zozeer regen. Boven is alles okee, maar beneden drupt het water op drie verschillende plekken door het plafond in de keuken en ook staat de schuur half blank. Nou ja, een beetje water is weer goed om het zand weg te spoelen en morgen, morgen schijnt hopelijk weer gewoon de zon.

Zo kan het ook...

2010-02-26T00:30:00.001+04:00

Vorige week werd ik gebeld; "Mister Peter, met Axa. Uw autoverzekering loopt volgende maand af. Hebt u even tijd om langs te komen om 'em te verlengen?". Oh ja, 't is weer zover...al weer een jaar voorbij. Maar als de polis afloopt, dan is ook de kentekenregistratie verlopen en moet die eveneens verlengd worden. Dat wordt weer een rondje papierwinkel.

Dus toog ik vanochtend eerst naar de autodealer, want zonder nieuwe verzekering geen kenteken. Axa zit bij de Jaguar dealer in huis en na een minuut of tien sta ik weer buiten met een nieuwe, vers geprinte polis. Op weg naar buiten schud ik nog even de hand van Eli, mijn bevriende Libanese autoverkoper. Hij heeft nog een paar mooir inruilers staan...voor weinig.

Nu kunnen we naar de RTA, de Road and Transport Authority, even verderop. Via een soort drive-in loket meld ik me aan voor de APK-test, want die is verplicht voor iedere auto die ouder is dan twee jaar. Vervolgens laat ik de auto met draaiende motor achter bij een van de zeven of acht garage-achtige inritten en met m'n volgnummertje neem ik plaats in de wachtkamer. Oh ja, nog snel even pinnen, want als je in Dubai met de overheid zaken doet, moet je met baar geld betalen. Volgnummer 88 wordt na een minuut of tien opgepiept en tegen betaling van tien euro is de auto weer voor een jaar APK-goedgekeurd en ontvang ik de sleutel retour. Tegenover het keuringsstation zitten een paar garages, dus mocht je op een onderdeel worden afgekeurd, dan kun je ter plekke nieuw banden &/of andere onderdelen laten monteren en meteen op naar de herkeuring.

Maar dat is niet nodig en met de goedkeuringsbrief en een nieuw nummertje gaan we voort; naar het volgende loket. Hier moet je je nieuwe kenteken kaartje aanvragen tegen betaling van een fee van een euro of 75. Er staan zeven verschillende kostenposten op de rekening, maar ik heb flauw geen idee waar die voor staan, want helaas is alles alleen in het arabisch. Ook mag ik hier nog even alle openstaande bekeuringen betalen; heeft u nog een driehonderd euro? Eh, weer even pinnen dan maar...

Ik wist dat ik een bekeuring had opgelopen toen mijn saldo van de Salik tolpoorten op was; bij de overgang naar mijn huidige werkgever was ik vergeten mijn mobiele nummer te wijzigen op de website. Als gevolg daarvan ontving ik de SMS'jes van de RTA niet. Pas toen ik daar eenmaal achterkwam had ik al honderd euro boete gekregen van de RTA; tien euro per passage. Bedankt RTA! Maar ja, uiteindelijk eigen schuld. Ook de print met boetes, hoewel overzichtelijk, is in het arabisch. Desgevraagd legt de dame achter de balie geduldig uit wat ik fout heb gedaan. De twee andere bekeuringen zijn voor te hard rijden op de Sheikh Zayed Road (123 kilometer per uur waar je 100 mag) en wegens het betreden van de "yellow box"...wat dat ook moge zijn? Verder kan ze het ook niet verklaren of vertalen. Maar ja, discussieren heeft sowieso niet zo veel zin en dus heeft uiteindelijk alleen betalen het gewenste resultaat. Want zonder betalen krijg ik geen nieuw pasje en daar kwamen we tenslotte voor. Een loket verder krijg ik dan mijn nieuwe kenteken-pasje en een verse sticker voor op de auto. Anderhalf uur later en missie geslaagd; verzekering vernieuwd, APK gekeurd, boetes betaald en de registratie verlengd! Alles contant, dus geen betalingsvertaging en eventueel incasso gedoe. En ik kan weer voor een jaar de Dubaise wegen onveilig maken...

Al met al een buitengewoon efficient systeem en als Mister Peter nou dit jaar een beetje oplet met zijn rechtervoet en de SMS'jes in de gaten houdt, kan het volgend jaar misschien even efficient maar nog iets goedkoper. Want Arabieren en Hollanders hebben minsten een ding gemeen; we houden ons geld liever in de zak dan dat we het uitgeven...

De achterkant van Dubai

2010-02-21T01:02:00.001+04:00

Met onze tegenwoordige roedel en nu het weertechnisch nog kan moet er natuurlijk flink buiten gewandeld worden. Voorheen deden we dat rondom het meer van Springs 14, een rondje van zo'n tweeenhalve kilometer. Nu na de verhuizing naar Meadows wonen we ook wel aan een meertje, maar dat is een rondje van zo'n vierhonderd meter, dus dat schiet niet zo op. Tenzij je dat rondje vijf keer wilt lopen, maar als ik daaraan denk begin ik al te gapen. De honden trouwens ook. Dus moesten we op zoek naar een andere wandelplek en die hebben we gevonden. Eigenlijk vlak naast de deur aan het einde van onze wijk. Grenzend aan de achtertuinen van de laatste rij huizen is een strook park aangelegd. Er is een bestraat wandelpad en links en rechts staan palmbomen, grassen en andere bomen en struiken, maar er wandelt nooit iemand. Dat komt doordat de toegang aan de ene kant van het park voor wandelaars op een onlogische plek is en aan de andere kant van het park is een provisorisch hek geplaatst om planten en struiken, die tijdelijk in opslag staan te wachten op een nieuwe bestemming, te beschermen tegen diefstal en dus komt er zo ook nooit iemand binnen.

Aan de lange zijde van het park staat een rij bomen en als je je daar tussendoor wurmt waan je je echt aan de achterkant van Dubai; een strook niemandsland, woestijn eigenlijk nog, waar stroom en andere nutsvoorzieningen van a naar b gaan. De strook is naar schatting vijfhonderd meter breed en eindigt uiteindelijk bij een volgende woonwijk, Jumeirah Village, die vlak langs de Al Khail Road in aanbouw is. Bijna niemand maalt hier om een beetje verkeerslawaai langs de deur. Gelukkig maar, want de nieuwe wijk, als 'ie ooit klaar komt, ligt echt vlak naast de weg. Interessant is dat de infrastructuur met stoepranden en putten al klaar is, maar verder alleen de fundering van de huizen.

Al met al een prima plek voor de honden om volop te rennen en hun energie te verbranden. Inmiddels neemt via J's hondenactiviteiten de plek in bekendheid toe en komen er dagelijks plukjes mensen en honden op af. Peppi heeft al lang door dat hij Safa niet kan bijbenen en richt zich meestal op de andere opdondertjes in het gezelschap om te domineren terwijl Safa als een soort fitnessinstructrice voor de troepen uit rent en zo bezorgt ze de andere honden een forse dosis beweging. Dat ze als echte woestijnhond bijbehorende vaardigheden heeft, bleek onlangs; als ze het warm heeft na een flink stuk rennen zoekt ze daarna de schaduwkant van een duin op, graaft een gat en creeert zo een koele plek om te liggen. Slim beest! Ik hoop dat dat straks in de zomer een techniek is die nog steeds werkt, het zal wellicht wat dieper graven worden...

Nieuw fase

2010-02-21T00:03:00.000+04:00

Tja, het leven is een aaneenschakeling van nieuwe gebeurtenissen, ervaringen en fases. Een nieuwe baan, een ander huis, een kind dat ineens schoenmaat 40 heeft en bijna sneller kan zwemmen dan jijzelf, een kabinet dat valt...pik uw voorkeur er maar uit. Mijn hoogtepunt van de week was dat Eva als nieuwe "student" is begonnen bij de nursery om de hoek. Ze ging al 2 ochtenden per week naar een playgroup om wat met leeftijdgenoten samen te spelen, te knutselen en liedjes te zingen, maar groeide daar zo langzamerhand uit. Volgend jaar mag ze naar KG1, ofwel kindergarden op de echte grote school, maar tot die tijd dus naar de nursery.

Het gebouw staat er nog maar een paar maanden, naast de towncentre waar we dagelijks boodschappen doen bij Spinney's, de recent geopende bookworm en andere winkels en schuin tegenover de moskee. Bij binnenkomst moet er electronisch worden ingeklokt met haar heuse student badge en gaat de tas in het eigen vakje. In het lokaal staat een groepje tafeltjes aan elkaar geschoven en zijn er speelhoeken ingericht. De eerste week begon Eva een aantal dagen achter elkaar om even te wennen, dat ging zoals verwacht vrij gemakkelijk. Tussen de middag wordt er een warme maaltijd geserveerd en ja, ook dat is soms effe wennen...op woensdag was het lasagne. Bij het ophalen riep Eva echtgenote J. reeds op afstand toe; "I don't like the food!". Gelukkig vond ze de Biryani op donderdag wel weer lekker. En de gewonnen medaille van de sportsday was helemaal fantastisch; nu is ze echt een big girl net als haar grote broers!

Barclays Dubai Tennis Championships

2010-02-18T01:18:00.001+04:00

Van 12 tot en met 27 Februari 2010 vindt dit internationale tenniskampioenschap plaats in het Dubai Tennis Stadium nabij de Aviation Club. Via een bevriende relatie krijg ik een tweetal kaarten aangeboden. Deze relatie is een deftige Indiaase dame en eigenaar van uitzendbureau AMS. Dat uitzendbureaus ook in Dubai een goede business zijn blijkt uit het feit dat ze recent is verhuisd naar Emirates Hills, een van de duurste villawijken alhier. Aangezien we nog nooit een tenniswedstrijd hebben bijgewoond, leek het wel een leuke ervaring. Dus togen we op een doordeweekse woensdagavond naar het stadium. Vantevoren heb ik het speelschema van die dag uitgeprint en een broodnodige routebeschrijving. Vandaag is de derde ronde van het damestennis.

Bij de afslag van de Al Khail road gaat het al verkeerd in de zin van dat ik de verkeerde neem en omdat het stadium niet in de routeplanner staat draaien we tijdens de avondspits, grrretverdrrrie!, een paar rondjes rondom vliegveld en omgeving. Uiteindelijk vinden we de gratis parkeerplaats en ploffen in de shuttlebus. Het stadium en omgeving bruisen van activiteit en gelukkig is er een foodcourt, want we hebben nog niet gegeten. En op een lege maag is het onrustig kijken. Hongerig werken we een fried noodles met chicken en een curry of the day naar binnen; nog snel even plassen en dan op zoek naar onze plaatsen bij ingang G, Prime A.

De eerste wedstrijd van die avond tussen Anastasia Pavlyuchenkova (RUS) en Daniela Hantuchova (SVK), ja spreek het maar eens uit, is al begonnen en we moeten even wachten tot het einde van de tweede game totdat we naar onze plaatsen kunnen. We zitten echt eerste rang met een geweldig zicht op het spel. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit van de beide dames gehoord, maar ze staan op respectievelijk plaats 38 en 27 van de wereldranglijst voor dames. Wat kan het bommen; de sfeer is top en wie had ooit kunnen denken dat het leuk is om naar een tenniswedstrijd te kijken?

Voor ons zit een gezelschap Russen die natuurlijk fan zijn van hun landgenote. In het tijdsbestek van de eerste set weten ze gezamenlijk een doos kersenbonbons, een forse bak patat, een stokbrood en een bakje olijven soldaat te maken. Koffie van Costa volgt (wordt bezorgd) en dan weer een rondje chocolaatjes. Wat er verder nog in de meegebrachte koelbox zit blijft voor hun een weet en voor ons een vraag. Tussen de bedrijven door scoor ik ook nog snel een kopje koffie om de maaltijd te verwerken. Rondom het stadium zijn allemaal restaurantjes, Costa Coffee, cafe's, winkeltjes en een shisha-gelegenheid. Zitten er nu meer mensen buiten het stadium dan erin of lijkt het maar zo? Uiteindelijk wint Pavlyunchenkova de match in 2 sets ondanks aanmoedigingen aan het adres van die andere.

We lopen een rondje en scoren een biertje, het evenement is "licensed" en schuiven aan voor de volgende partij tussen Jelena Jankovic (SRB) en Vera Zvonareva (RUS), plek 8 en 14. Er volgt een wedstrijd van duidelijk een ander kaliber met opslagen (services?) tot aan 170 kilometer per uur! Met alle vraatzucht voor ons nog vers in het geheugen zijn we natuurlijk voor Jelena, maar helaas; ondanks bemoedigend applaus delft Jankovic eveneens in 2 sets helaas het onderspit. En daarmee eindigt dag drie van het toernooi, morgen volgen de kwartfinales enzovoort. Op Zaterdag begint het toernooi voor mannen.

Vandaag kregen we via de school van Jasper ook kaarten aangeboden voor aanstaande Maandag, de eerste ronde voor mannen. Misschien kunnen we Federer nog wel live zien; zijn we ineens van tennis-nitwits gepromoveerd tot ervaren toernooi bezoekers. Moeten we wel het stadium nog een keer terug kunnen vinden, maar een ezel stoot zich in het algemeen...haha!

Off road

2010-02-06T22:58:00.002+04:00

Als je stukjes over de woestijn zo langzamerhand een beetje zat bent, dan raad ik aan om deze over te slaan. Zie maar. Maar na een avondje grootspraak vorige weekend (die keer dat ik zo'n hoofdpijn had), hebben we vandaag afgesproken om de woestijn in te gaan en wel ditmaal per crossmotor...ja CROSSMOTOR. Ik heb afgesproken samen met PW en JK, een Australisch / Nederlands evenement. Het is een jaar of twintig (!) geleden dat ik voor het laatst motor heb gereden. Ik heb toen mijn rijbewijs gehaald en ook een jaar of twee een eigen motor bezeten. Die motor, een onooglijke blauwe Suzuki met 250 cc inhoud, was gelet op het beschikbare budget toen het enig haalbare. Doordat `íe destijds twee jaar lang min of meer ongebruikt in de garage heeft gestaan, kun je wel stellen dat het een van mijn mindere investeringen was. Een van de vele, helaas. PW heeft ongeveer even lang geleden voor het laatst op de motor gezeten. JK is zonder meer de meest ervaren rijder van het stel en heeft al eerder in Dubai de woestijn verkent op twee wielen.

Via de Emirates Road rijden we richting Oman-Hatta langs de Dragon Market. Bij de tweede rotonde linksaf en na een beetje zoeken vinden we verhuurlocatie. De drie KTM`s staan al klaar, indrukwekkende crossmachines met 450 cc inhoud. PW en ik werpen elkaar een blik van verstandhouding toe; oh, oh, dit is menens! JK gaat meteen aan de slag met de uitrusting; broek uitzoeken, laarzen, helm, handschoenen en een soort plastic harnas ter bescherming tegen valpartijen...valpartijen?? Op de rug een zogeheten "camelback", hoe toepasselijk; een rugzak met twee liter water en een extra large rietje richting mond.

Na een half uurtje zijn we startklaar en klimmen op ons gemotoriseerde ros; het is alsof je een paard bestijgt. Ik kan nog net met de punten van mijn laarzen bij de grond. Even een proefrondje schakelen en daar gaan we. De instructeur heeft gemaand vooral van de voorrem af te blijven en zoveel mogelijk op de motor te remmen om glijders te voorkomen. Als dat maar goed gaat. Hij rijdt voor ons uit naar het einde van de weg en wenst ons veel plezier. Met een rustig gangetje over de weg ging nog wel, maar in het mulle zand is een heel ander verhaal! Mijn hemel; voor- en achterwiel hebben een geheel eigen mening over de te volgen koers en met dat gehobbel en gedein is schakelen ook niet echt een makkie. Na een meter of achthonderd stop ik even om adem te halen en merk dat JK en PW niet in zicht zijn...okee, dat begint lekker. Ik draai om en vind ze een stukje terug; PW was uitgegleden en moest zichzelf en de motor ophijsen en weer opstijgen. Man (op z'n engels); dit wordt een lange middag...

Uiteindelijk begint het gevoel voor de motor zich een beetje te ontwikkelen en maken we hier en daar een uitstapje van het veelbereden zandpad naar een duintje links en rechts. Aanvankelijk nog erg voorzichtig, maar gaandeweg met meer souplesse en schwung. Ook ik glij nog een keer elegant naast de motor en JK probeert op enig moment langs de kortste weg via het stuur af te stappen. Conclusie; gaat niet, auw!

De tocht voert richting Sharjah en Ajman en na een kilometer of 10-15 steken we een asfaltweg over. Hierna verandert het landschap aanzienlijk; meer en hogere duinen waardoor je niet ziet wat erachter zit en dus niet weet of je fluks moet doorrijden of juist heel voorzichtig de top moet aansnijden. Aan de andere kant kan het immers zomaar een meter of 10 stijl naar beneden gaan. We besluiten ook weer heel terug te willen komen en doen het rustig aan. Het is zwaar bewolkt en al valt er tot nu toe slechts af en toe een spetter regen, het ziet er echter behoorlijk dreigend uit en we besluiten om op ons gemakje de terugweg aan te vangen. Het moet gezegd; het gaat steeds beter en vooral; het is geweldig leuk om te doen. Ik ben bijna geneigd te zeggen dat het leuker is dan met de auto door de woestijn te karren. Als je eemaal de pk's goed kunt doseren en in de juiste versnelling de heuvels benadert, is alles mogelijk. De grootste beperking is de chauffeur; zodra je twijfelt gaat het meestal fout.

We stoppen nog een keer om wat actiefoto's te maken en rossen steeds nonchalanter de duinen over. Zelfs een steile klim van een meter of twaalf recht omhoog kan ons niet meer imponeren; 't gas erop en gaan. Het lastigste stukje is nog om de KTM shop terug te vinden nadat we weg weer zijn opgereden. De instructeur had wel een gele moskee aangegeven als "landmark", maar ja daar staan er meerdere van...maar na een minuut of tien arriveren we veilig en heel op de vertrekplek. Al met al een ongelofelijke ervaring en een adrenaline overdosis. Ik hoop dat ik daar morgen ook nog wat van kan aanspreken, want ik voel de spierpijn nu al opkomen. Gelukkig morgen, zondag, weer lekker werken en (relatief) rustig achter mijn bureautje zitten...

Pet Show

2010-02-03T00:03:00.003+04:00

Zaterdag zijn we naar de Dubai Pet Show geweest. Sinds we inmiddels de trotse bezitters zijn van twee honden, was het bezoeken van dit evenement natuurlijk een must. In Festival City was naast de mall een parkeerplaats omgetoverd in de pet show gesponsord door Pedigree, van dat dierenvoedsel. Aan eten moest ik zelf nou niet meteen denken, na de BBQ de avond ervoor bij A en J. Nadat de fles Limoncello op was, had J nog een glaasje echte nederlandse calvados geschonken en dat na eerdere biertjes en het geheel overgoten met een door mijzelf gebouwde shisha op basis van kersentabak. Oef!

Het was er druk, erg druk. Nooit geweten dat zoveel volk in honden geinteresseerd zou zijn. Het was trouwens een pet show, maar ik heb alleen honden gezien. Grote en kleine honden van herkenbare en minder herkenbare afkomst. Knuffelhondjes met een smokingjasje aan (zogenaamde "teacup yorkshire terriers") en een paar beerachtige reuzenmonsters met een muilkorf en zo'n beetje alles daartussenin. Ook zag ik een witte labrador met dalmatier stippen; vreemd gezicht.

Er waren twee arena's waar hondenvaardigheidsdemonstraties van onder andere politiehonden plaatsvonden. Daarnaast stands met dierenbenodigdheden, specifieke hondenrassen en een kinderattractie-hoek met springkussen en treintje. Diverse hulporganisaties zoals K9 hadden vrijwilligers opetrommeld om rond te lopen met een hond met een dekje om met de tekst "looking for a new home". De mooiste stand was natuurlijk van de Saluki's; een oosterse tent met kussens, tapijten en een heuse valk.

Ook televisiezender Dubai One was er en al snel hadden ze Eva met haar blonde koppie en roze zonnebril in beeld en werd ze samen met Tim, Jasper en Patrick geinterviewd over hun favoriete dier en hondenras. Zoals het vaak gaat was er al snel behoefte aan eten en drinken en gingen we op zoek naar de food corner. Daar was het op z'n Dubai's geregeld; een standje om consumptiebonnen te halen, een standje met drankjes en een standje met eten. Met daarvoor een enorme lange rij. Daar gaan we dus niet in staan! Dus toog ik naar de nabijgelegen mall om verse broodje gegrillde kip en beef aan te schaffen. Al met al een leuk evenement in de buitenlucht waarbij gaandeweg het wat brakke gevoel toch weer plaatsmaakte in zin in een glaasje wijn. En met de vijf in de klok -het is altijd wel ergens ter wereld vijf uur- hebben we thuis, na nog een flinke wandeling met onze eigen viervoeters, de dorst gelest met een lekker fris glaasje vino verde. Je zou er bijna weer trek van krijgen...

Als God in Frankrijk

2010-01-28T21:26:00.057+04:00

Deze week was ik in Nice in het kader van de "Field Kick-Off Meeting", ook wel aangeduid als FKOM. Samen met ruim tweeduizend collega's uit Europa. Van Rusland tot aan Zuid-Afrika en Noorwegen tot en met Saudi Arabie. Da's best een hele logistieke operatie; in bijna alle hotels in Nice zaten clubjes collega's en het evenement zelf vond plaats in de Acropolis. Ik dacht altijd dat die in Athene stond, maar Nice heeft er kennelijk ook een.
De Midden Oosten clan was gehuisvest in hotel West End aan de Boulevard des Anglais. Na een nachtvlucht met Air France (geen fatsoenlijk leesbare krant te verkrijgen natuurlijk) in economy met overstap in Parijs komen we enigzins geradbraakt aan. Mijn collega krijgt de sleutel van een junior suite met zeezicht, dus ook ik had goede hoop en ik had er zin aan. Mijn kamer (geen suite dus!) had weliswaar geen zeezicht, echter "stadszicht" volgens de receptioniste. Ik weet nu wat dat betekent; een blinde muur op drie meter afstand van mijn raam. Als ik uit het raam naar buiten hang kan ik een glimp opvangen van de heuvels achter de stad en als ik me echt strek en met de voetjes van vloer ga, zik ik een reepje zee aan stuurboord. Top! In een volgend leven ga ik ook in finance werken en krijg ik hopelijk ook een junior suite.

Het is koud in Nice, althans dat vind ik. De collega's uit Moskou vinden het heerlijk weer! Ze gaan nog net niet in t-shirt over straat; het is maar wat je perspectief is. Toch wisten velen niet wat ze konden verwachten en lopen zo in pak of een trui over straat en daar is het toch echt een beetje te koud voor. Zeker als het op maandag regent en flink waait is het afzien, maar goed dat geeft de lokale taxi-economie weer een flinke impuls. Vanuit ons hotel is de Acropolis bereikbaar met de tram en dus krijgen we allemaal een plattegrond en een soort OV-jaarkaart dat gedurende het evenement geldig is. Het is een minuut of tien lopen naar de halte, maar dat betekent in ieder geval twee maal daags een beetje frisse lucht.

Opvallend is dat een eental collega's uit met name Saudi Arabie hun echtgenotes heeft meegebracht; of ze het nu als een vakantie beschouwen of dat de mannen de vrouwen (of omgekeerd) niet alleen thuis willen laten, blijft onduidelijk. De vrouwen verschijnen wel aan het ontbijt en gaan daarna waarschijnlijk shoppen of weer slapen of misschien wel naar Monaco dat om de hoek ligt. Op reis dragen Saudi's overigens gewone westerse kleding, dus de eerste dag moet je best even goed opletten wie wie is. 't Is net of ze in een pak er kleiner uitzien dan in hun traditionele dracht. Ik realiseer me ook dat ik geen idee had wie er kaal is of bijvoorbeeld een weelderige haardos verbergt onder de keffiyeh.

Het evenement is groots opgezet met 's ochtends veel spierballentaal van de CEO en andere hoogwaardigheidsbekleders. 's Middags kunnen mensen naar eigen inzicht workshops volgen over uiteenlopende onderwerpen; sales, producttraining, wat is "hot" in een bepaalde branche etcetera. Op de eerste avond is er groot feest georganiseerd voor iedereen en de daarop volgende avonden hebben de landen hun eigen programma &/of schuimen groepjes van verschillende samenstelling Nice af. Tja, en dan blijkt dat Nice best wel beetje Frans is. Als we met onze Midden Oosten groep bij het restaurant (waar ruim van tevoren is gereserveerd) aankomen mogen we er niet in! We zijn namelijk een kwartier te vroeg aldus de eigenaar, die onvermurwbaar blijkt. En dus staan we buiten voor het restaurant te blauwbekken tot hij de deur opendoet. Met zo'n 10-12 graden niet echt een lolletje. Tja, Frankrijk blijft een prachtig land, jammer dat er zoveel ... wonen.

Met het HR team hebben we ook nog een eigen bijeenkomst wat een leuke gelegenheid is om alle collega's eens in levenden lijve te zien. Zo blijkt de collega uit Zuid-Afrika een struise dame met een eveneens stevige handdruk en opvallend dwingende ogen en manier van spreken. Ze beschikt echter over een gezonde dosis humor en aanstekende lach; kortom een tof wijf. Vooral met de collega's uit de andere exotische oorden (Moskou, Balkan en Dubai) blijkt het leuk om sterke verhalen uit te wisselen over berovingen, ontvoeringen, ontberinge, medewerkers in de gevangenis etcetera. Een heerlijk soort galgenhumor voor beroepsgenoten. De Duitsers, Fransen en Britten zitten met opgetrokken wenkbrauwen te kijken; good heavens wat een barbaarse toestanden. De geanimeerde tafeldiscussie draagt er in ieder geval toe bij dat onze Europese HR baas wat meer inzicht heeft in onze specifieke dagelijkse bijzondere uitdagingen. Het HR diner vond trouwens plaats in een bijzonder restaurant; ik had echt nog nooit tapijt aan het plafond gezien in een toilet! Maar als je erover nadenkt is het wel hygienischer dan op de vloer...slim dus.

Naarmate de dagen vorderen zie je de sessies wat minder drukbezocht geraken. Al tijdens de plenaire ochtendsessie op de tweede dag is grote zaal opvallende leger. Dat was dan ook na het feest van de avond ervoor. Ook zie je overal om je heen BlackBerries oplichten, want ja, de externe email gaat gewoon door. Na de drie dagen is het dan ook mooi dat het weer voorbij is. Het is een hartelijk afscheid en zeker na de stevige knuffel van mijn Zuid-Afrikaanse collega moet ik weer even op adem komen. Nu weer lekker met de nachtvlucht naar huis en het gewone leven. Oh ja, mijn collega met de junior suite heeft hem goed benut; na de eerste dag kreeg hij 's nachts een stevige aanval van broekhoest en heeft hij twee dagen het bed moeten houden...geeft mij dan maar stadszicht!

De weg kwijt...

2010-01-20T01:07:00.000+04:00

Ik ben regelmatig de weg kwijt...in meerdere opzichten welteverstaan. Als ik bijvoorbeeld probeer te ontdekken wanneer Eid al Adha, een van de belangrijkst Islamitische feestdagen, officieel begint. Op de website van Gulf News zegt men op 27 November, op de radio roept men 26 November en op de website van de Dubai government is geen enkele datum te bekennen. Het is op zich een bekend fenomeen omdat de Islam de maankalender hanteert en niet de Gregoriaanse. En de maankalendar gaat altijd voor, zo ondervond ik vorig jaar toen ik wilde inchecken richting Riyadh op het vliegveld van Dubai. Ik mocht van Saudi Airlines niet mee omdat mijn Saudi visum die dag afliep; althans volgens de Hijri kalendar, de Gregoriaanse kalender me nog een week respijt gaf. Maar goed, het is dus regelmatig flink zoeken.

Vaker nog ben ik letterlijk de weg kwijt. Wegwerkzaamheden zijn nog altijd aan de orde van de dag en gelukkig levert het op de lange termijn veel verbeteringen in de doorstroom op. Chinese staatsaannemersbedrijven zijn overal tegelijk aan het werk en leggen kilometers en kilometers nieuw asfalt aan. Helaas levert het op de korte termijn nog weleens verwarring op; zo is de ingang van onze wijk van de ene op de andere dag een paar honderd meter verlegd om een nieuwe rotonde aan te leggen. Een afslag op de snelweg blijkt plotsklaps gesloten; drie kilometer verderop kunt u gerust een U-turn maken! Kortom, ook hier is het flink opletten en zoeken.

Let wel, die werkzaamheden maken het verkeer een stuk veiliger! De Al Khail Road, die ik dagelijks neem op weg naar mijn werk, kent nog altijd een stuk of wat grote rotondes daar waar wegen elkaar kruisen. Zes banen met verkeer komen tegelijk aan, maar hebben verschillende bestemmingen. Vrachtwagens mogen alleen de eerste twee rijstroken van rechts berijden, maar moeten toch vaak linksaf. En dat terwijl de linker drie banen met ongeduldige personenauto's rechtsaf willen. U begrijpt; ergens op die rotonde geeft dat een probleem! Als dan ook nog de vrachtwagens met een gangetje van dertig kilometer per uur voorttuffen en de personenauto's gemiddeld met een kilometer of zeventig, dan levert dat nog wel eens een aanrijding of op zijn minst een onveilige situatie op. Iedere dag moet je wel een noodstop maken of een flinke dot gas geven om de vrachtwagen nog net af te snijden; sorry! Assertief rijden is absoluut noodzakelijk, maar ook het recht van de sterkste geldt: Range Rover gaat voor Toyota Corolla en locals gaan voor expats. Gelukkig worden deze rotondes allemaal vervangen door ongelijkvloerse kruisingen, maar het duurt nog wel een jaar of twee voordat alles klaar is.

Al eerder meldde ik dat in Dubai de meeste locaties geen adres hebben. Veelal vind je je bestemming aan de hand van een "landmark", zoals de Burj el Arab, Interchange 2 of een wijkaanduiding als Satwa of Karama. Moet je nog wel weten waar die zijn en hoe er te komen. Ook hebben veel bedrijven zelfgemaakte plattegrondjes op hun website, maar zonder vermelding van schaal &/of kompasrichting; ga maar eens zoeken! Laatst moest ons espressoapparaat gerepareerd en hoewel achteraf het 10 minuten rijden van mijn werk was, kostte het me meer dan een uur om het bedrijf te vinden! Grretverdrrrie!

Gelukkig is daar het navigatiesysteem; maar die blijkt niet zozeer geschikt om locaties te vinden, immers niet bestaande adressen kun je niet invoeren, maar dan in ieder geval om weer thuis te komen. Dus tegenwoordig als we eenmaal de bestemming hebben gevonden slaan we die onmiddelijk op. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik de opslagfunctie pas recent heb ontdekt, zeg maar anderhalf jaar na aanschaf van de electronische wegwijzer. Maar ja, beter laat dan nooit.

Thuiskomen is nu een eitje en de eerstvolgende keer rijd je probleemloos naar je vorige bestemming. De tandarts, drankenwinkel, het nederlands Consulaat Generaal en m'n werk staan er nu in; meer heb je niet nodig toch? Als ze nu maar niet verhuizen... Oh ja, het espressoapparaat werkt weer en een flinke dosis cafeine helpt gelukkig ook nog om de boel onder controle te houden.

Starbucks

2010-01-20T01:05:00.000+04:00

Ik vond Starbucks altijd niks. Of nooit iets; 't is maar hoe je tegen het glas aankijkt. Ik kon me er geen voorstelling van maken waarom mensen in vredesnaam op weg naar hun werk een omweg maken om uiteindelijk met zo'n kartonnen beker met deksel en handige drinktuit inhoud in de lift te gaan staan. Had Eva ook tot voor kort; zo'n anti-lek beker. Ik kan me best voorstellen dat je buitenshuis een kopje koffie gaat drinken, maar dat overdreven ge-meeneem. Tegen de tijd dat je achter je bureau zit kan de koude koffie zo -toedeledokie!- in de prullenbak? En dan, koffie is toch meestal op het werk gratis verkrijgbaar en zelfs een straffe espresso is eerder regel dan uitzondering in de coffee corner of pantry.

En dan over smaak, iets anders wat mij bezig hield. Volgens mij ben je van de Starbucks of Costa en ik koos liever voor het laatste. Hoe kan een amerikaanse keten in vredesnaam goede koffie produceren? Koffie komt toch uit zuid-europese landen als Italie en Spanje? Sinds jaar en dag is een "american coffee" in horeca en hotel niets anders dan een kop slootwater. Groot, groter en grootst zijn de verkrijgbare maten bij Starbucks en de koffie moet worden opgeleukt met caramel, slagroom en nootjes; dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Tja, en toen zat ik een week in Saudi Arabia. En na twaalf Cola light, verse jus en ander vruchtensapgenot ben je op een gegeven moment aan wat anders toe. En zo heb ik Starbucks ontdekt, nou ja ontdekt; velen gingen mij voor. Ik hoef nog altijd geen caramel, extra shot koffie of tall latte, maar een capuccino met een flinke dosis cinnamon, wat cacaopoeder en driekwart zakje suiker is mijn favoriet. En ja, ik sta zelfs met mijn beker in de lift. Dat afkoelen valt trouwens best mee; het is eerder op dan koud...maar dat wist u waarschijnlijk al lang.

Afscheid

2010-01-18T00:26:00.000+04:00

Ook mijn nieuwe werkomgeving is volop in beweging; zo hebben we de matrix organisatie een jaar lang verticaal geprobeerd en dus is het tijd om weer horizontaal te gaan. Oftewel de business units hadden het voor het zeggen en nu gaat de macht weer naar de landen. Dat betekent mensen in nieuwe rollen, nieuwe vergaderstructuren en voor sommigen tijd om afscheid te nemen. Zo geldt dat nu voor baas Claas. Baas Claas heeft anderhalf jaar in Dubai gewerkt en daarvoor zo'n veertien jaar in Zuid-Afrika. Z'n hart is daar volgens mij altijd gebleven en binnenkort keert z'n lichaam er terug. En z'n familie ook. Maar niet zonder op gepaste wijze afscheid te nemen van het team in Dubai en omstreken. Het afscheid begon op maandag met een borrel die voor sommigen eindigde met karaoke ergens in een trieste bar en eindigde op woensdag in restaurant the Grand Grill in het Grand Habtoor restaurant in de Marina.

Voor de gelegenheid zijn ook de baas van baas Claas (nu wordt het erg ingewikkeld, dus blijf opletten!) en nog wat andere hoogwaardigheidsbekleders overgekomen, waaronder mijn baas; zeg maar baas Martin. Ter ere van het afscheid hebben we eerst overdag nog een laatste review van de business en de organisatie waarbij de actiepunten hun nieuwe eigenaren om de oren vliegen. Bedankt!

Het Grand Grill restaurant is een zuid-afrikaans specialiteiten restaurant en ik leer dat men in Zuid-Afrika kennelijk vooral vlees eet. De voorbeelden worden, uitgestald op een groot bord, getoond. Het gaat om forse stukken vlees; biefstuk van verschillende delen en herkomst beginnende bij driehonderd (een "ladies" steak) en eindigende bij vijfhonderd plus gram. Per portie! Als voorgerecht kies ik voor een kipragout geserveerd in een uitgehold broodje, een "bunny chowder". Best lekker, maar al bijna een maal op zich. Als hoofdgerecht kon ik natuurlijk een vijfhonderd grams ribeye van, in mijn geval, Australische bodem niet weerstaan. U begrijpt; de appel is weer groter dan de maag, of zoiets...gelukkig heb ik er alleen een beetje spinazie bij besteld.

Na een geslaagd maal en bijpassende kado's gaat de sigarendoos rond. Ik laat hem passeren, maar een fors aantal buren niet. Een stuk of zes, zeven stevige cigarillo's, achteraf in prijs varierende van vierentwintig tot veertig euro, gaan in de fik en binnen een mum van tijd staat het eetzaaltje compleet blauw. Het zicht wordt beperkt tot een centimeter of vijftig en het is werkelijk adembenemend.

Baas Claas is geen roker, hij is het type duursporter dat voor z'n lol op een vrijdag per mountainbike van Dubai naar Fujairah fietst met een groepje lotgenoten. Zo'n tweehonderd kilometer inclusief bergetappe. Terug met de auto, dat dan weer wel. Nu begrijp ik waarom er tijdens de management meetings alleen fruit op de vergadertafel stond, bij wijze van lunch.

Tijdens de sigaren volgt een rondje sterke verhalen; zo wordt opgehaald dat baas Claas als een van de weinigen een echte moonwalk kan doen! Ook het verhaal van collega Peter over Claas' fileermesje en methodische aanpak in het ontleden van een probleem, zijn van origine duitse roots, levert veel bijval en herkenning op. Lang nadat ik samen met collega Sergio een taxi naar huis heb genomen (ik neem geen risico meer) proost baas Claas zijn laastste afscheidsdronk. Baas Claas; het ga je goed!

Huisgenoot

2010-01-10T23:41:00.000+04:00

Sinds onze terugkeer uit Nederland vorige week hebben we een nieuwe huisgenoot: Safa. Safa is een ongeveer 1-jarige Saluki uit het asiel van K9 Friends. K9 op z'n engels uitgesproken klinkt als "canine" wat hond betekent; vandaar. In het kader van "zeg maar nee, dan krijg je er twee", hebben we nu 2 honden...dus. Dat komt zo; met echtgenote J's hondentrainingscentrum wordt er regelmatig uiteenlopend advies gevraagd en onze buren waren aan een hondje toe. Of J. even mee wilde naar het asiel om te adviseren over een goed en vrolijk beestje. En nu hebben de buren nog geen hond, maar hebben wij er twee!

De Saluki is een locaal ras dat nog het meest lijkt op een hazewindhond. Ze hebben een ranke bouw, zijn goed bestand tegen de warmte, worden ingezet voor hondenraces en zijn bijna het enige hondenras dat ook de locals wordt gewaardeerd. Safa heeft haar naam te danken aan het gelijknamige park in de buurt waarvan ze is gevonden. Bij K9 heeft ze ongeveer een maand gelogeerd in afwachting van een nieuw baasje. Over het algemeen vinden puppies naturrlijk snel een plekje, maar volgens een lijst in het kantoortje herplaatst K9 gemiddeld zo'n 30 honden per maand vanuit deze locatie. Het adres van K9 is niet op de website te vinden en wordt pas gegeven bij een afspraak om te voorkomen dat er dagelijks honden vastgebonden aan het hek worden achtergelaten. Mocht je geinteresseerd zijn in adoptie:

http://www.k9friends.com/

Maar goed, Safa woont nu dus een week bij ons in huis en ik moet toegeven ze is een voorbeeldige huisgenoot. Op de eerste dag heeft ze een zitzak geconfisceerd en daar lag ze op. Te liggen. Na wat observatie snap ik die aantrekkingskracht inmiddels wel geloof ik, Saluki's hebben de kalme en licht arrogante oogopslag en uitstraling die kamelen ook hebben. Maar dan in een handzamer formaat. Op dag twee kwam ze af en toe even van de zitzak, nu omgedoopt tot ligzak, af om te eten, drinken of een vluchtig bezoek aan de tuin. Ook op Peppi heeft Safa tot nu toe een kalmerende werking; hij ligt er regelmatig naast op zijn camouflage-fatbag.

Inmiddels is ze wat meer gewend en ook wat actiever; ze schrijdt regelmatig met voorzichtige maar elegant pas door het huis; het lijkt net of ze op hoge hakken loopt. Met Peppi speelt en rent ze nu regelmatig door de tuin van links naar rechts en weer terug. Dat kost haar vier en Peppi twintig stappen. Toch is Peppi de baas, maar dat moet ook als mannetje zijnde. Safa observeert het huishouden en denkt er het hare van. Wat precies zal wel een raadsel blijven, maar het lijkt of de blik in haar ogen in een week tijd wat is opgeklaard. We gaan er maar van uit dat ze het naar haar zin heeft in de chaos; Safa, welkom thuis!

Witte dagen in Nederland

2010-01-06T00:09:00.000+04:00

bestel nu ook uw authentieke witte kerst voor 2010 in Nederland...tijdige reservering aanbevolen ;o)

Terug van weggeweest

2010-01-05T23:41:00.001+04:00

We zijn weer thuis na twee weken k-k-k-koud Nederland. Ter ere van onze terugkeer is er een groots feest georganiseerd; de opening van de Burj Dubai, met 828 meter 's werelds hoogste wolkenkrabber. Jammer alleen dat we aankwamen na afloop van de festiviteiten, maar een korte impressie is te vinden op de altijd informatieve site van Gulf News;

http://gulfnews.com/gntv/business/iconic-burj-khalifa-unveiled-1.562541

Met de opening is de toren ook omgedoopt tot Burj Khalifa, wellicht als dank aan Abu Dhabi voor de recente investeringen om Dubai liquide te houden...?

Het was tof in Nederland; geen witte kerst, maar wel daarvoor en erna. Spijkerkoud en de verwarming op 22. Zelf vuurwerk afsteken en wedijveren met de buren om de hardste ooh's en aah's. Maar vooral ook lekker winkelen in de Albert Heijn; gewoon een fles wijn uit het schap trekken (nog altijd "Wild Pig") en de laatste Prive en Vrij Nederland. Volgens mij moet je een beetje schizofreen zijn als expat; het gras is groen hier, maar ook daar...en allebei smaakt naar meer.

Maar nu terug naar de realiteit. De weegschaal gaf vanochtend een teleurstellende stand door...met dank aan de vele diners, lunches en onder andere zelfgebakken oliebollen die we hebben genoten met de families T. uit K., S. uit L., S. uit W., oma R uit 's G., G. uit L., S&J uit A. enzovoorts. Ons huisje was een waar ontmoetingscentrum, haast een nieuw centrum van Nederland. Mensen, allemaal bedankt voor de gezelligheid! Ook restaurant de Meeuw deed daardoor goede zaken...mocht je in de omgeving van Bruinisse zijn rond etenstijd; probeer eens de Zeeuwse vissoep - het is een delicatesse! Wat zullen we die missen! Ik denk erover om de kok te vragen of hij zijn of haar, recept wil vrijgeven.

http://www.restaurantdemeeuw.nl/

Tijdens de teruglvcht heb ik, met dank aan de KLM, eindelijk "Inglorious Basterds" bekeken. Na Pulp Fiction, Kill Bill 1 & 2, en Death Proof een weergaloze film van regisseur Quentin Tarantino! Ik heb de film in etappes bekeken want zat ingeklemd tussen Eva en Jasper die dan hun maaltijd in stukjes geserveerd wensten ofwel een oordopje waren verloren, of moesten plassen en o ja, er moest ook nog gekleurplaat worden. Helaas is de afstandsbediening van het KLM-entertainment systeem erg gevoelig; 1 verkeerd knopje indrukken met je heup of een ander lichaamsdeel en je ligt uit de film. Het bekijken van de 153 minuten die de film rijk is, heeft me uiteindelijk de hele vlucht gekost en ik heb de film zo'n 5 keer opnieuw moeten opstarten en doorspoelen naar het laatste fragment. En dan was hij nog altijd de moeite van het bekijken meer dan waard. En dan te bedenken dat Tarantino slechts 1 jaar ouder is dan ik ben...zucht, waar heb ik de afslag gemist?

Uiteindelijk komen we om ongeveer 1 uur 's nachts aan en morgen, vandaag dus, is een gewone school- en werkdag. Met wallen onder de ogen en luid geeuwend rollen we in het reguliere programma. Dat 3 uur tijdsverschil toch een junior jetlag oplevert bewijst Eva, die nu om half twaalf 's avonds met haar poppenhuis aan het spelen is; ze heeft al een pakje koekjes en een cracker met chocopasta verorberd. Mijn ogen vallen zowat dicht na zoveel indrukken en activiteiten...de volgende keer toch nog maar een dagje extra vrij plannen. En voor wie we nog niet hebben gesproken: een gezond en gelukkig nieuwjaar gewenst!

Witte Kerst

2009-12-30T06:13:00.000+04:00

Wat in jaren niet is gelukt, lukte dit jaar! Bij aankomst in Nederland bleek er een witte deken te liggen. De kids begonnen net buiten Schiphol al sneeuwballen te maken en te gooien. Na 5 minuten kwamen ze klagen over koude handen en voeten maar dan heb je wel wat...
Na de bagageband snel de winterjassen uit de tassen gehaald en dat scheelde een hoop. Bij aankomst in Bruinisse moest er gelijk een sneeuwpop worden gemaakt en na 30 minuten rennen door de sneeuw kon Tim ook rustig binnenkomen!
Wat is het KOUD.....! De eerste dagen in Nederland liepen we bibberend met het hoofd tussen de schouders rond maar op enig moment went het ook weer. Winterjassen, wanten en sjaals blijken geen onnodige luxe. Bij de HEMA worden pyama's met lange mouwen aangeschaft, extra sokken NOG een maillot voor Eva en dan gaat het wel weer. Na een weekje in Nederland begint het te wennen en is het weer moeilijk voor te stellen dat je het huis kunt verlaten zonder een "inpak-ritueel" van gemiddeld vijf minuten....

We genieten in Nederland van de erwtensoep, hagelslag, stamppotten en vooral van vrienden en familie!
M en D met hun zojuist geboren tweeling logeren een paar huisjes verderop, we kunnen zo volop meegenieten van het geweld wat DRIE meisjes onder de drie jaar veroorzaken... Ook J en T uit Wezup en een delegatie van kids zijn een paar dagen in de buurt. Oma komt logeren en en iedereen is blij! Ook komt Sammie uit K een paar dagen logeren en het huisje is weer regelmatig vol! Na de kerst te hebben doorgebracht in Koewacht bereiden we ons voor op oudejaarsavond, oliebollen recepten worden gegoogled en morgen op zoek naar vuurwerk! Ouderwets gezellig dus!